Diamant en goud, vaak bloedrood gekleurd.

Diamanten kwamen tot het midden van de 19e eeuw enkel uit India.
Vanaf die periode komen zij ook vanuit Brazilië en Zuid-Afrika uit de diamantaders naar boven. Zes scherpe punten, acht vlakke facetten en twaalf scherpe ribben, het enige achtvlak welke in de natuur te vinden is, een perfecte vorm voor zuiverheid en helderheid, het symbool voor het volmaakte leven, de diamant.
Al komt daar wel de mensenhand van de vakman aan te pas, zonder die specifieke vakmanschap is de diamant in zijn ruwe bestaan dof en bepaald niet aantrekkelijk.
In het jaar 328 v.Chr. bereikte Alexander de Grote de oevers van de rivier de Indus in India. Het gebied van de 5 heilige rivieren. Vijf jaar later in 323 v.Chr. komt de wereldveroveraar Alexander de Grote, die uit Macedonië afkomstig was, te overlijden.
Omstreeks diezelfde tijd, leerde de mensheid de diamant kennen, en volgens de overlevering lagen zij voor het oprapen.
Maar velen hadden in die dagen niet in de gaten, dat de steen van een zo grote waarde en betekenis was, omdat men technieken van slijpen en polijsten nog niet kenden, en de steen in ruwe staat niet bepaald aantrekkelijk was.
En zoals zo vaak, India het land van de sprookjes van 1001 nacht, komen daar de schitterendste verhalen vandaan.
Zo zou Alexander de Grote onverschrokken, gewapend met een spiegel de vallei der diamanten zijn betreden, om op die manier de slangen die de diamanten bewaakten, een spiegel voor te houden, zodat zij door hun giftige blik zichzelf terstond doodden. Een ander en ouder verhaal verteld van het naar beneden gooien van schapenvlees, en de diamanten kleefden daar dan aan vast.
Arenden pikten het vlees vervolgens op, en samen met de diamanten brachten zij dat naar hun nesten, alwaar de stenen voor het oprapen lagen.
Via de Venetiaanse ontdekkingsreiziger Marco Polo, komen al deze verhalen naar Europa, maar ook de diamanten komen via hem naar onze streken. Die handel vanuit het verre oosten ging in die tijd overigens over land, een reis over zee was nog niet gevonden.
En het bevestigd allerlei verhalen over exotische oorden en vermeende rijkdommen alsmede de grote geheimzinnigheid waarmee het verre oosten is omweven, en in het bijzonder India. Venetië heeft trouwens ruim twee eeuwen lang de monopoliepositie van de diamanthandel gehad in Europa, daar kwam pas een einde aan toen de Portugees Vasco di Gama een directe zeeweg naar India ontdekte in 1498, en daarmee ook de handel naar de Portugese hoofdstad Lissabon kon verplaatsen.
Later waren het de Nederlanders, die in de bloeiperiode van de Verenigde Oostindische Compagnie, die markt naar Amsterdam hebben verplaatst, en heden ten dage heeft Antwerpen die positie als diamantstad overgenomen.
De diamant was symbool van dapperheid en mannelijkheid, en vrouwen droegen dan ook geen diamanten. Agnes Sorel, de minnares van Karel VII zou de eerste vrouw zijn, die dat taboe heeft doorbroken.
Aanvankelijk komen diamanten oorspronkelijk uit India, en pas een kleine twee eeuwen geleden ontdekte men diamantaders in Brazilië, en vervolgens in Zuid-Afrika.
De allereerste vermelding van diamanten komt voor in het boek Ratnapariska uit de eerste helft van de zesde eeuw, en in dat Indiase manuscript is de diamant omschreven als het juweel bij uitstek, zij het louter als mythische redenen.
Wie diamant draagt zal zien dat de gevaren zich van hem afwenden, gif, rovers of kwade geesten zullen de drager niet deren.
De diamant gold als talisman, en een vergelijk met andere edelstenen gaat dan ook niet op, omdat niet de economische waarde, maar de symbolische waarde gold.
Maar ook heden ten dage, is de steen nog steeds omgeven door mystiek, al is zijn economische waarde ook niet te onderschatten.
Hoeveel diamanten uit Indiase mijnen naar boven zijn gehaald, is met geen mogelijkheid aan te geven, schattingen lopen tot wel 30 miljoen karaat.
In India was de kleur van de diamant altijd verbonden met het kastenstelsel, het kastenstelsel zoals dat ook nu nog bestaat.
Wit of kleurloze diamanten waren voor de Brahmanen de kaste der priesters, de rode diamanten waren voorbehouden aan de kaste van de Kshatriya de ridders en de krijgers, de gele diamanten voorbehouden aan de kaste van de grootgrondbezitters en de handelaren de Vaiya, en de zwarte en grijze diamanten voor de handswerklieden en de landarbeiders de kaste van de Cudra.
Of de laatste groep ooit diamanten heeft bezeten, mag men zich afvragen, want 1 karaat diamant had de waarde van 200 rupies, en het loon van een Cudra bedroeg 1 rupie per maand.
Tot aan het jaar 1000 zijn geen diamanten vanuit India geëxporteerd, en na de Marco Polo reizen kwamen zij slecht mondjesmaat naar onze gewesten, en waren dan ook alleen voorbehouden aan koningen en keizers.
Het is Jean-Baptiste Tavernier die tussen 1631 en 1668 zes lange reizen maakt naar India, en daar verslagen van maakt. Hij was intelligent, eerlijk, en een nauwkeurig onderzoeker, en mede daardoor welkom aan het hof van de Indiase vorsten, andere westerlingen werden doorgaans geweerd. Hij heeft vele beroemde diamanten beschreven, waaronder de meest magische en beroemdste aller diamanten, de Koh-i-Noor.
De betekenis van de Koh-i-Noor is Berg van Licht, en de ontstaan geschiedenis is omweven met sagen en legenden, allerlei verhalen doen de ronde.
Op een gegeven ogenblik is hij gevonden in het stof der aarde, en gebracht naar de tempel van Shiva en op het voorhoofd van de god Shiva geplaatst, en heeft daar eeuwenlang geschitterd, bewaakt door angstige priesters, die van mening waren dat wie de steen in bezit kreeg, de heerser over de gehele wereld zou worden.
Nadeel was dan wel, dat rampspoed nadien de bezitter zou treffen, daarom mochten alleen vrouwen hem dragen, of een god.
Toen Babur, de Mogul vorst India had veroverd, werd hem de Koh-i-Noor aangeboden, als teken van onderdanigheid, of dacht men misschien dat hem nu als drager rampspoed zou treffen.
De waarde van de steen werd toen geschat op het totale inkomen van de gehele wereldbevolking van 1 dag arbeid.
Toen het Mogul rijk op zijn beurt weer onder de voet werd gelopen door het Ottomaanse rijk, heeft zijn leider door een list de steen in zijn bezit gekregen.
Door verraad van de vrouw van de Mogul vorst, wist de Ottomaanse leider, dat de steen verstopt zat in de Tulband van de Mogul vorst. Omdat het de gewoonte was, om bij een bezoek aan elkaar, elkaars tulband te ruilen, liet een uitnodiging voor een bezoek aan de Ottomaanse vorst om begrijpelijke wijze niet lang op zich wachten.
Na vele omzwervingen, en vele jaren verstopt te hebben gezeten in de specie van een gevangenismuur, eigende de East India Compagnie, de Engelse versie van onze V.O.C., zich de steen toe, en deed die vervolgens cadeau aan de toenmalige jonge Engelse Koningin Victoria, en in 1850 verliet de Koh-i-Noor India, om er nimmer meer terug te keren.
Omdat vele Engelsen teleurgesteld waren bij het zien van de steen, bij een tentoonstelling in het Crystal Palace in Londen, waarvan men zulke fantastische verhalen hadden gehoord, besloot Koningin Victoria om de steen opnieuw te laten slijpen.
Het was de beroemde diamantslijper Voorsanter van het Amsterdamse diamanthuis Coster die de steen opnieuw moest slijpen, in Engeland. En het was prins Albert hoogstpersoonlijk, die de steen op de machine plaatste. Wel verloor de steen daardoor ca.80 karaat, en ging van 186 naar 108.93 karaat, maar kwam briljanter terug, overigens heeft het nu ook een briljante vorm.
Koningin Victoria overigens die erg bijgelovig was, liet in haar testament bepalen, dat enkel de echtgenotes van de regerende Koning van Engeland de Koh-i-Noor mochten dragen, omdat zij aan de verhalen over rampspoed erg veel geloof hechtte.
In 1937 werd de Koh-i-Noor gezet in de kroon van Elizabeth, de moeder van de huidige Koningin, die op gezette tijden bij officiële gelegenheden de diamant nog steeds draagt.
De Koh-i-Noor is wel de beroemdste aller diamanten, maar niet de grootste, dat is weggelegd aan de Cullinen diamant.
Ook in Nederlands Indie zijn diamanten gevonden, in 1840 werden diamanten gevonden op Sumatra, Celebes en Borneo een van de grootste stenen van 367 karaat werd gevonden op Borneo bij Landak. Hij is eigendom van de Ratja van Matam en nog steeds ongeslepen.
Momenteel in zuidelijk Afrika de voornaamste vindplaats van diamanten, en niet alleen diamant, maar ook goud. En dat is mede reden dat het onrustig is in die regio, glinsterend diamant en goud, macht en geld, de oorzaak van oorlogen, opstanden, onderdrukking, moord etc. dat alles komt voort uit het bezit en de zeggenschap van die gebieden waar de delfstoffen gedolven worden.

Anton Heijmerikx, Lathen

Colofoon: Nouveau jaargang 11 november 1996
Diverse internetsites.

2 gedachten over “Diamant en goud, vaak bloedrood gekleurd.

  1. Madam/Sir
    I will be glad if you can tell me where can I found the Ratnapariska Of Buddhabhatta or the traduction.
    I thank you
    My best regards
    Michele

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: