Nazi’s na de oorlog.

Denazificatie, of zoals de Duitsers het zelf noemden entnazifizierung, een woord dat zich niet gemakkelijk laat vertalen, maar politieke omscholing komt mijns inziens in de buurt.

Kort na de val van Hitler en zijn zelfmoord op 30 april 1945, stonden de Russische militairen in het centrum van Duitsland’s hoofdstad Berlijn, en waren de Amerikanen, Engelsen en Fransen met behulp van vele militairen uit alle delen van de wereld, die aan geallieerde zijde meevochten, aan hun opmars bezig richting Berlijn.

Diezelfde dag al was een groep voor de oorlog gevluchte Duitse communisten al terug in Berlijn, onder leiding van Walter Ulbricht de latere leider van de DDR, het deel wat door de Russen was veroverd op Hitler Duitsland en onder invloed van de Russen bleef staan.

Deze groep was gevormd in Moskou naar de ideeën van Stalin, en erg loyaal aan het communistische bewind in Rusland.

Samen waren zij de SBZ, (Sowjetische Besatzungs zone)

Het waren de Russische bezetters van oostelijk Duitsland, die als eersten weer politieke partijen toelieten, en al op 11 juni werd de Kommunistische Partei Deutschland heropgericht, en op 15 juni de Sozialdemokratische Partei Deutschland.

Overigens werden beiden in april 1946 onder dwang vanuit Moskou samengevoegd tot 1 partij, de Sozialistische Einheitspartei Deutschlands, om ook te proberen kiezers weg te lokken uit inmiddels andere politieke partijen. Aanvankelijk waren de opgerichte partijen bedoeld voor heel Duitsland, maar duidelijke meningsverschillen tussen de inwoners van de 4 verschillende bezettingsmachten en de invloed van de bezettingsmachten zelf, brachten van dat ideaal niet veel terecht.

Bij verkiezingen in oktober 1946 bleek dat de communisten in westelijk Duitsland maar een geringe aanhang had, van 5.7 %, en ook de uitslag in oostelijk Duitsland liet te wensen over.

Niet zo verwonderlijk, want voor het uitbreken van WOII, was men erg bevreesd voor het communisme, en de bezetting van grote delen van Duitsland door het communistische Rusland na de oorlog, veranderde natuurlijk niet zoveel aan die mening.

Oktober 1946 waren voor oostelijk Duitsland de laatste vrije verkiezingen voor heel lang.

Bij latere verkiezingen bleek, dat door manipulatie de SED een verkiezingswinst behaalde van 99,5 %.

Dit werd niet enkel door manipulatie bereikt, internering, veroordeling en deportatie van tegenstanders waren aan de orde van de dag.

Men gebruikte en misbruikte daarvoor de denazificatie, als zouden het allemaal verstokte en gevaarlijke oud nazi’s zijn, maar niets was minder waar.

Natuurlijk waren er ook direct na de oorlog in geheel Duitsland Nazi’s met een oorlogsverleden, en waren zij ook niet allemaal direct opgepakt om hun verdiende straf te verkrijgen. Velen zijn gevlucht met behulp van buiten, waarbij sommige regeringen maar ook de kerk bedrijven en privé personen een kwalijke rol hebben gespeeld.

Op de conferentie van Potsdam 17-7-1945 t/m 2-8-1945 was afgesproken tussen de 4 bezettingsmachten om in hun zone alle vermeende nazi’s te ondervragen over hun verleden, de Amerikanen doen dat middels een in te vullen formulier met 131 vragen.

Daarnaast werden er Spruchkammern (tijdelijk gericht met specifieke opdracht) opgericht, die de formulieren afhandelen.

Zij deelden de vragenlijsten in 5 categorieën, hoofdschuldig, belastend schuldig, minder belastend, meelopers, en van vervolging ontslagen.

Meelopers werden vaak tot geldboetes veroordeeld. De drie 1e categorieën, komen er met hogere straffen vanaf, die kan liggen tussen veroordeling naar een werkkamp tot het ontnemen van zijn burgerrecht of een beroepsverbod, tot aan de doodstraf toe.

De Fransen en de Engelsen ondervragen personen over hun politieke standpunten, en handelen daarnaar, om snel en doeltreffend een veroordeling en gevangenneming uit te kunnen voeren.

De Amerikanen geven hun denazificatie in maart 1946 over aan de Duitsers, de Fransen geven het denazificatie proces in februari 1947 en de Engelsen in juli 1947 over aan de Duitsers en de Russen tenslotte sluiten hun denazificatie in maart 1948 af.

Heel Duitsland, zowel Oost als West zijn daarmee Nazi vrij verklaard.

Alle de 4 de bezettingsmachten deden mee aan het Neurenberger proces tussen 20-11-1945 t/m 1-10-1946, om personen te veroordelen wegens hun oorlogsmisdaden.

Daadwerkelijk zijn daar ook personen veroordeeld, de ergste misdadigers tegen de menselijkheid, hebben het met de dood moeten bekopen.

Alle leden van de NSDAP, behalve de gewone leden, zouden van hun officiële functies ontslagen moeten worden.

Wel bleek, dat in de Russische bezettingszone veel harder werd opgetreden dan in de overige 3 zones. De Russen veroordeelden 520.000 van de 800.000 ondervraagde nazi’s, militairen en oorlogsmisdadigers voor hun eigen militaire tribunalen, en keken niet zo nauw als enkel een politieke tegenstander voor hun stond.

Velen gingen naar speciale gevangenissen, tussen 40-80.000 personen, ondergebracht in arbeidskampen, o.a. de voormalige concentratiekampen Buchenwald en Sachsenhausen.

Voor de zogenaamde meelopers van de nazi’s, was een andere regeling getroffen, zij werden “vrijwillig lid” van de SED, en konden zo hun geweten witwassen.

Ca.1/4 van de SED bestond uit oud nazi’s.

Natuurlijk werd er ook gesjoemeld met getuigenverklaringen en bewijzen van onschuld, alhoewel dat toch niet altijd eenvoudig was. Deze valse getuigenverklaringen werden Persilscheine genoemd, naar het witwasmiddel Persil.

De Persilscheine werd overigens in alle 4 de bezettingszones toegepast, maar het meest in het westelijk deel, in het oostelijk deel kon men kiezen uit lidmaatschap van de SED of een andere politieke opvoeding.

In de 3 westelijke bezettingszones, zijn 13.7 miljoen Duitsers onderzocht op hun oorlogsverleden, en zijn 3.5 miljoen personen aangeklaagd.

Daarvan waren er 1.667 hoofdschuldig, 23.060 belastend schuldig, en 150.425 als minder belastend schuldig.

806 personen werden tot de doodstraf veroordeeld, waarvan er 486 daadwerkelijk uitgevoerd zijn. Wel mag men zich afvragen of deze aantallen juist zijn, want de NSDAP partij had in mei 1945, 6.5 miljoen leden in zijn bestand staan, maar velen waren verplicht lid.

De 4 bezettingsmachten zijn overigens nooit tot een duidelijke afspraak gekomen tot herstelbetalingen van Duitsland voor de verloren oorlog, maar Rusland was toch in staat om grote delen van voormalig Duitsland onder hun invloedsfeer te brengen, door er gewoonweg te blijven tot november 1989, en om de zware industrie die nog over was te ontmantelen, zoals op de conferentie van Potsdam was afgesproken, maar niet om die over te brengen naar Rusland, om zodoende de eigen industrie die geheel in puin lag weer op te bouwen.

Ook zijn dus onder het mom van denazificatie grote aantallen vakmensen naar Rusland overgebracht om daar aan het werk gezet te worden, evenals de vele krijgsgevangenen die geen toestemming kregen om naar huis terug te keren.

Rusland had met zijn 20 miljoen doden, waaronder ca. 10 miljoen jonge militairen een schreeuwend tekort aan arbeidskrachten.

Overigens kregen al diegenen die konden aantonen dat zij Duitse voorouders hadden, na de val van de muur in november 1989 toestemming om naar Duitsland terug te keren.

Dat betekende overigens wel dat Duitsland overspoelt werd door die “Duitse” emigranten, die zich veelal aan de westgrens van Duitsland vestigden, zover mogelijk van de Russische grens af. Sommige dorpen hebben 20 % zogenaamde Wit Russen binnen hun grenzen. Jammer is wel, dat integratie moeilijk verloopt, omdat zij hun heil vaak bij elkaar zoeken, zich onttrekken aan sociale contacten, taalproblemen liggen hier ook vaak aan ten grondslag.

Ook de Amerikanen brachten bijv. wetenschappers over naar Amerika om daar voor hun verder te werken aan bijv. de lucht en ruimtevaarttechniek, zoals Werner von Braun, zij werden ook niet in een of ander proces veroordeeld, zo ook niet het Russische leger voor de moord op naar schatting 25.000 Poolse burgers en militairen in Katyn.

Onderlinge afspraken, om de verhouding met Stalin niet te verstoren, hebben dit verhinderd.

In 1948 werd de Bonds Republiek Duitsland (West Duitsland) opgericht, en in 1949 de Deutsche Democratische Republiek (Oost Duitsland), waarbij beide delen zelfstandige staten werden, alhoewel in de DDR de Sowjetunie de touwtjes achter de schermen steeds in handen had, dat bleek toen Walter Ulbricht in 1971 gedwongen werd mede vanuit Moskou af te treden.

Door de Duitse Bondsdag zijn in 1949 en 1954 aan verschillende personen amnestie verleend, en de Amerikaanse hoge commissaris verleent op 31 januari 1951 aan alle vroegere partijgenoten van de NSDAP, die op dat moment nog gevangen zitten generaalamnestie.

Dat betekent, dat verschillende oorlogsmisdadigers er genadig van afkomen met nog geen 6 jaar uitzitten van hun straf, dat in tegenstelling tot anderen die de doodstraf hebben gekregen.

Als je enkel al kijkt naar de 806 veroordeelden tot de doodstraf, waarvan er maar 486 voltrokken zijn, dan komen die andere 320 er wel heel genadig van af.

Zo kon o.a. Fritz ter Meer weer leiding geven aan IG Farben, en Alfred Krupp zijn concern weer onder de hoede nemen.

Het begin van de koude oorlog lag mede ten grondslag aan de algehele amnestie, men moest zijn aandacht verleggen naar een ander doel.

Colofoon: diverse internetsites,

Drittes Reich, Atlas Verlag

Deutsche Geschichte, Atlas Verlag

Anton G.M.Heijmerikx

One thought on “Nazi’s na de oorlog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: