Ontstaan van Concentratiekampen.

Volgens van Dale: afgesloten kamp, waar personen gevangen gehouden worden.

Niets meer en niets minder, maar bij de doorsnee van de bevolking, komt er een ander beeld naar voren bij het van het woord concentratiekampen. Auschwitz, Bergen Belsen, Ravensbruck, dood en verderf, martelingen, joden, miljoenen mensen, gaskamers enz. enz.

Volgens Wikipedia: Een concentratiekamp is een kamp waar mensen meest onder militaire dwang bijeengebracht worden. Het is een inrichting, om politieke tegenstanders of anderszins ongewenste mensen op grond van etnische, religieuze of sociale kenmerken te isoleren en psychisch en/of fysiek te breken, in sommige gevallen te doden. Het insluiten in een kamp gebeurt doorgaans voor onbepaalde tijd, door administratieve handelingen, zonder tussenkomst van een rechtbank en rechtshulp en zonder enig recht op inspraak. Het begrip concentratiekamp is voor een groot deel bepaald door het gebruik ervan tijdens de 2e Wereldoorlog waarin het vaak gelijkgesteld is met vernietigingskamp.

Waar komt dat gebruik vandaan, en wie is daar als eerste mee begonnen, en wanneer is het begrip concentratiekampen in gebruik gekomen.

Je zou kunnen stellen, dat het er altijd al geweest is, een bekend voorbeeld is, die personen die onder dwang gevangen gehouden werden door de Romeinse keizers, en enkel door te vechten in de arena’s enige kans hadden om te overleven voor dat moment, en mogelijk in de toekomst vrij te komen, als de keizer hen goed gezind was.

De Spanjaarden pasten deze vorm van gevangenhouding toe, bij hun strijd tegen de Cubanen, die in opstand kwamen tegen hun Spaanse overheersers. Deze gevangenhouding kenmerkt zich door het ontbreken van elke rechtsgrond, en een eventuele veroordeling door een onafhankelijke rechter, eigenlijk gewoon willekeur door de dan machtigste persoon.

Het waren deze gebeurtenissen, en de ellendige omstandigheden in de kampen waarbij vele slachtoffers vielen, en de vele protesten door de Amerikaanse pers, dat uiteindelijk dat mede de aanleiding was voor de Spaans-Amerikaanse oorlog 1898.

Maar algemeen is aangenomen, dat de bedenkers van concentratiekampen, de Engelsen zijn geweest die het voor het eerst toepasten in de zogenaamde Boerenoorlog van 1899-1902 in Zuidelijk Afrika. De Engelsen hadden de grootste moeite met de ter plaatse erg bekende Boeren uit Transvaal en de Oranje Vrijstaat, en hun guerrillatechnieken.

Om dat het hoofd te bieden namen zij de vrouwen en kinderen van de boeren gevangen en stopten die in concentratiekampen..

Mede door deze tactiek, verschoof oorlogsvoering richting burgerbevolking.

Als de bedenkers van deze manier van oorlog voeren, worden vaak genoemd, Lord Kitchener en Baden-Powell, jawel de oprichter van Scouting.

In deze door de Engelsen opgezette kampen, kwamen ruim 22.000 onschuldige kinderen, 4000 vrouwen en 1600 mannen onder erbarmelijke toestanden om het leven.

Mede daardoor wonnen de Engelsen hun uiteindelijk smerige oorlog, maar was desastreus voor de bevolking, maar ook leverde dat een storm van protest vanuit de hele wereld, en niet in het minst in Engeland zelf.

 

Maar in Namibië, waar Duitsland het voor het zeggen had in die tijd, werd deze methode ook toegepast, in hun strijd tegen de plaatselijke bevolking. Vrijwel niets was daarover bekend, archieven ontbraken en geschiedschrijving al helemaal. Het is te danken aan de speurzin en niet aflatende speurtocht van de Deen Caspar Erichsen, naar kleine puzzelstukjes, om die geschiedenis van genocide op papier te zetten, en zo recht te doen aan de overledenen, zodat zij niet in vergetelheid geleden en gestorven zijn.

Nu was er al wel gepubliceerd, maar vanuit erg selectief archiefmateriaal, en van daaruit werd genocide altijd ontkent. Deze werken staan overigens nog steeds centraal in boekwinkels, dat komt waarschijnlijk omdat die boekwinkels nog vaak in handen zijn van blanken, ook koloniale afbeeldingen van Duitse soldaten van die tijd, komt men nog veelvuldig tegen in restaurants, en ook hier zijn de eigenaren meestal blank.

Ontkenning van die zwarte bladzijde, is niet enkel gegeven aan extreme groeperingen, maar ook Namibische academische kringen maken zich eraan schuldig.

Niet geheel verwonderlijk, tot aan 1990 was er de apartheidspolitiek, en geschiedschrijving was in handen van blanken, die niet bepaald stonden te springen om hun wandaden openbaar te maken. En ook de zwarte autochtone bevolking werd bewust onwetend gehouden.

Haaieneiland, een rotsachtige plek voor de kust van Lüderitz, duizenden gevangenen werden daarheen getransporteerd, en zo’n 80 % stierf er meestens door ontbering. Zij moesten onder mensonterende omstandigheden stenen hakken die gebruikt werden voor strekdammen in zee. In 1906 stierven er ca. 200 per maand, en in 1907 werd er de dwangarbeid opgeheven, dat kon ook niet anders, er waren nog maar 23 mensen in staat te werken. De gemiddelde levensduur in die kampen was maar 4 maand, terwijl ook zonder gewetenswroeging, gevangenen werden opgehangen voor het minste vergrijp.

Het kamp heeft bestaan van 1904-1908 toen het werd opgeheven.

Van 1918 tot 1990, stond Namibië onder protectoraat van Zuid Afrika, en ook in die periode zijn er verschrikkelijk dingen gebeurt in het kader van de apartheidspolitiek.

En na 1990 is er een berusting gekomen, en heeft men de weg gekozen van vergeven en vergeten, alhoewel dat laatste jammer zou zijn. Als voorbeeld, er staat een groot ruiterstandbeeld bedoeld voor de ca. 1000 Duitse militairen die gesneuveld zijn, maar het staat op de plek van een voormalig concentratiekamp, waar ruim 7000 inlanders zijn vermoord, en dat laatste is nergens genoemd.

Gelukkig heeft Caspar Erichsen dit manco door zijn speurtocht en publicatie opgeheven.

 

Na de 1e wereldoorlog, ontstonden ook in Europa concentratiekampen, zeker in dictatoriaal bestuurde landen, niets gemakkelijker om tegenstanders de mond te snoeren door ze zonder vorm van protest op te sluiten, of door schijnprocessen, waarmee men poogde de schijn te verbergen.

Op het eiland Solovzki gelegen in de Witte Zee, begon de Sovjet Unie onder Stalin een concentratiekamp, waar onder dwang arbeiders onder onmenselijke omstandigheden arbeid moesten verrichten. In de jaren 30 van de vorige eeuw nam het aantal kampen schrikbarend toe, meestens in het verre noorden, dun bevolkt, en zonder pottekijkers.

Iedereen denkt dan onmiddellijk aan Siberië. De aantallen slachtoffers zijn onbekend, maar men mag aannemen, dat door toedoen van Stalin meer mensen over de kling zijn gejaagd dan onder Hitler, en dat tot ver na WO II.

Want soldaten teruggekeerd uit Duitse concentratiekampen, waarbij zij verschrikkelijk geleden hebben, werden door Stalin vrijwel allemaal opnieuw in concentratiekampen gestopt, onder het mom van je had als soldaat van het Russische leger moeten vechten tot de dood erop volgt, en je nooit overgeven, hij beschouwde dat min of meer als een soort desertie.

Weinigen konden of kunnen dat navertellen.

Boeken als Goelag Achipel beschrijven deze geschiedenis.

Het aantal kampen in het Rusland van toen, werd na WOII dan ook flink uitgebreid, en zouden ze er nog zijn, wie weet.

 
Concentratiekampen in WOII, zijn een hoofdstuk apart, en dat wil ik in dit artikeltje even overslaan, daarover is al zoveel geschreven, en elders is daarover voldoende te vinden op internet. Maar mogelijk kom ik daar later nog wel eens op terug.

 

Maar ook heden ten dage, met geheime vluchten van de CIA naar vermeende kampen in  Europa, en een gevangenkamp op Quantanamo Bay, waar mensenrechten door een land als de Verenigde Staten met voeten worden getreden. En dan te bedenken, dat dezelfde Amerikanen protesteerden tegen de Spanjaarden die in 1898 de Cubanen probeerden te onderdrukken.

 
En waar de Verenigde Naties vanuit hun hoofdkantoor tandenknarsend en machteloos door bureaucratie moet toekijken, of door een uitgesproken veto van een der permanente vertegenwoordigers.

Of  heeft diezelfde V.N. haar tanden in een bakje liggen en slapen zij.

En zouden er in landen als Afganistan, Iraq, Iran of donker Afrika, en zo kan men nog wel even doorgaan, geen gevangenen meer worden gemarteld en gevangen gehouden worden, en zijn de overvolle gevangenissen over de hele wereld tot in Amerika toe, ook geen marteling voor diegenen die daar binnen zitten.

Er is nog veel te doen voor mensenrechtenorganisaties, maar ook voor ons als individuele toeschouwer.

Anton Heijmerikx, Lathen

2 gedachten over “Ontstaan van Concentratiekampen.

  1. Goedemorgen,

    Als omschrijving van een Concentratiekamp zou ik “Het opsluiten van een (mogelijk) bewindsonvriendelijke groep mensen en deze zoveel mogelijk te onthouden van eerste levensbehoeften (voeding, gezondheid, veiligheid, integriteit vh lichaam enz).

    Verder denk ik dat v.w.b. Nederland de politionele acties in Indonesie wel eens beter belicht mogen worden. Toen hebben de Amerikanen Nederland GEDWONGEN om hiermee te stoppen en niet precies vanwege het humane karakter hiervan. Gezien je andere artikelen denk ik dat je het wel interessant vindt om te horen dat een groot deel van onze NSB-oorlogsmisdadigers gratie kon krijgen door daar te vechten. Niet precies het soort mensen dat op een ethische manier een conflict oplost.

    Groet&Dank
    Max

    Like

  2. Volgens Bacque zijn in de naoorlogse periode meer dan 5,7 miljoen Duitsers omgekomen in de amerikaanse en franse concentratiekampen of ten gevolge van dwangarbeid.

    Maar ook de Engelsen kende een systeem van systematische martelingen van Duiste oud-strijders die tot zeker 1948 duurden. Een groot deel van de Britse dossiers aangaande detentie en martelen van Duisters kan niet geopend worden omdat ze ‘besmet zijn met asbest’.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: