Diervriendelijkheid in Raalte.

Het gebeurde op een keer in het begin van de jaren 60 van de vorige eeuw, dat de buurman van mijn vader, een pink aan een touw gebonden via de Langkampweg, waar hij zijn achteruitgang had, en via de Wijheseweg naar het weiland gebracht werd wat grensde aan het land van mijn ouders.

Deze buurman had meerdere stukken grond in eigendom, maar niet alles grensde aan elkaar. Hij had zelfs weilanden op kilometers van zijn huis gelegen, in de buurtschap Stobbenbroek.
Ook mijn vader bezat weilanden, enkele kilometers verderop richting Wijhe, welke hij later heeft geruild met een landbouwer, die weer grond naast die van mijn vader had liggen.
Nu is een pink als hij dwars is, behoorlijk eigenwijs, zeg maar stronteigenwijs, en deze had eenmaal op de Wijheseweg aangekomen geen zin meer, om nog maar een stap te verzetten, en ging erbij liggen.
Hij was, nou eigenlijk zij was met geen stok te bewegen om nog maar 1 stap te verzetten.
Dat was knap hinderlijk, omdat zij midden op de weg was gaan liggen, en ook het verkeer moeite had om er omheen te rijden. Nu waren dat ook weer geen horden auto’s, maar meer fietsers en nieuwsgierige wandelaars en buurtbewoners. Want als er ook maar iets gebeurde, dan vroeg je al gauw, waar komen zij toch allemaal vandaan.
Ook was het niet ongevaarlijk om er langs te rijden, want als zij in de benen kwam, wist je ook niet of er rare sprongen volgden, en als je dan met je fiets of auto er net naast was, kon er zo maar een deuk in komen, of nog erger.
Wanneer je eens goed aan het touw trok, en het beest met de vlakke hand een behoorlijke tik op zijn flanken geeft, komt zij meestal wel overeind, maar deze keer wilde zij dat niet.
Dan moet je andere maatregelen nemen, met een eventuele stok die de boeren meestal wel bij zich hebben bij het verplaatsen of verwijden van vee, of het een behoorlijke schop onder haar kont geven, maar dat kon in dit geval niet.
Want was het geval, er stond een mevrouw te kijken, waarvan bekend was dat zij van de dierenbescherming was.
Daar is normalerwijze niets mis mee, maar deze mevrouw stond erg bekend om haar fanatisme wat de dierenbescherming betrof, vaak bij het onredelijke af.
Ook was zij bekend bij iedereen in het dorp die wel eens naar het zwembad aan de Hogeweg ging, zij was de vrouw van de badmeester, en verkocht meestal de kaartjes aan de kassa, en hield toezicht op de kleedhokjes, en zonneweide en wat er verder nog aan toezicht nodig was.
En eerlijk gezegd, er ontging haar niets, en bij het minste of geringste kon je je kleren weer aantrekken en stond je buiten het zwembad.
Zei riep al bij het uitstappen uit haar kleine auto-tje, raak dat beest niet aan, want dan krijg je met mij te doen, en ging vervolgens staan kijken hoe de buurman probeerde het dier te bewegen mee te gaan.
De buurman die stevig aan het touw trok, kreeg vrijwel onmiddellijk te horen, dat het geen pas gaf, en het dier niet zo gekweld mocht worden, zij riep met hoge stem, als je het met nog maar met een vinger krenkt, dien ik een aanklacht in, en vervolgens stond zij erop dat het dier voorzien werd van water en hooi, en dat allemaal op de openbare weg, met steeds meer toeschouwers.
De buurman zat er duidelijk mee in zijn maag, temeer ook omdat de mevrouw die naast het zwembad woonde op de Hogeweg, er blij bleef staan om toezicht te houden.
De buurman kwam bij mijn vader lopen, omdat die het dichtste bij woonde, en de buurman zijn pink nu ook weer niet onbeheerd achter wilde laten.
Als hij in de benen kwam, kon hij best dwars door het touw breken waar mee hij tijdelijk aan een boom gebonden was, een jonge dier kan nu eenmaal hele rare en gevaarlijke sprongen maken..
Mijn vader ging met de buurman mee, en overzag de situatie, en zag ook de hem bekende mevrouw van de dierenbescherming, die ook mijn vader met hoge overslaande stem in hoog Haarlemmerdijks waarschuwde om het dier vooral niet aan te raken.
Ook de politie was inmiddels gearriveerd, zij had iemand gevraagd, de politie te waarschuwen, en zoals dat in die dagen nog ging, de persoon stapte op de fiets en reed naar het politiebureau, en kwam vervolgens met de politie ook op de fiets terug, om te zien hoe dat afliep, van mobiel bellen had nog nooit iemand gehoord, sterker nog het was nog niet eens uitgevonden.
De politieagent stuurde de enkele auto’s die er stonden terug om een andere weg te zoeken, en hield toezicht op de verkeersveiligheid, en dat allemaal op gezag van die ene mevrouw en een eigenwijze pink.
Nu heeft mijn vader die pink op uitdrukkelijk verzoek ook niet aangeraakt, maar hij heeft met veel theater, op zijn knieën liggend, aan het dier gevraagd om alstublieft mee te gaan naar het weiland, omdat het daar minder gevaarlijk was, en ook veel zachter dan op het asfalt, en als hij dat deed, kreeg hij ook lekker vers water, en mocht heel veel lekker groen sappig gras eten, zoveel als zij maar wilde. Sommige omstanders hebben tranen gelachen, anderen hielden hun hart vast, want het zou maar eens niet lukken.
Toen mijn vader daarna voorzichtig aan het touw trok, stond tot mijn vaders eigen stomme verbazing het dier op, en liep gehoorzaam achter hem aan naar het weiland zo’n 300 meter verderop, iedereen in opperste verbazing achterlatend, inclusief de politie en de mevrouw van de dierenbescherming, wier naam ik hier om privacy redenen niet zal vermelden.

Anton G.M.Heijmerikx
Lathen

2 gedachten over “Diervriendelijkheid in Raalte.

  1. Is er ook niet zo´n verhaal bekend van een ruin ( paard ) in de sneeuw dat van dezelfde vrouw `gedekt `moest worden!

    Leuke site verder trouwens.

    Jan van Willem van Leenderts Jans

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: