Gemeenteraadsverkiezingen Zwolle

Zwolle Gemeenteraadsverkiezingen, 6-3-2002.
6.00 uur, de wekker loopt af, en bang om weer in te slapen maar snel de benen buiten boort gezet.
Wassen, aankleden en eten, en dan op de fiets richting 11e stemdistrict, welk stembureau al jaren in het HCO zitting heeft.

6.45 het alarm eraf gehaald, en na 5 minuten kwam het eerste lid van het stembureau al binnen, vrijwel direct gevolgd door de andere leden. Een discussie volgde over de plaats van de stemmachine, de tafel en stoelen voor de nodige administratie.
Klokslag 7.30 uur, de eerste mevrouw komt binnen, en zonder ook maar een woord te zeggen doet zij haar plicht en verdwijnt weer door de deur naar buiten.
Het is rustig, en zo af en toe komt iemand binnen, stemt, al dan niet met aanwijzingen van leden van het stembureau, en verdwijnen dan weer door de elektrisch bediende schuifdeuren naar buiten.
Om 8.15 uur staat een bejaarde man in een elektrische rolstoel voor de deur, en als de deur zich opent, rijdt hij naar binnen om vervolgens tegen de tweede deur tot stilstand te komen.
Hij kijkt wat verbouwereerd, en geeft gas, maar de deur gaat niet open.
De eerste deur sluit zich.
En de tweede deur opent zich, tot verrassing van de bejaarde invalide man.
Van schrik geeft hij nog maar eens gas, en schiet met een enorme snelheid door de hal, om een stoel die in de weg stond, aan zijn voeten mee te sleuren. Achter de balie zittend, zie en hoor ik hem aankomen, en grijp naar de telefoon om 112 te bellen, want de snelheid is wel erg hoog.
De man ziet het kennelijk ook niet meer zitten, en ik zie hem zijn ogen sluiten en een ruk aan het stuur geven, en gierend over de plavuizen, schiet hij op de klapdeuren van de studiezaal af, waar op datzelfde moment de mevrouw van de schoonmaak net doorheen wil lopen.
Zij staat stokstijf van schrik, en ziet het geheel met een rotgang op haar afkomen, doet haar mond wel open, maar ik hoor niets, en de man, hij zag niets.
Wat hij gedaan heeft, weet ik niet, maar hij komt plotseling tot stilstand als door een wonder, of was de snelheid te hoog, zodat een dodemansknop in werking trad, wij zullen het niet weten.
De man die inmiddels weer tot zijn positieven is gekomen, schakelt zijn karretje in zijn achteruit, en tergend langzaam rijdt hij achteruit om vervolgens zich in het stembureau te vervoegen, zijn stem uit te brengen en zonder een woord te wisselen weer door de schuifdeuren te verdwijnend zonder een woord te zeggen, maar wel met dezelfde ongeduldige procedure, maar nu schiet hij naar buiten en daar heeft hij de ruimte.
Na deze consternatie is het lange tijd rustig, er komen mensen om te stemmen, de een groet vriendelijk, de ander groet niet, en een enkeling maakt een praatje.
Omdat de schuifdeuren op de tochtstand staan, de een gaat pas open als de ander dicht is, moeten de mensen enkele tellen wachten, en dat is voor sommigen erg moeilijk en lastig. Er zijn er die hardop roepen, dat ze toch maar eens een andere deur moeten kopen.
De meest ongeduldige stemmers zijn 55 plussers.
De hele dag is het erg rustig, terwijl er toch 1634 personen stemgerechtigd zijn in dit district.
Rond 14.00 uur komt een oudere mevrouw binnen met een klein hondje, welk hondje gekleed is in een gekleurde bodywarmer, en veelkleurige strikjes in haar vacht heeft. Bij mij bekend als een Fifi hondje, dat hondje komt kwispelstaartend op mij af, en ik aai haar over haar kop.
De mevrouw ziet dat, en roept niet bepaald zachtjes met een onvervalst plat Zwols accent, ja ja, zij is wel te verleiden, moar ikke neet.
Waarop ik ogenblikkelijk antwoord, mevrouw, als ik u was zou ik mij ook maar geen zorgen om maken, waarop zij haar hondje roept, oppakt en al sloffend weer verdwijnt.
Na 17.00 uur, voor velen einde werktijd, neemt de bedrijvigheid iets toe, en rond 19.00 uur zijn er soms enkele kleine opstoppingen.
Om 17.30 uur 9 is er enige consternatie.
De leden van het stembureau waren gewaarschuwd, dat er een vooralarm aanstaande was, een waarschuwing dat een half uur later het alarm erop gaat.
In dit geval gaat dat alarm er niet op, omdat andere werktijden zijn doorgegeven, en er dus uitstel verkregen is.
Maar het vooralarm gaat wel automatisch af, en dat gaf om half zes dus een hels kabaal, een scherpe luide en erg hoge toon, die door merg en been gaat. Maar na enkele minuten hield dat nog niet op, en een angstig gevoel bekruip mij. Voorzichtig druk ik op enkele knoppen met als opschrift herstel alarm, maar er gebeurd niets. Tot overmaat van ramp gaat dan ook nog een ander alarm af, een harde scheepstoeter, daar lijkt dat het meest op, en dat was het vooralarm. De scherpe tonen, dat blijkt echt alarm te zijn, maar waar komt dat vandaan, ik ga snel op pad om te kijken wat er aan de hand is. Enkele mensen die op dat moment aan het stemmen zijn, vluchten vanwege het lawaai met de vingers in de oren naar buiten, en wachten daar een en ander af.
Inmiddels klopt een collega hard op het raam, en kijkt daarbij verschrikt en erg verbaast, zij komt vervolgens door de voordeur naar binnen lopen, en bekend het alarm erop gezet te hebben, omdat zij vergeten was dat er vandaag een stembureau gevestigd was. Het zware geluid stopt na enkele minuten, maar het alarm gaat door. Nu mij bekend is, dat het alarm er per vergis is opgezet, ga ik met de mij bekende code naar het schakelpaneel, en schakel het alarm uit. Het geluid is gelukkig af, maar mijn oren suizen na 1 week nog, en bij een bezoek aan een arts blijkt dat ik daarmee toch een gehoorbeschadiging heb opgelopen.
Het feit dat ik links al voor 100% doof was, is het toch ernstig om voor het rechteroor ook nog gehoorverlies op te lopen, enkel door een vals alarm.
Rond 19.00 uur misdragen zich enkele jonge jongens zich ten opzichte van enkele jonge meisjes, door hardop te roepen: Wat een lelijkerds, maar een van de dames is snel van de tongriem, en vraagt aan mij, hoorde u ook een hond blaffen meneer ?
Een allochtone man komt ook stemmen rond 19.30 uur, met in zijn kielzog 5 vrouwen die traditioneel gekleed gaan in lange jas en hoofddoek. Zij gaan bij het affiche staan met uitleg over de stemmachine, en bestuderen de kandidatenlijst, waarbij hij de dames uitlegt hoe een en ander in zijn werk gaat. Kennelijk geeft hij daarbij ook een stemadvies, want alle dames wijzen een en dezelfde kandidaat aan, wat door de man instemmend wordt goedgekeurd, en waarop de dames ieder een oproepkaart krijgt uitgedeeld, en zij zich vervoegen aan de tafel waarop hun namen worden opgelezen, vervolgens gaan zij stemmen en even later verdwijnen zij vriendelijk knikkend en goedenavond wensend weer naar buiten.
Om 1 minuut voor negen komt de laatste binnen om te stemmen, zij was nummer 802.
Als men dat afzet tegen de uren waarvoor men in touw was, voor 4 personen van het stembureau, en een voor de extra openingstijden is dat ongeveer 15 x 4 + 6 uur, is een totaal van 66 uur. Omgerekend dus 4.9 minuut per stem.

Anton Heijmerikx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: