Opkomst van de Nazi’s in de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw.

De capitulatie in 1918 werd door veel Duitse militairen als verraad beschouwd, zij hadden niet de indruk dat zij aan de verliezende hand waren. Maar politici vonden het welletjes, er was min of meer een patstelling ontstaan, die enkel maar vele mensenlevens kostte, en daarom werd voortzetting van WOI zinloos gevonden, terwijl het wel kon uitdraaien op verlies van Duitse zijde. Vooral in Beieren werd het als verraad gezien.

De vredesbesprekingen in Versailles, waren voor Duitsland met inlevering van grote delen van hun grondgebied en zeer grote herstelbetalingen, erg nadelig verlopen, en dat terwijl het land al aan de rand van een financiële afgrond stond.

Op 21 februari 1919 werd de Beierse Socialistische voorman Kurt Eisner (Berlijn 14-5-1867 – 21-2-1919 Munchen) vermoord, toen hij op weg was naar de Landdag om zijn ontslag in te dienen als Minister President van de Freistaat Bayern, door officier graf Anton von Arco auf Valley.

Eisner was een zoon van een niet onbemiddelde Joodse fabrikant.

Aanvankelijk lid van de SPD, sloot hij zich aan bij de linker nieuwe vleugel van de SPD, de USDP. (onafhankelijke socialistische partij Duitsland)

In november 1918 leidde hij de Beierse revolutie, die de val van koning Lodewijk III van Beieren bewerkstelligde, en nam als minister president het bestuur op zich.

Hij maakte zich bepaald niet populair, toen hij publicaties liet verschijnen, waarin hij Duitsland als hoofdschuldige van WOI aanwees, en de USPD verloor dan ook in het voorjaar van 1919 de verkiezingen voor de Beierse landdag.

De aanhangers van Eisner zwoeren wraak, en waren van plan om de nieuwe regering van SPD en Johannes Hofmann omver te werpen.

Op 7 april 1919 riepen de leden van de USPD (nota bene onafhankelijke linker vleugel van de SPD) en anarchisten, de Münchense Radenrepubliek uit, en de regering Hoffmann werd verdreven naar elders.

De nieuwe Radenrepubliek stond de oprichting van raden toe, een Russische regeringsvorm van arbeiders en soldaten, die overigens nooit buiten München opgang heeft gevonden.

Voorzitter werd Ernst Toller (USPD), bijgestaan door de raad van Volkscommissarissen (ministers), Erich Mühsam (USPD), Gustav Landauer (anarchist) en Oskar Maria Graf (Soc.Democraat) en anderen.

Overigens weigerden de Communistische partij en de SPD tot die Radenregering toe te treden

Revolutionaire wetten, betreffende landverdeling en herverdeling van rijkdom werden voortvarend uitgevaardigd.

Maar al op 13 april 1919 bestormden vrijkorpsen in opdracht van de Beierse regering in ballingschap, en de Duitse regering, München om de Radenrepubliek te verjagen, maar een haastig opgezet Rode leger voorkwam dat, maar de vrijkorpsen hadden wel kans gezien een van de leiders Erich Mühsam gevangen te nemen.

Het Rode Leger stond onder leiding van de communisten die op 13 april 1919 tot de radenregering toetraden, na aanvankelijke weigering evenals de SPD.

Gematigde elementen als Graf en Landauer werden uit de regering verwijderd, Toller kon als voorzitter van de Centrale Arbeiders- en Soldatenraad aanblijven, maar de werkelijke macht lag nu in handen van het Rode Leger.

Een van oorsprong Russische jood, Eugen Leviné was werkelijke machthebber en commandant van het Rode leger.

Maar 3 weken later, komt het opnieuw tot gevechten, op 1 mei 1919 komt Ridder von Epp met zijn vrijkorps München bevrijden van de Radenregering van Communisten, na hevige gevechten is het Rode leger verslagen op 3 mei 1919. de straffen zijn niet mals, Eugen Leviné wordt geëxecuteerd, Gustav Landauer “op de vlucht�? doodgeschoten, Erich Mühsam tot 15 jaar veroordeeld, Ernst Toller tot 5 jaar, en Oskar Maria Graf tot een korte gevangenisstraf.

Het hakenkruis, was overigens al vele jaren voordat de Nazi’s hem gingen misbruiken, een bekend teken van extreem rechts, de vrijkorpsen in 1919 in Munchen droegen het al om hun arm. Ook de doodshoofden was al langer in gebruik, en wel bij de Duitse cavalerie, en de Hitler groet is is overgenomen van de fascisten van Mussolini uit Italië.

In het katholieke Beieren moest men niets van de Communisten hebben, ook niet van andere partijen ter linker zijde, die door de Joden werden gesteund.

Mede daardoor kregen de Joden de schuld van alles wat verkeerd ging, en dat was niet nieuw, de Joden kregen al eeuwen de schuld van alles en nog wat zonder dat daar reden voor was.

Mede door leugen en bedrog, werd dit alleen maar erger in de jaren die volgden.

In 1933 waren er in Duitsland 503.000 Joden, dat lijkt veel, maar het was maar 0,76 % van de totale bevolking. Deze Joden waren goed ingeburgerd in de Duitse samenleving, dat in tegenstelling tot bijv. Polen waar de Joden totaal niet ingeburgerd waren.

Toch waren er al generaties beperkingen voor Joden, zij mochten bijv. tot aan het eind van de 19e eeuw geen land bezitten en het ook niet bebouwen.

Hitler was in beginsel een onbelangrijke figuur, die als zwerver en dakloze gewoond en gewerkt had in Wenen en Munchen, en die in het begin leefde van het pensioentje wat zijn moeder verkreeg na het overlijden van zijn vader, en later schilderde hij schilderijtjes en ansichtkaarten, wat hij overigens niet onverdienstelijk deed, en liet die door Joodse vrienden verkopen in hun Joodse Galerie. Het enige belangrijke aan hem was, dat hij voor betoonde moed in WOI als korporaal het ijzeren kruis had verkregen, en waarbij hij gewond was geraakt, en tijden verpleegd werd in het lazaret.

Hij werd in latere jaren, toen hij nog korporaal was, door zijn meerderen naar een vergadering gestuurd, om als waarnemer aanwezig te zijn, en te berichten hoe als die vergadering van de Duitse Arbeiders Partij zou verlopen.

Tijdens die bijeenkomst, werd een oproep gedaan door een der sprekers om Beieren af te scheiden van Duitsland. Dit gegeven viel bij de waarnemer Hitler helemaal verkeerd, en gaf de spreker ongevraagd van repliek, en liet geen spaan heel van diens betoog. De voorzitter van de Duitse Arbeiders Partij Anton Drexter vroeg Hitler na afloop, om zich aan te sluiten, wat Hitler dan ook deed.

Hitler schreef in Mein Kampf, dat hij in de periode dat hij in Wenen verbleef, Anti Semiet geworden was, maar hij had in Wenen vele Joodse vrienden, en verkocht zijn schilderijen etc. via Joodse kunsthandelaren.

Hitler was een meester om gebeurtenissen en zaken zo te verdraaien, om daar voor hem zoveel mogelijk voordeel uit te halen.

Zo is bekend, dat hij altijd heeft beweert, dat hij lid nr. 7 van de Duitse Arbeiders Partij was, maar al in januari 1940 beklaagt Anton Drexter zich erover, dat Hitler lid nr. 555 zou zijn, maar door vervalsing dat nummer in een 7 veranderd zou hebben. De Duitse Arbeiders Partij was de voorloper van de N.S.D.A.P., de Nationalistische Socialistische Duitse Arbeiders Partij.

En dat zou best wel eens kunnen, want als hij als waarnemer aanwezig is, kan het niet zo zijn, dat hij dan lid nr. 7 kan zijn, je stuurt geen waarnemer naar een partijbijeenkomst van maar 6 leden.

Overigens onderscheidde de Nazi partij zich extreem, door zijn gewelddadigheid. En de partij ging er prat op om vooral geen democratische partij te zijn, dat had enkel maar geleid tot de vredesbespreking in Versailles die voor Duitsland verpletterend waren.

De naziepartij beriep zich op de natuur, waar de sterksten het zouden winnen ten koste van de zwakkeren.

De NSDAP, had Duitsland bij verkiezingen geen rol van betekenis kunnen spelen, als het niet economisch zo slecht was gegaan.

Nadat de Duitse keizer Wilhelm I was afgetreden en naar Nederland was uitgeweken, na afloop van WOI, werd in Nationale Vergadering bijeen in de stad Weimar, Friedrich Ebert Sr. gekozen tot de 1e president op 21 juni 1919.

De nadien zogeheten Weimar republiek kon geen of nauwelijks verbetering brengen en het verscheurde en gehavende Duitsland van na de 1e wereldoorlog.

Daarbij viel ook Frankrijk met België Duitsland binnen, en bezette Saarland en het Ruhrgebied, om zo de achtergebleven herstelbetalingen af te dwingen.

En ook de crash op Wallstreet, waardoor de hele wereldeconomie instortte, en Amerika zijn economische hulp aan Duitsland opschortte, waren enkel in het voordeel van de NSDAP.

De NSDAP overigens die behalve in deelstaat Beieren verboden was in Duitsland, riep op tot revolutie, en organiseerde een mars op Munchen de hoofdstad van Beieren, die mislukte en Hitler verdween wegens hoogverraad voor 5 jaar naar de gevangenis in Landsberg, hij heeft maar 9 maanden in Landsberg doorgebracht, en werd in december 1924 weer vrijgelaten. In de gevangenis heeft het hem aan niets ontbroken, het was naar verluid meer hotel dan gevangenis, en daar heeft hij zijn boek Mein Kampf geschreven.

Na zijn vrijlating, was de partij op sterven na dood, maar werd opnieuw opgericht op 27 februari 1925, en omdat het in Duitsland economisch zo slecht ging, werd de roep om een sterke man steeds luider, en dat was de kans voor Hitler en zijn partij.

Haalde de naziepartij in 1928 nog maar 2.6 % van de stemmen bij de verkiezingen, terwijl Hitler toch al 7 jaar partijleider was, in 1930 was dat al 18.3 % en de communisten gingen van 10.6 naar 13.1 %.

Door die toename van macht in het Duitse parlement van extreme partijen tot ruim 1/3, ging de toenmalige Duitse kanselier Heinrich Brüning, steeds vaker buiten het parlement om, noodverordeningen maken, en liet die ondertekenen door de President Paul Hindenburg. Onder Brüning ging de democratie langzaam ten onder.

Stemmen op Hitler en de naziepartij, deed men in algemene zin niet, omdat men sympathie had voor een van de twee, maar omdat men fundamentele verandering wensten. Inwoners van Duitsland waren in grote getale werkloos, kregen eten uit de gaarkeukens, en hadden geen toekomstperspectief in de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw.

Hitler was volkomen duidelijk in de verkiezingsretoriek, 34 partijen verdeelden Duitsland tot op het bot, iedereen beschuldigde elkaar van nepotisme, en het niet samen willen werken met anderen. Hitler gaf iedereen gelijk, maar was duidelijk in zijn standpunt, hij was er op uit om alles en iedereen van de kaart te vegen, en maar 1 partij voor ogen te hebben, zijn partij, maar dan moest iedereen meedoen. Er bleven maar twee keuze’s over, de NSDAP of de Communisten, beiden vonden dat de democratie had gefaald, Versailles was daarvan hun voorbeeld, maar probeerden wel langs democratische verkiezingen aan de macht te komen.

Kanselier Brüning trok zich op 30 mei 1932 terug, en Franz von Papen werd zijn opvolger, maar kwam vrijwel gelijk in de problemen bij de parlementsverkiezingen van 31 juli 1932, waarbij de Naziepartij in een klap met 37.4 % van de stemmen de grootste partij van Duitsland werd, en Hitler ook meteen het kanselierschap opeiste bij president Hindenburg.

Maar deze hield de boot nog even af, hij voorzag problemen als hij Hitler tot rijkskanselier benoemde.

De generaal Schleicher werd de nieuw kanselier, die overigens Gergor Strasser het vice kanselierschap aanbood, Strasser leider van de Noord Duitse afdeling van de Naziepartij. Diezelfde Strasse heeft onder druk van Hitler deze functie niet aangenomen, en in een tumultueuze vergadering zijn ontslag heeft ingediend, na in scherpe bewoordingen Hitler te hebben bekritiseerd. Strasser overigens werd door zijn kritiek op Hitler, vermoord op 30 juni 1934 in wat de geschiedenis in zou gaan als de “nacht van de lange messen�?.

Bij verkiezingen van november 1932 verloor overigens de naziepartij een deel van zijn aanhang, ging van 37 naar 33 %, en wonnen de communisten, die weer door de industriëlen werden verfoeid.

Goebbels zag deze teruggang in de verkiezingen als een bedreiging voor de Naziepartij, en schreef in zijn dagboek: “Wij moeten binnen afzienbare tijd aan de macht zien te komen, anders winnen wij ons dood tijdens de verkiezingen�?. En ook de aantrekkende economie was in het nadeel van de Nazipartij, en die economie trok aan in Duitsland, omdat bij de conferentie van Lausanne in juni 1932 er een eind werd gemaakt aan de verplichte herstelbetalingen van Duitsland.

Op geheel democratische wijze, geholpen door economische omstandigheden, kwam Hitler aan de macht op 30 januari 1933, en bracht het tot Rijkskanselier.

Alhoewel, er ging een boel gekonkel aan vooraf.

In november 1932 boden industriëlen en financiers, waaronder Hjalmar Schacht als voormalig hoofd van de Rijksbank, die in een petitie aan Hindenburg, Hitler aanprezen om tot kanselier benoemd te worden. De industriëlen hadden weliswaar een hekel aan Hitler, maar de communisten waren aanzienlijk meer gehaat.

En het alternatief van Franz von Papen, genoot weinig of geen steun van de bevolking in tegenstelling tot Hitler.

De Nazi’s hadden door hun discipline en orde de voorkeur boven de communisten.

De bankier Johannes Zahn verkondigde het aldus. In het begin wist je niet of het nationaal socialisme iets goed bracht met een paar vervelende bijwerkingen, of dat het iets slechts bracht met enkele positieve bijwerkingen.

Ook kwam daarbij, dat Hindenburg gewaarschuwd werd, dat als het tot een burgeroorlog zou komen tussen de communisten en de Nazi’s, de Rijkstroepen en de troepen uit de Duitse deelstaten, niet in staat zouden zijn deze te beëindigen, en de bevolking te beschermen.

Het was de voormalige kanselier von Papen, die in overleg met Hitler, in het huis van de Keulse bankier Schröder, zijn steun aan hem gaf, mits hij tot vice kanselier zou worden benoemd, en dat er maar twee ander nazi’s tot het kabinet zouden toetreden, Göring als minister zonder portefeuille en waarnemend minister van Binnenlandse zaken van Pruissen, en Wilhelm Frick als minister van Binnenlandse zaken, waarmee Hitler instemde.

Nadat von Papen zijn invloed had aangewend bij president Paul Hindenburg, stond de deur open, en werd Adolf Hitler op 30 januari 1933 kanselier van Duistland.

President Paul Hindenburg, was volgens zijn familie lijdende aan Alzheimer, en niet meer in staat om alert te reageren op zijn omgeving, zo noemde hij Hitler majesteit, in de veronderstelling dat de Duitse keizer Wilhelm II voor hem stond, Hindenburg was toen al 85 jaar oud, Paul Ludwig Hans von Beneckendorf und von Hindenburg, zoals zijn complete naam was, overleed op zijn landgoed Neudeck in West Pruissen op 2 augustus 1934, op 2 maanden na 87 jaar oud, en werd opgevolgd door Hitler, die dan kanselier, een naam die hij niet voerde maar inwisselde voor fuhrer, en president.

Hij was de derde president na Friedrich Ebert sr en Paul von Hindenburg.

De communisten stonden op dat moment als grote partij buiten spel, maar hadden de hoop, dat Hitler al snel zijn incompetentie zou tonen, en dan waren zij aan de beurt om de macht over te nemen, achteraf naïef, maar dat is met alles zo, achteraf kan men altijd gemakkelijk zeggen hoe het wel of hoe het niet moest, een waarheid die pijnlijk genoeg achteraf ook in de jaren 30-45 van de vorige eeuw golden, en ook tot op heden nog steeds dezelfde waarheid is.

In het 1e jaar van Hitlers kanselierschap waren er genoeg voorbeelden van de radicale, chaotische en destructieve manier van regeren door de Nazi partij.

Toen Hitler eenmaal aan de macht was, schreef hij snel nieuwe verkiezingen uit, zij noemden het een peiling om te zien hoe de steun van de kiezer was, maar de bedoeling was, om te proberen nog meer macht te verkrijgen. Zij snoerden pers en media door censuur de mond, en het regime had al duizenden tegenstanders opgepakt en in werkkampen ondergebracht. Zij verkregen in maart 1933, 43.9 % van de stemmen, niet de absolute macht die zij hadden gehoopt. Maar zij werden geholpen door een Nederlander, alleen was hij er zich niet van bewust, Marinus van der Lubbe, hij was het, die als communist de Rijksdag in brand stak op 27 februari 1933, en mede daardoor werden er de volgende dag al speciale wetten uitgevaardigd, de Reichsbrandverordnung, die voor onbepaalde tijd individuele rechten en vrijheden aan banden legde.

Uit het feit dat die wetten binnen 1 dag klaar waren en werden ingevoerd, zou men kunnen vermoeden dat alles in scène gezet zou zijn. Na de Reichsbrandverordnung en de verkiezingen, werd in maart door de Rijksdag de Ermächtigungsgezets aangenomen, die Hitler de absolute macht bezorgde.

De communisten werden massaal gearresteerd en opgeborgen, andere politieke tegenstanders ondergingen hetzelfde lot. Er heerste totale chaos door de SA op straat, waar iedereen, iedereen arresteerde en of dreigde met Dachau toen nog een werkkamp, andere werkkampen stonden al volop in Emsland en waren behoorlijk gevuld met tegenstanders van Hitler. Politieke tegenstanders weken uit naar het buitenland, of zij probeerden aan de wensen van het nieuwe regime te voldoen, of zij hielden hun mond.

Slechts een enkeling weerstond hen, maar dat kon je met de dood bekopen.

Alois Pfaller was zo iemand, hij werd opgepakt en gefolterd, zijn neus gebroken en met een leren riem tot 4 keer toe bewusteloos geslagen, toen veranderde men de tactiek. Bij elke niet naar hun zin beantwoorde vraag, kreeg hij een stomp in zijn toch al deerlijk gehavend gezicht. Totdat de ondervrager zijn pols verstuikte, en zijn andere hand ging gebruiken, hij sloeg daarmee op zijn slaap, waarbij zijn trommelvlies scheurde. Dat was het moment waarop de oud judoër besloot om zijn tegenstander te doden, wetende dat het ook zijn eigen dood zou betekenen.

Maar net nadat hij een gelegenheid afwachtte, kreeg hij een ernstige bloeding, en werd het verhoor gestaakt. Hij kreeg een emmer water en een lap, om zijn eigen bloed op te ruimen, en werd in een cel gesmeten.

Hij zou pas na 11 jaar gevangenschap in 1945 zijn vrijheid herkrijgen.

Ook Carl von Ossietzky werd opgepakt, hij was nota bene Nobelprijswinnaar voor de vrede in 1936, maar werd opgeborgen in kamp Esterwegen Emsland, waar hij na vrijgelaten te zijn, overleed in een ziekenhuis te Berlijn aan zijn ontberingen in dat kamp opgelopen, op 4 mei 1938.

Maar de meeste Duitsers waren niet zo flink, en wie zou dat wel zijn onder vergelijkbare omstandigheden.

Maar ook de wereld keek toe, die was ook niet zo flink, het overgrote deel van die wereld wachtte gespannen af, hoe bij de opkomst van de nazi’s, de communisten een toontje lager moesten zingen. In het communisme zaagen de wereldleiders van toen een veel groter gevaar, en niet geheel onterecht als men kijkt wat Stalin allemaal heeft gedaan bij zijn zuiveringen en het uit de weg ruimen van tegenstanders.

Mogelijk zijn daarbij zelfs meer mensen omgekomen dan in Nazi Duitsland.

Wanneer gevangenen werden vrijgelaten uit een werkkamp, moesten zij tekenen, dat zij niet over hun ervaringen zouden praten, op straffe van onmiddellijke terugkeer naar de verschrikkingen. Zodoende kwamen verhalen niet of nauwelijks naar buiten, en was de algemene tendens ook nog dat kampen voor politieke tegenstanders waren, Joden, A-socialen en ander gespuis, zodoende keken de Duitsers gelaten toe, om de rekening te vereffenen zoals Göring het noemde, welke rekening zou men zich moeten afvragen, maar dat werd niet gedaan.

Op 6 juni 1933, kondigde Hitler aan, dat de macht van de SA ingeperkt diende te worden, zij werd een bedreiging van de stabiliteit en daarmee de macht van Hitler. Men keurde het gedrag van de SA af om hun daden, kleding en gedrag, vooral militairen hadden een grondige hekel aan de SA en hun leider Ernst Röhm, zij zagen in de SA een bedreiging van hun militair gezag.

Heinrich Himmler die met zijn SS nog officieel onder het gezag van de SA viel, en in Ernst Röhm een tegenstander zag, verzon een vermeend coupplan van Röhm tegen Hitler, welke laatste dat geloofde. Himmler zette zijn mensen tegen Röhm op, en in de zogeheten nacht van de lange messen op 30 juni 1934, het gevolg was dat 85 mensen werden vermoord, vrijwel allen tegenstanders onder wie Ernst Röhm, Georg Strassner die in 1932 de partij de rug had toegekeerd, en generaal Schleicher voormalig kanselier.

De minister van defensie generaal Blomberg was verrukt over deze actie, en zorgde ervoor dag het leger Hitler publiekelijk bedankte. Hij was het ook, die de eed van trouw aan de fuhrer invoerde, die door elke soldaat moest worden afgelegd, en velen in een lastig parket brachten. Omdat men een eed niet zomaar kon verbreken, zeker geen eed van trouw.

Hitler was dus staatshoofd, fuhrer, en alle militairen waren aan hem verplicht door middel van de eed, hij had de touwtjes dus zeer stevig in handen.

Hitler en de nazi partij, en de nazi partij was Hitler, hij had het voor het zeggen in Duitsland.

Maar zei hij ook daadwerkelijk iets, hij had een hekel aan het bestuderen van documenten, delegeerde de alledaagse binnenlandse leiding, ook de leiding van de partij delegeerde hij. Wat eigenlijk het zwaarst rust op schouders van regeringsleiders, had hij gedelegeerd. Hitler kwam in de meeste keren pas kort voor de lunch opdagen, las krantenknipsels die voor hem geselecteerd waren, en ging vervolgens lunchen. Als hij op de Berghof in Zuid Beieren vertoefde, kwam hij niet voor twee uur in de middag opdagen.

Maakte s’middags een wandeling, bezocht een cafe, dineerde, en ging meestal direct daarna films kijken in zijn eigen bioscoop.

Albert Speer de architect en latere minister van Bewapening en Munitie, vertelde dat als Hitler in Munchen was, hij niet meer dan twee uur beschikbaar was voor staatszaken.

Speer was een workaholic, en ergerde zich aan het werkgedrag van Hitler, die volgens de mythe van het volk dag en nacht over hen waakte, maar de realiteit was geheel anders.

De staatssecretaris van het Pruisische ministerie van landbouw Wener Willikens zei in een toespraak ooit: Iedereen die in de gelegenheid is het op te merken, weet dat de führer nu eenmaal alles zelf van bovenaf kan bevelen wat hij vroeg of laat wil uitvoeren.

Integendeel, tot op heden kan iedereen met een betrekking in het nieuwe Duitsland, het best naar de fuhrer toewerken, anders gezegd, het is de plicht van ieder individu om in de geest van de fuhrer te proberen hem tegemoet te werken.

Wie daarbij fouten maakt, zal het snel genoeg merken. Maar wanneer men het goed doet, zal de beloning een wettelijke status zijn.

Deze werkwijze, komt weinig of niet voor, een voorbeeld is, dat de Engelse koning Hendrik II ooit verzuchtte, hoe kom ik van die opstandige priester af, waarop enkele edelen de priester Thomas Becket hebben vermoord, enkel om het hun koning naar de zin te maken.

Deze werkwijze heeft zich voortgedaan vanaf het begin van Hitlers regeerperiode tot aan het eind van de oorlog toe.

Velen beriepen zich na de oorlog op bevel is bevel, maar realiseren zich niet dat het hun eigen bevel was, evenmin mag men zeggen dat naar Hitler toewerken, Hitler van alle blaam gezuiverd kan worden, integendeel, het kwam hem goed uit en liet het zich aanleunen.

Hij kon net zo gemakkelijk op die manier tegenstanders of vermeende tegenstanders uit de weg ruimen, of de schuld doorschuiven, en dat alles door geen daadwerkelijke leiding te geven aan de regering maar het te delegeren.

Hitler zelf had eigenlijk maar een doel, herbewapening.

In de jaren dertig, waren de inwoners in algemeenheid erg tevreden, de nazi’s hadden de werkloosheid teruggebracht van 6 miljoen in januari 1932 tot 2.4 miljoen in juli 1934, aanleg van autowegen werd voortvarend ter hand genomen, ondanks dat weinigen een auto hadden, het werd weer veiliger op straat. En dat na een periode van WO I, waarbij grote aantallen jonge mannen gesneuveld/verdwenen waren in die oorlog, een collectieve economische schuld, en een schaamtegevoel over een verloren oorlog, grote delen van Duitslands grondgebied waren afgenomen, gierende inflatie, verdamping van eventueel spaargeld, politieke partijen die de grond uitvlogen, straatgevechten, werkeloosheid en honger, kortom zeer onstabiel in de 20er jaren.

De stabiliteit van het nazi regime in de 30er jaren zorgde ervoor dat mensen tevreden waren, zonder dat zij wisten wat zij nog te wachten stond in de jaren die nog zouden volgen.

Ook feesten en evenementen hielden de nazi’s voor de bevolking, Nero in het oude Rome had dat al in de gaten, hij gaf het volk al feesten in zijn Coloseum.

Een der beroemdste feesten was “Die nacht der Amazonen�?, welke eens in de 4 jaar in Munchen werden gehouden, en waarbij jonge meisjes topless paard reden, en taferelen werden uitgebeeld uit de Griekse mythologie met halfnaakte en schaars geklede jonge vrouwen.

Tegenstanders werd de mond gesnoerd, door te verwijzen naar de Sixtijnse kapel in Rome, waar vrijwel alles naakt werd afgebeeld, en eigenlijk werd met dit feest bedoeld, het tonen van een elitevolk die de Duitsers waren in de ogen van de naziepartij.

Mensen waren niet of onvoldoende op de hoogte, hoe het er in die jaren aan toeging, en na de oorlog waren de verhalen zo verschrikkelijk en onmenselijk, dat het vaak niet werd gelooft.

Als men exact wilde weten hoe het er aan toeging, kon vaak in de archieven niets meer vinden, hoe “grundlich�? men het ook had opgeschreven, diezelfde “grundlichkeit�? zorgde ervoor dat op het eind van de oorlog ook alles weer vernietigd is.

Er zijn maar 3 steden in Europa, waar de Gestapo archieven om een of andere reden niet zijn vernietigd, een daarvan is Wurzberg, waar zich ca. 18.000 dossiers bevinden.

De Gestapo was net begonnen met vernietigen, toen de Amerikanen de stad veroverden, van de dossiers met de letters A en B, zijn er mede daardoor maar enkele bewaard gebleven.

Dat gebied had ca. 1.000.000 inwoners, en er waren ca 28 Gestapo medewerkers, waarvan de meeste administratief bezig waren.

De Gestapo zelf kon onmogelijk al die personen aangebracht hebben, en ook hier dus weer het toewerken naar Hitler.

Ca. 10 % was door de Gestapo opgepakt, nog eens 10 % door de politie en maar liefst 80 % was aangebracht door de bevolking.

Na escalaties in de jaren 1933 en 1935 tegen de joden, werden de jaren daarna wat rustiger, de Olympische spelen in 1936 waren daarvan het gevolg, men wilde de wereld toch proberen te laten zien dat de nazi partij geen barbaren waren, maar daarna ging het opnieuw mis, met als triest hoogtepunt de Kristalnacht van 9 op 10 november 1938.

Twee dagen ervoor was een Duitse diplomaat in Parijs doodgeschoten door Herschel Grynspan een Poolse jood, die een daad wilde stellen vanwege de behandeling van joden in Duitsland.

Goebbels hoorde hiervan, en vroeg Hitler toestemming om de S.A. de vrije hand te geven om represailles uit te voeren, en daarmee instemde.

Het gevolg is bekend, vrijwel alle Synagogen werden in brand gestoken, ontelbare bezittingen van joden vernield, winkels bedrijven huizen, je kunt niet zo gek bedenken, alles ging eraan. Ook een groot aantal joden werd vermoord, of afgevoerd naar werkkampen.

Hoeveel er daadwerkelijk vermoord zijn, is nooit helder geworden, en ook niet hoeveel er vernield is.

De meest recente cijfers spreken van meer dan 1000 synagogen en minstens 400 doden alleen al in de Kristalnacht.

In het Duitsland van Hitler, is een ding wel duidelijk geworden, zonder dat er een voorbereiding aan vooraf is gegaan, kon het binnen de kortste tijd geweldig escaleren, de Kristalnacht is hier een triest voorbeeld van.

Maar wat nog veel meer verontrustend was, de meeste mensen hielden hun mond, ook buiten Duitsland, het leek wel of joden geen vrienden hadden, en het de gewoonste zaak ter wereld was hoe zij vermoord en vernederd werden.

Ook toont dit voorval eens te meer aan, dat Hitler geen leider was, hij knikt naar Goebbels, en die heeft de vrije hand.

Ook binnen zijn regering was chaos troef, 5 instanties hadden verantwoordelijkheid voor en naar Hitler toe.

De Rijkskanselarij onder Hans Heinrich Lammers, kanselarij van de Fuhrer onder Philip Bouhler, Presidentiele kanselarij onder Otto Merissner, Hitlers persoonlijke adjudant Wilhelm Brückner, en zijn plaatsvervanger Martin Bormann.

Deze 5 personen en instanties vonden alle dat zij Hitler vertegenwoordigden, en waren onderling sterk verdeeld, en bevochten elkaar over de macht, zij probeerden allen bij Hitler in een goed blaadje te komen. Een van de meest onmenselijke maatregel die zo tot uitvoer is gekomen, is de euthanasie op kinderen, geestelijk en of lichamelijk gehandicapte kinderen wel te verstaan, totaal onschuldig, totaal onwetend en geheel weerloos. (zie het artikel Geheime massamoorden)

Deze massamoorden werden niet enkel in 6 daarvoor aangewezen instituten uitgevoerd, maar bijvoorbeeld ook in ziekenhuizen zoals het Aplerbeck ziekenhuis in Dortmund, waar kinderen aan mazelen of algemene zwakte bij bosjes stierven. De daadwerkelijke oorzaak lag meer aan een overdosis morfine of luminal, en zo rond de 10 kinderen per week eerder regel dan uitzondering.

De arts Theo Niebel was arts en hoofd van de speciale kinderafdeling tijdens het nazi bewind, en bleef dat tot aan zijn pensionering in de jaren zestig, hij zweeg na de oorlog, en bleef zwijgen, en met hem alle verantwoordelijken in dat ziekenhuis.

Van dit soort praktijken hadden verreweg de meeste Duitsers geen weet in die jaren, zij waren bezig om te overleven in barre economische tijden, en waren aan het opkrabbelen na jaren van werkloosheid en achteruitgang, en namen dat beetje kwaad van de nazi’s op de koop toe, zonder te weten hoeveel dat beetje kwaad uiteindelijk zou worden, en die prijs heel hoog zou blijken achteraf.

Maar zoals altijd, achteraf is de waarheid altijd heel gemakkelijk.

Colofoon:

de Nazi’s- Lauwrence Rees

Das Drittes Reich- Atlas verlag

Deutsche geschichte- Atlas verlag

Die Moorsoldaten- Wolfgang Langhoff

DIZ-Papenburg

Archief Anton G.M. Heijmerikx

One thought on “Opkomst van de Nazi’s in de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw.

  1. Het gebruik van de Swastika door vrijkorpsen, vindt zijn oorsprong in de moord door de communisten op de tsaristische familie. Het schijnt dat de Tsarina in een van de kamers van de woning waarin ze vermoord zijn een hakenkruis op de muur heeft gezet. Dit hakenkruis werd vervolgens het symbool voor verzet tegen de communisten. Vanuit dit verzet is uiteindelijk ook het Nationaal-Socialisme geboren. Veel uit Rusland gevluchtte mensen hadden verhalen over Joodse communisten die enorme gruwelijkheden pleegden. relatief veel Joden waren lid van de communistische partij en nog veel meer Joden werkten met hen mee. Ze zagen het als een beweging die hen bevrijdde van het anti-semitische tsaristische Rusland. Dergelijke verhalen vielen in een tijd dat Joden toch al met enig wantrouwen werden aangezien in vruchtbare aarde. Toen vervolgens ook in Duitsland revoluties uitbraken en notabene in Munchen, waar zich een van de kernen van het Russische verzet bevond, socialisten en communisten onder Joodse leiding de macht overnamen. En zij vervolgens Duitsland ten onterechte de schuld gaven van de 1e wereldoorlog, en bedrijven begonnen te onteigenen, was het anti-semitische hek van de dam. Ook elders braken revoluties uit onder Joodse leiding. Het is In die jaren dat de nationalistische socialist Hitler (en velen met hem) van een latent in een overtuigd actief anti-semiet veranderde. En de rest is geschiedenis……

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: