Noaberplicht

Vertelling van mijn vader Willem Heijmerikx, geboren 24-9-1897 op erve Denselaar.
De buurvrouw was overleden, de vrouw was 92 geworden.

Een respectabele leeftijd, en een respectabele vrouw, haar leven bepaald niet over rozen waren gegaan. Haar man had zij 18 jaar overleeft, in een bepaald geen weelderige tijd, maar al haar kinderen waren gelukkig goed terechtgekomen, en allen getrouwd. De een misschien wat gelukkiger dan de ander, maar allemaal nog steeds getrouwd. En zij had fijne en leuke kleinkinderen, waarvan zij heeft genoten.
Zelf herinnerde ik mij haar als een strenge wat gezette vrouw, bij wie wij jonge buurjongens nogal eens wat kattenkwaad hadden uitgehaald, en zij had mij regelmatig achterna gezeten om mij een pak slaag te willen geven, maar dat was haar gelukkig nimmer gelukt.

Ik kon er toch nog wel om glimlachen, zeker die keer toen haar appels lekkerder waren dan die uit onze eigen boom. Zij betrapte ons, en bijna had zij mij toch te pakken, omdat ik haar niet had zien of horen aankomen. Met een sprong uit de boom, en vlak langs een koe die dom stond te kijken, vloog ik, en met mij mijn broertjes als door een wesp gestoken langs haar heen. Ook zij deed alle moeite om ons te pakken, maar zij gleed uit in een verse koeienvlaai, en hoe het ging zal altijd een raadsel blijven, maar zij viel met haar gezicht er middenin. s’Avonds kwam zij op bezoek, en wat zij verteld heeft weet ik niet, maar de volgende dag kon ik niet op de stoel zitten, en ik weet niet wat ik liever had, met mijn gezicht in een koeienvlaai of dagen niet kunnen zitten.
Maar nu was zij dan heengegaan, en de buren hadden zich al het een en ander afgevraagd, maar dan meer van hoe moet dat nu.
Wat was het geval nu, zij was dan weliswaar overleden, maar lag opgebaart in een kist op haar eigen kamertje, precies zoals zij altijd had gewild.

Het probleem was alleen, dat kamertje was boven, en als de lege kist al moeilijk naar boven ging, want die moest buitenom door het slaapkamerraam naar binnen, hoe moest zij dan nu weer naar beneden, als de dag van de begrafenis daar was. Overleg tussen de noabers had al plaats gevonden, en over een ding was men het eens, in de kist via de trap was onmogelijk, en uit eerbied was men ook niet gelukkig met het idee van een hunner, om in het donker de kist met inhoud uit het raam te takelen. Goede raad was duur, en uiteindelijk werd besloten om ten tijde van de avondwake, als iedereen naar de kerk was, het lijk uit de kist te halen, en op die manier beide apart van de trap te dragen, desnoods de lege kist weer door het raam, want dat kon aan de achterkant van het huis, en haar beneden weer in de kist terug te leggen.
Mijn taak was het om het lijk tegen te houden, zodat het niet onverwachts naar beneden zou vallen. De kist was al naar beneden gebracht, en het lijk werd nu langzaam, behoedzaam en met de nodige eerbied naar beneden gedragen.

Plotseling leek het, alsof zij tegenstribbelde, maar dat kon toch niet !, ikzelf kreeg nauwelijks tijd om er over te denken, want ik kreeg mij dan toch een draai om mijn oren, dat ik er van duizelde. Toen ik goed en wel in de gaten kreeg wat er gebeurd was, moest ik vrijwel onmiddellijk aan de gestolen appels denken, want de buurvrouw was door de smalle draai naar beneden, met haar arm achter de deurpost blijven steken, en toen die arm losschoot kreeg ik alsnog de verdiende draai om mijn oren. Nadat de pijn was weggeëbd, heb ik er toch nog maar om gelachen, al was het maar als een boer met kiespijn, want die appels waren met twee maal straf toch wel wat duur betaald.

Anton G.M.Heijmerikx
Lathen

2 gedachten over “Noaberplicht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: