Enkele oorlogsmisdaden gepleegd in W.O.II.

Er zijn veel meer van deze wraakacties te noemen, maar enkele springen er helaas uit, vandaar een kleine selectie, zonder dat de andere slachtoffers tekort gedaan mag worden, of vergeten zullen worden.
Ook al was het maar 1 enkele slachtoffer, want het zal je eigen familie maar zijn.

Putten, van rustig dorp naar mistroostige wanhoopsplek.
Eind september 1944 vindt een aanslag plaats bij de Oldenallerbrug tussen Nijkerk en Putten  door een illegale Puttense verzetsgroep, gevormd door een ondergedoken politieman.
De instructie is om Duitse ordonnansen aan te houden. In de nacht van 29 op 30 sept. 1944 ligt deze 7 man sterke groep op de uitkijk. Die nacht is er geen Duitser te zien.
De volgende nacht 30 sept. op 1 okt. nadert een auto met vier Duitse militairen. Twee officieren en twee soldaten. Een vuurgevecht volgt, de officieren zijn gewond, waarvan een met zwaar letsel, die de volgende dag aan zijn verwonding bezwijkt, de 2 soldaten kunnen ontkomen, en alarmeren de Wehrmacht in het nabijgelegen Harderwijk.
Putten wordt de volgende dag, het is dan zondag 1 oktober afgezet, een razzia is het doel.
Door de kerkgang van vrijwel geheel Putten, is dat een gemakkelijke opgave.
Zeven Puttenaren sterven diezelfde dag, zogenaamd op de vlucht doodgeschoten.
661 Mannen worden opgepakt en worden per trein naar Kamp Amersfoort overgebracht.
Zij laten een dorp vol vrouwen en kinderen achter in een onbeschrijfelijke toestand.
Nog erger wordt het als de vrouwen de opdracht krijgen om Putten binnen twee uur te verlaten. Vervolgens worden ruim honderd huizen en gebouwen in brand gestoken, waarbij de schade groot is, en 87 woonhuizen definitief verwoest worden.
Veel inwoners staan de volgende voor de rokende resten van wat eens hun trotse huis was.
In Amersfoort worden 59 mannen vrijgelaten. 602 mannen worden medio oktober 1944 op de trein gezet richting concentratiekamp Neuengamme bij Hamburg.
Tijdens dit transport weten 13 mannen uit de trein te springen en daardoor te ontsnappen.
In Neuengamme komen 589 gevangenen aan. Zij komen in zogenaamde buitenkampen terecht, die onder dit concentratiekamp ressorteren. 540 Puttenaren komen hier door de geleden verschrikkingen om het leven, waarvan 38 in kamp Versen in de omgeving van Meppen Emsland. Zij worden slachtoffer van ondervoeding, mishandeling, slavenarbeid, uitbuiting, besmettelijke ziektes of komen om bij bombardementen.
Slechts 49 mannen keren terug naar Putten, waarvan er nadien nog 5 komen overlijden aan de gevolgen van uitputting, ziekte en ondervoeding.
Het totaal aantal slachtoffers van deze extreme maatregel komt op 552.
Het gat, geslagen in deze sterk gelovige maar relatief kleine gemeenschap kon nooit meer gedicht worden, een vrijwel gehele generatie mannen is weggevaagd.
Een bevolking van geschonden en onvolledige gezinnen, waarvan vrijwel iedereen een of meerdere naaste familieleden verloren had, en iedereen kende vrijwel alle andere slachtoffers.
Tot op de dag van vandaag zijn er herdenkingen op 2 oktober, en maken vele Puttenaren groepsreizen naar de steden Neuengamme, Ladelund en Husem, waar familie en plaatsgenoten zijn omgekomen, daar leggen zij kransen bij de monumenten ter herinnering aan de gestorven mannen van Putten, en zo hun herinnering levend te houden.
In 1947 werd in de gevel van de Oude kerk een gedenksteen aangebracht met het opschrift: “Van hier werden zij weggevoerd” 1 en 2 oktober 1944.
In 1949 onthulde H.M. Koningin Juliana aan de ingang van het dorp een monument, dat bestaat uit een herdenkingshof, ontworpen door prof. Bijlhouwer, en een beeld van Mari Andriessen.
Op 9 mei 1992 opende de toenmalige burgemeester A.J. Berkhout de in de nabijheid van het monument gebouwde Gedachtenisruimte, die op initiatief van de ” Stichting Oktober 44″ tot stand kwam.
De Gedachtenisruimte bevat een expositie betreffende de razzia.
In het gebouw is een ruimte ingericht waarin alle namen van de omgekomen weggevoerden zijn aangebracht.
Op een aparte gedenkplaat staan de namen van de mensen die buiten de razzia om als gevolg van de oorlog omkwamen.
Het betreft hier militairen en verzetsmensen die in de strijd tegen de bezetter het leven lieten. Ook bevat deze plaat de namen van bij bombardementen of gevechten omgekomen burgerslachtoffers.
De in voormalig Nederlands-Indië gesneuvelde Puttense Militairen worden ook vermeld.
Putten is voorgoed in een zwarte rouw gedompeld.
Het beeld van het weduwvrouwtje van Putten, is in 2007 gerestaureerd, in Duitsland, evenals het nationale monument op de Dam in Amsterdam, omdat in Duitsland nu eenmaal de kennis en kunde voorhanden was om het voor de toekomst te bewaren.
En gelukkig zijn de inwoners van Duitsland heden ten dage niet verantwoordelijk, voor de wandaden van hun ouders en eventuele voorouders.
Ook zij verafschuwen hun eigen geschiedenis, waarmee zij zich belast voelen.
Persoonlijk heb ik het wel jammer gevonden, dat in Kamp Versen bij Meppen geen apart herdenkingsplaatje is aangebracht ter herinnering aan de Puttense slachtoffers, naar mijn bevindingen 38 slachtoffers, tenslotte zijn hier vele Puttenaren omgekomen door ontbering of anderszins.
Andere landen, hebben hun slachtoffers wel herdacht d.m.v. een aandenken, soms zelfs voor 1 landgenoot.

Kalavrita, een Grieks dorp met een tragedie.
Het verzet in Griekenland, heeft voorbereidingen getroffen, om een aanval te doen op de aldaar aanwezig zijnde militairen van de Wehrmacht.
De groep Partizanen ondernemen ook daadwerkelijk zo’n aanval in de omgeving van het dorp Kalavrita.
De gevolgen van die partizanenstrijd zijn verschrikkelijk, de Duitse Wehrmacht neemt verschrikkelijk wraak, en executeert op 13 december 1943 in totaal 689 mannen.

Kragujevac, een Joegoslavisch dorp met een tragedie.
Het partizanenverzet in Joegoslavië, heeft geleden onder de Duitse bezetting.
Toen Partizanen een aanval op Duitse militairen had ondernomen, namen Duitse militairen wraak, door alle mannen tussen 16 en 60 jaar dood te schieten. In totaal hebben 2.300 mannen op 10 oktober 1941 zinloos hun leven verloren.

Lidice Tsjecho-Slowakije, een verdwenen dorp.
Op 27 mei 1942 plegen 2 door de Britse geheime dienst opgeleide en gedropte Tsjechen, een aanslag op Reinhard Heydrich en diens chauffeur.
Jan Kubs en Josef Gabcik, geholpen door Josef Valcik, lid van de ondergrondse in Praag.
In Liben, de voorstad van Praag, nemen zij in een kleine bochtige straat de auto van Heydrich onder vuur, maar het wapen weigert. Heydrich geeft zijn chauffeur opdracht te stoppen, er van overtuigd met 1 dader te doen te hebben, maar hij vergist zich. Een 2e dader komt te voorschijn, en slingert een handgranaat naar de auto, die tot ontploffing komt en de chauffeur verwond en uitschakelt, maar Heydrich zwaar verwond. Heydrich wordt naar een nabijgelegen ziekenhuis gebracht en geopereerd, het liet zich aanzien, dat hij de aanslag zou overleven. Maar ontstekingen verergeren zijn toestand, en op 4 juni 1942 overlijd hij aan de gevolgen van die aanslag en de daarbij komende complicaties om 4.30 uur aan bloedvergiftiging.
Heinrich Himmler chef der SS, verklaarde later, dat Adolf Hitler door de dood van Heydrich, meer getroffen was dan door het verliezen van een veldslag. Op last van Hitler kreeg Heydrich op 8 juni 1942 een staatsbegrafenis, vol met pracht en praal zo Berlijn nog nooit gezien had.
In opdracht van Hitler zelf, nemen Duitse SS’ers onvoorstelbaar wraak, ongeveer 3.000 mensen worden gearresteerd, en 1.300 worden vermoord. Het dorp Lidice wordt verdacht van hulp aan de daders van de aanslag, en wordt totaal vernietigd en geheel met de grond gelijkgemaakt, en alle bewijzen van zijn bestaan weggehaald. Onder leiding van Horst Böhme worden op 10 juni 1942 alle 173 mannen boven 16 jaar in koelen bloede doodgeschoten, 203 vrouwen worden gearresteerd en in het concentratiekamp Ravensbrück opgesloten, 143 keren na de oorlog terug, 105 kinderen worden gedeporteerd naar een heropvoedingsgesticht “Litzmannstadt”, slechts 17 overleven de oorlog.
De staatssecretaris Karl Frank komt persoonlijk kijken, of het bevel van Hitler juist is uitgevoerd.
De Gestapo komt door verraad de daders van de aanslag op Heydrich op het spoor, welke zich schuil houden in een kerk in Praag. 800 SS’ers en Gestapo manschappen omsingelen de kerk, en na meerdere uren ongelijke strijd, geven de daders op, door zichzelf van het leven te beroven.
Hitler gaf op zijn eigen geboortedag 20 april 1943, de familie Heydrich een geschenk.
Het kasteel met zijn landerijen Jungfern-Brechan bij Praag, wordt de weduwe Lina Heydrich en haar kinderen geschonken, met de persoonlijke wens van Hitler, dat de familie van Reinhard Heydrich  door dit bezit altijd met zijn leven en sterven verbonden voelt.

Lezàky Tsjecho-Slowakije, tweelingdorp Lidice.
Op 24 juni 1942 wordt het veel kleinere dorp Lezàky ook, gelijk als Lidice van de aardbodem weggevaagd de SS fusilleert hier alle 33 inwoners. En ook al zijn de aantallen klein, de tragedie is er niet minder om voor betrokkenen.

Oradour Sur Glane Frankrijk, mogelijk per vergis.
Na een aanval van de Franse ondergrondse de Maquis, op Duitse militairen die richting Normandië gingen, omdat daar de geallieerden waren geland, hebben 160 Duitse SSers van het elitekorps “das Reich” verschrikkelijk wraak genomen in het gebied van de Perigod.
Allereerst hebben zij in de stad Tulle, 99 Fransen opgehangen in de leeftijd tussen 17 en 45 jaar, aan balkons, lantaarnpalen en telefoonmasten op commando van de SS brigadeführer  Heinz Bernard Lammerding als afschrikwekkend voorbeeld. Dit weer in opdracht van de Generaalveldmaarschalken Gerd von Rundsted en Wilhelm Keitel, die opdracht hadden gegeven om het verzet zonder mededogen hard aan te pakken.
Op 10 juni 1944, een schitterend warme zomerdag, kwamen de Duitsers rond het middaguur Oradour sur Glane binnen. De bevolking was zich van geen kwaad bewust, en ging dan ook rustig verder met het middageten. Zij hadden wel eens Duitse soldaten gezien, maar die waren normalerwijze enkel op doortocht, en dat zou nu ook wel zo zijn werd gedacht. Maar nu waren zij enkel gekomen, om te moorden. Op bevel van Sturmbahnführer Adolf Dielmann onder leiding van de Divisiecommandant Heinz Lammerding, werden alle toegangswegen afgesloten, en alle inwoners samen gedreven op het marktplein. Zij hadden daar nog geen uur voor nodig, mannen werden in schuren opgesloten, en vrouwen en kinderen werden in de kerk samengedreven en opgesloten.
Toen begonnen de gruweldaden, de mannen werden door executiepelotons neergeschoten, met stro bedekt en begoten met benzine en in brand gestoken. De vrouwen en kinderen ondergingen hetzelfde lot, eerst werd de kerkvloer met benzine overgoten, een springlading aangebracht, en tot ontploffing gebracht. Wanneer er al mensen naar buiten wisten te komen, werden zij alsnog neergemaaid. Op deze wijze hebben zij  in Oradour Sur Glane, alle mannen in koelen bloede neergeschoten in huizen, werkplaatsen, schuren of schuilplaatsen, de vrouwen en kinderen van het dorp in de kerk opgesloten, en die vervolgens in brand gestoken.
De gevolgen waren verschrikkelijk, bijna niemand heeft de kerk met de op slot zijnde deuren kunnen ontvluchten, een enkeling is door uit het raam te springen, kunnen ontkomen, in totaal verloren 642 mensen, jong en oud zinloos hun leven, waaronder 245 vrouwen, en 207 kinderen waaronder enkele zuigelingen.
Slechts een handjevol inwoners ontsprong door puur geluk de dans.
Na de slachtpartij, is het dorp gebombardeerd, en in brand gestoken.
Het vernielde dorp is gebleven zoals het was, en is tot op heden een levend monument voor de slachtoffers van toen, en een teken voor de huidige en toekomstige generaties van gebeurtenissen die eigenlijk niet mochten, en zeker niet weer mogen plaatsvinden.
Een nieuw dorp is verderop opgebouwd.
Het waarom is nooit exact komen vast te staan, waarom Oradour sur Glane is uitgekozen voor de wraakacties, want Oradour sur Glane was een rustig dorp zonder verzetsorganisaties, in tegenstelling tot het 34 kilometer verderop gelegen Oradour sur Vayres, dat wel een haard van verzet was. Mogelijk hebben de wraaknemers zich vergist in de naam van het dorp, of was blinde woede de oorzaak, voor het neerschieten door de Maquis van enkele strijdmakkers van majoor Dieckmann.
Na de oorlog is er onderzoek gedaan naar de massamoord, en vast is komen te staan, dat onder de Duitse troepen ook enkele Fransen betrokken waren, die of vrijwillig of gedwongen dienst hadden genomen in het Duitse leger, en afkomstig waren uit het geannexeerde gebied van Elzas-Lotharingen.
In 1953 is er eindelijk een proces begonnen tegen de veroorzakers, van de 21 beschuldigden waren er 14 met de Franse nationaliteit, de Duitse bondsregering had geweigerd, Duitse inwoners aan Frankrijk uit te leveren.
Het werd een gevoelig proces, in Elzas Lotharingen lag het heel gevoelig, daar werd ervan uitgegaan, dat men gedwongen was deel te nemen in het Duitse leger. Als de rechtbank uiteindelijk komt tot een uitspraak, en een doodstraf, en 13 vrijheidsstraffen eist, besluit het Franse parlement die straffen om te zetten in een amnestieregeling van 319 voor en 211 stemmen tegen, zodat de veroordeelden in vrijheid naar buiten konden wandelen.
Slechts een deelnemer aan de massamoord heeft daarvoor straf gehad, Heins Barth is in 1983 veroordeeld door een Oost Duitse rechtbank tot levenslang.
Dieckmann is enkele weken later gesneuveld bij gevechten met de geallieerden in Normandië, en Lammerding is door een Franse rechtbank tot de doodstraf veroordeeld, maar werd door Duitsland niet uitgeleverd, hij stierf in 1971 in Duitsland aan kanker.

Katyn Rusland
In het dorp Katyn, ten westen van het Russische Smolensk, werd in de bossen een massagraf blootgelegd in 1943, met daarin de stoffelijke resten van ca. 4.000 Poolse officieren.
Alle personen toonde kogelwonden, en zijn allen doodgeschoten.
De verdenking van die gruweldaad ging richting Russische troepen, waarvan militairen waarschijnlijk deze oorlogsmisdaad op hun geweten hebben. Deze militairen zullen ongetwijfeld gehandeld hebben in opdracht van hun meerderen.
De Poolse regering in Londen ballingschap zetelend, eiste een onderzoek naar de dood van zijn onderdanen, en zo het liet aanzien laffe daad van moord op deze officieren, die allen ongewapend waren.
Maar de Russische regering verbrak in 1943 de diplomatieke betrekkingen met de Poolse regering in Ballingschap. Sterker nog, zij richten een comité op welke later na de oorlog een nieuwe regering vormde, en waarin de communisten onder hen de grootste macht naar zich toe trokken, en de regering in ballingschap grotendeels buiten spel zet.
In de processen van Neurenberg zijn, op verzoek van de USSR in 1946, deze moorden buiten het proces gehouden, en is er nadien ook nooit een onderzoek ingesteld naar de mogelijke oorzaken van deze oorlogsmisdaden, en is het ook nimmer tot een proces gekomen in Neurenberg, waar het wel is aangemeld. Maar ook elders niet, politiek lijkt soms ook oorlog, maar het blijft wrang voor de slachtoffers en hun nabestaanden.

Majakovskoje
Majakovskoje beter bekend als Nemmersdorf, een plaats in Rusland in de omgeving van Kaliningrad, maar eertijds deel uit maakte van Duitsland, het gebied van Oost Pruissen.
Het lag dicht bij een grotere stad, Gumbinnen aan de oever van de rivier de Agrappa of Angerapp. Namen waar menigeen nog nooit gehoord heeft.
Dit dorp was tot eind 1945 Duits bezit, en was onderdeel van Oost Pruissen.
Op 21 oktober 1944 vallen hier de Russen het dorp binnen, en het was een der eerste dorpen die door de het Russische Rode Leger deels werd bezet, maar die de belangrijke brug over de rivier de Angerapp voorlopig niet in handen kreeg, en na een zware urenlange strijd de brug liet voor wat het was.
Twee dagen later, was de Duitse Wehrmacht weer heer en meester in het hele gebied van Nemmersdorf, en vonden daar vele burgers, die door het Rode leger waren omgebracht en gruwelijk waren misbruikt. Niet alleen vrouwen, maar ook kinderen waren het slachtoffer geworden, en zelfs de Franse krijgsgevangenen die dachten bevrijd te worden, zijn afgeslacht, enkel omdat zij een blok aan het been van het Rode leger zouden zijn.
De gruwelijkste verhalen deden hierover de ronde, en het bracht een enorm groot aantal vluchtelingen op gang richting centraal Duitsland.
Vrouwen zouden meermaals zijn verkracht op gruwelijke wijze, en sommigen werden aan de deuren van hun huizen vastgespijkerd om te dienen als afschrikwekkend voorbeeld van wat men kon verwachten, en helaas berusten dit soort verhalen op waarheid.
Onlangs dat Hitler en Stalin een niet aanvalsverdrag hadden gesloten, was het Duitse leger toch Rusland binnengevallen, en bij hun opmars pleegden zij de gruwelijkste misdaden, en krijgsgevangenen werden niet of nauwelijks gemaakt, men kan zich voorstellen, dat toen het Russische leger in de tegenaanval ging, en het Duitse leger versloeg en terugdrong, het er niet veel anders zal zijn toegegaan, beide legers hadden nu eenmaal geen enkel respect voor wat voor levens wezen dan ook, groot of klein.

Kiev, het ravijn van Babi Jar
Kiev gelegen in de Oekraïne in Rusland, een stad waar voor de oorlog ca. 175.000 joden woonden.
Toen het Duitse leger de stad innam op 19 september 1941, waren ca. 100.000 joden de stad al ontvlucht, de verhalen van de vervolging van joden had hun al bereikt, en enkel het arme of gebrekkige deel van de joden was nog in de stad aanwezig.
Vlak na de inval, zag de geheime dienst van Rusland kans om vele gebouwen alsnog op te blazen, het waren gebouwen die door het leger en de overheid van Kiev waren verlaten, en door de Duitsers in bezit waren genomen. Hierdoor waren de meeste slachtoffers uiteraard Duitsers.
Als vergelding, besloten de Duitsers in het geheim op 26 september 1941 om alle joden in Kiev om te brengen.
Op 28 september kregen de joden opdracht, om zich te verzamelen om voor hun nieuwe huisvesting te verzorgen, al op 29 en 30 september, werden zij naar het ravijn Babi Jar (ravijn van oude vrouwen) gedreven, net buiten Kiev gelegen, naast de joodse begraafplaats.
Hier werden zij gedwongen om alles wat zij bij zich droegen af te geven, dat waren voornamelijk zaken van waarde, al hun andere bezittingen in de stad, waren zij al kwijt. Zelfs het laatste wat zij bezaten, kleding en hun waardigheid werden hun hardhandig ontnomen, zodat zij naakt moesten afdalen in het ravijn, met hun gezicht op de grond gaan liggen, en vervolgens werden zij vanaf de rand van het ravijn met machinegeweren afgemaaid. Een dunne laag zand werd over hen heen gegooid, en vervolgens moest de tede groep boven op hun gaan liggen, en wachtte hun hetzelfde lot. Later mochten de slachtoffers hun kleding aanhouden, het gaf teveel oponthoud om ze van hun kleding te beroven. Zo werden in 2 dagen alle 34.000 joden die zich hadden verzameld afgeslacht.
Omdat het een geoliede machine betrof, die in korte tijd zoveel mogelijk mensen af te schieten, kon het gebeuren dat een enkeling het bloedbad kon ontkomen omdat men onder de lijken uit kon komen, en niet levend werd begraven zoals anderen wel is overkomen.
De enkele overlevenden slaagden erin gewond of niet, om uit de massagraven te kruipen en een schuilplaats te vinden, en zo de wereld nadien te vertellen van de gruwelijkheden die gepleegd waren.
Midden 1943 trok het Duitse leger zich noodgedwongen terug, omdat het Rode leger in opmars was. De Duitsers probeerden om hun sporen uit te wissen, en gaven gevangenen opdracht de massagraven te openen en de stoffelijke resten te ontdoen van kostbaarheden, welke hoofdzakelijk bestonden uit gouden tanden en kiezen. Vervolgens werden de lijken gecremeerd, en of vermalen. Omdat ook hier een enkeling wist te ontsnappen, kon de wereld nadien horen wat zich daar had afgespeeld, en waren gelukkig niet alle sporen gewist.
Men had zelfs een soort haak gemaakt, om de lijken gemakkelijker uit elkaar te trekken, omdat het anders te lang duurde. Ook de gevangenen die door vermoeidheid niet meer in staat waren om de harde arbeid te verrichtten, werden ter plekke doodgeschoten, en vervangen door verse troepen.
Begin novenmer 1943 werd Kiev door het Russische leger bevrijd.
Na de oorlog wilde men een monument oprichten voor de slachtoffers, maar dat  was niet zomaar gedaan. Onder Stalin werd er wel over gepraat, maar pas na diens dood, en onder Chroetsjov, werd aan deze wens voldaan. Maar die wens had wel een geschiedenis, in 1966 werden architecten en kunstenaars uitgenodigd om voorstellen en ontwerpen te maken, en pas in 1974 werd het monument onthult, maar geen woord over joodse slachtoffers. In 1991 is er een joods monument aan toegevoegd, een Menora (7 armige kandelaar), en ook een monument voor de omgekomen kinderen.
Er zijn mensen, ondanks ooggetuigen en tastbare bewijzen, die de uitroeiing van de joden uit Kiev in twijfel trekken, o.a. Neonazi’s, maar ook zijn er historici die beweren dat er wel massagraven zijn of zijn geweest, maar dat het om niet joodse slachtoffers van de Russische geheime dienst zou gaan, van voor en tijdens de 2e wereldoorlog.
Feit blijft, dat er naar schattingen tussen 100.000 en 250.000 slachtoffers in massagraven zijn verdwenen, en dat de joodse bevolking van Kiev verdwenen is. Je zult maar een van hen zijn, joods of niet joods.

Vinkt en zijn oorlogslachtoffers in België
Fal Gelb, dat was de codenaam waaronder Duitse troepen op 10 mei 1940 Nederland, België en Luxenburg binnen vielen. Waren zij in Nederland na enkele zware gevechten o.a. op en nabij de Grebbeberg snel klaar, mede ook omdat er een bombardement op Rotterdam plaats vond, in België was de strijd gestreden na 18 dagen.
De Duitse troepen met hoofdzakelijk manschappen uit Hamburg, hadden nabij Deinze hevig last van Belgisch artillerievuur, bij de aanleg van twee pontonbruggen over het Schipdonkkanaal welke door Deinze loopt. Meinze deelgemeente van Deinze werd ingenomen op 25 mei 1940, waarbij 16 inwoners door granaatvuur helaas waren omgekomen, Vinkt een andere deelgemeente van Deinze bleef het lot nog even beschoren. De Duitsers gebruikten overigens inwoners van Vinkt als levend schild tegen Belgisch granaatvuur, waarbij 38 onschuldigen omkwamen.
Onder de Duitse soldaten ging het gerucht, dat inwoners van Meigem en Vinkt op hun geschoten hadden, en er werden gijzelaars gemaakt die samengedreven werden in de kerk van Meigem.
Op 27 mei werden zonder aanleiding, 3 mannen geëxecuteerd, drie anderen keken toe en moesten hun begraven. In de kerk van Meigem vond in de namiddag een zware ontploffing plaats, 27 mensen kwamen om het leven door een granaatinslag, mogelijk van Belgische zijde, de kerk lag in de vuurlinie tussen beide legers. S’Middags werden nog eens 5 mannen geëxecuteerd.
In de namiddag waren Duitse soldaten ervan overtuigd, dat inwoners van Vinkt op hun geschoten hadden, en toen zij rond de klok van vijf het dorp hadden ingenomen, werd vrijwel onmiddellijk een razzia georganiseerd. Mannen, vrouwen en kinderen werden gescheiden, en de mannen werden gedwongen in looppas richting Meigem te lopen, maar moesten in rijen van 5 terugkeren naar Vinkt, waar de oudsten aan de muur van het klooster werden neergeschoten, bij de muur van de kerk nog eens 5 mannen neergeknald, gevolgd door een groep van 11, en een stukje verderop vond iets gelijkwaardigst plaats, in totaal 38 mannen.
Andere Duitse troepen hadden op Zwart Huiseke ook nog eens 12 mensen in koelen bloede geëxecuteerd, zodat het aantal omgekomenen van die zwarte maandag op 111 mensen kwamen.
De volgende dag, dag 18 werd door het Belgische leger gecapituleerd, maar burgers die de zondag waren opgepakt, en gegijzeld waren in een weiland, daarvan werden nog eens 9 personen vermoord, 5 hunner werden gedwongen hun eigen graf te graven, waar zij vervolgens aan de rand staande werden neergeknald.
Deze moorden werden niet gedaan door sondercommando’s van de SS, maar door gewone soldaten van het Duitse leger, zonder dat hun meerderen daar tegen opgetreden waren.
Na de oorlog werd een proces gevoerd tegen deze meerderen, majoor Kühner en luitenant Lohmann, zij werden in België tot 20 jaar dwangarbeid veroordeeld, maar België leverde ze beiden uit na 5 jaar aan Duitsland.
In enkele dagen tijd, werden in de gemeente Deinze, met name in twee deelgemeenten Meigem en Vinkt 140 burgers om het leven, o.a. 86 werden geëxecuteerd, en 27 burgers kwamen om door granaatvuur.

Colofoon:
Wikipedia, diverse sites.
Internet.
Das Drittes Reich- Atlas verlag

Anton G.M.Heijmerikx. Lathen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: