Europa’s bevrijding

6 juni 1944 landen de geallieerden op de kusten van Normandie in Frankrijk, in een poging de Duitsers te verdrijven uit bezet Europa, en Nazi Duitsland te verslaan. Het wordt algemeen aangenomen, dat die landingen het begin van het einde van Nazi Duitsland is begonnen.

Maar ook belangrijke punten zijn, november 1942 waar de Duitsers bij Stalingrad een enorme nederlaag leiden tegen het Sovjet leger, ook de landingen in Noord Afrika in november 1943, en de invasie in zuid Italië in juli 1943.

Maar ook de Russische inval in Polen in januari 1944 en de verovering van de Amerikanen op Rome in juni 1944, allemaal punten die aangemerkt zouden kunnen worden als een ommekeer in het terugdringen en vernietigen van de Nazies.

8 mei 1945 is dus de datum, dat Nazi Duitsland een volledige overgave heeft getekend, 337 dagen na de invasie in Normandie.

Bevrijding Frankrijk.

De invasie in Normandie, kostte aan 37.000 geallieerden het leven, en rond 240.000 Duitsers werden gedood en ca. 200.000 krijgsgevangen gemaakt.

Bij Caen werd bittere strijd geleverd, een stad van 60.000 inwoners, kreeg te maken met vele en moordende bombardementen vanuit de lucht en vanaf de zee.

6 juni 600 doden bij bombardementen, 7 juni 200 doden, 9 en 10 juni 50 doden, er waren veelmeer burgerslachtoffers dan Duitse militairen. In het hele noordelijke departement waren ca. 20.000 doden te betreuren, hele dorpen werden van de kaart geveegd.

En of dat nog niet genoeg was, kregen de overlevenden te maken met plunderende militairen, van vooral luxe Franse goederen en drank, verkrachtingen waren aan de orde van de dag, en dat van Amerikaanse, Engelse en Canadese militairen. Deze misdragingen waren een constante factor in de bevrijde gebieden.

Tot eind oktober, verschenen velen voor de krijgsraad, 151 kregen de doodstraf opgelegd, 65 % was zwart, slechts 29 executies werden uitgevoerd, en daarvan was 25 zwart.

blanken, terwijl maar ca. 10% van de militairen van Afro-Amerikaanse afkomst was, en 22 % toegeschreven werd aan Afro-Amerikanen.

In totaal werden tot  31 oktober 1945, 70 Amerikanen geëxecuteerd, waarvan 28 voor moord, 29 voor verkrachting en 12 voor moord en verkrachting en 1 voor desertie. Van die 70 waren 55 Afro-Amerikaans.

Men kan niet aan de indruk ontkomen, dat zwarten meer en harder gestraft werden dan blanken, ook de Franse politie zag door blanken begane misdaden eerder door de vingers.

Opvang van vluchtelingen was en werd een groot probleem, in Calvados waren 125.000 geregistreerde vluchtelingen, waarvan er 76.000 niets meer hadden, dan de kleding die zij aanhadden, en voor hen was voeding en onderdak een groot probleem.

Als dan de geallieerden in Normandië spreken over een matig welkom voor hen als bevrijders, is dat gezien de verwoestingen, plunderingen en verkrachtingen niet zo geheel verwonderlijk. Onder het juk van de Duitsers hadden zij in 4 jaar niet zoveel slachtoffers en of schade geleden dan in de afgelopen korte periode onder de geallieerden. Dat zij tol moesten betalen voor de bevrijding van Europa waren zij zich goed bewust, maar de arrogante en slechte behandeling door de macht van wapens hadden zij zich anders voorgesteld.

Quartorze Juliet, 14 juli de nationale feestdag van Frankrijk werd in 1944 weer in ere hersteld, het meest opvallende aan deze viering was het kaalknippen van vrouwen die met de nazies geheuld hadden op een of andere manier.

Bevrijding Belgiëe

Bij de bevrijding van Brussel, werd de intocht van de geallieerden gezien als een Koninklijke ontvangst vanwege de massale toejuichingen. Het contrast met Frankrijk was groot, in Brussel beter, schoner gekleed en goed gevoede Belgen, dat in tegenstelling met de sjofele en vermoeide Fransen, en het Belgische enthousiaste werd als oprechter ervaren door de geallieerden.

Toch heeft ook België genoeg leed ervaren onder Duitse bezetting.

Van de 57.500 Belgische joden, werd 26.000 of ca  45% afgevoerd, en kwamen er maar 1200 mensen terug.

Terugtrekkende Duitsers, werden door kleine en slecht uitgeruste Belgische verzetsstrijders aangevallen, en de Duitsers reageerden met de hun bekende wreedheden. In Ghlin werden de Duitsers bestookt, en zij namen wraak door alle huizen op hun weg in brand te steken, en ca. 60 burgers kwamen om. Op een andere plek werd 1 Duitser doodgeschoten, 2 partizanen werden opgepakt, gemarteld en vermoord alsmede 17 burgers. In Sovet werden 2 Duitsers gewond, maar lieten 18 Belgen hun leven.

Ook zonder aanvallen van verzetsstrijders, staken Duitse militairen huizen in brand, en werden vrouwen stelselmatig vaak en soms meermalen verkracht.

Op 7 september 1944 werden 7 verzetsstrijders gepakt door de Duitsers, zij werden vreselijk mishandeld, en daarna doodgeschoten, bij een waren de geslachtsdelen afgesneden.

De Duitsers riepen vaak tegen de bevolking, pas maar op, wij komen terug, en zij kregen helaas gelijk, eind december 1944 tot eind januari 1945 was er het Ardennenoffensief,

een slagveld, waar de Duitsers aanvankelijk succes boekten, maar na zware gevechten toch het onderspit moesten delven ten koste van 12.650 doden, 38.600 gewonden, 30.000 vermisten en 7.000 krijgsgevangenen, de Amerikanen betreurden 10.272 doden, 47.493 gewonden, 23.218 vermisten. In het grensgebied tussen het kleine Luxemburg en België met bijv. Malmedy werd een bittere strijd geleverd om elke meter grond. In Malmedy werden 86 Amerikaanse krijgsgevangenen koelbloedig vermoord.

Doordat dit bekend werd onder de militairen, daalde de overlevingskansen van Duitse militairen dramatisch. Ook lijkenroof was niet geheel ongewoon, Duitse lijken met een afgesneden ringvinger was geen ongewoon gezicht, de ring ontbrak uiteraard.

Ook compleet afgehakte handen waarbij het horloge ontbrak, was helaas niet ongewoon.

Een van de meest gewelddadige acties, was van de Duitse Oberstormbahnfuhrer (kolonel) Peiper en zijn mannen van de 1e SS Leibstandarte Adolf Hitler pantzerdivisie. Bij hun opmars tijdens het Ardennenoffensief ontzagen zij niemand of niets, namen ook geen krijgsgevangenen, en nabij Honsfeld schoten zij 60 Amerikanen dood, bij Malmedy ontdeden zij 113 Amerikanen van hun kleding, en schoten 73 van hen ter plekke dood, 40 ontsnapten, maar ondergingen hetzelfde lot nadat zij allen weer waren opgepakt. Rond Stavelot werden 130 burgers in koelen bloede vermoord.

Na de oorlog werd Peiper ter dood veroordeeld en opgehangen.

Niet alleen kwamen burgers om door Duitse gewelddadige acties, ook Amerikaanse bombardementen  maakten vele slachtoffers, in Houffalize kwamen tussen 25 december 1944 en 29 januari 1945 ca. 200 burgers om, ook bombardementen bij vergis tot 3 maal toe op eigen troepen maakte vele slachtoffers, en op Malmedy maakte bombardementen 37 militairen en 202 burgerslachtoffers.

In Belgiëe werd de strijd om de haven van Antwerpen uitgevochten op het Zeeuwse Walcheren, de inzet was de Westerschelde, met zijn toegang tot de haven van Antwerpen.

Zware verliezen werden daar geleden tussen september 1944 en januari 1945. In november 62.437, in december 77.726 en januari 69.119 Amerikaanse militairen.

Het was voor de Amerikanen een moeilijke strijd, ook al omdat zij de gevechten aanvankelijk moesten leveren in zomertenue, terwijl de winter was ingevallen.

Luik werd door vele V1 en V2 beschoten, vanwege de aanwezigheid van de Amerikanen aldaar. Op 19 november 1944 viel op Luik de 1e V1, tot 31 december 1944 vielen er 86 V1 en 254 V2 op Luik met 231 burgerslachtoffers, in de maand januari van 1945 nog eens 45 V1 met 170 slachtoffers, en de materiële schade was enorm groot.

Maar Antwerpen, was overigens de stad welke na Londen de meeste V1 en V2 kreeg te verwerken, gemiddeld 3 per dag, met een totaal aantal van 3.700 burgerslachtoffers welke gedood werden en ca. 6.000 gewonden. De grootste tragedie kwam op 16 december 1944, toen bioscoop Rex werd getroffen door een voltreffer en volledig instortte, waarbij 567 doden vielen, waarvan 269 militairen en 291 gewonden.

Na de oorlog werden in België ca.60.000 arrestaties verricht van collaborateurs in België, ruwe schattingen leerden dat er ca. 400.000 collaborateurs met de Duitsers in België zouden zijn geweest. Maar velen worden na korte tijd weer vrijgelaten, in totaal krijgen 495 personen de doodstraf, waaronder velen die bij verstek zijn veroordeeld.

En ook in België waren plunderingen en verkrachtingen door geallieerden aan de orde van de dag, evenals in Frankrijk.

Bijkomend probleem was het enorm grote aantal van geslachtsziekten, en de strijd en tegenstelling van het oplossen van dat probleem tussen de Belgische regering en de geallieerde opperbevelhebbers.

Onder de Amerikanen in heel Europa leed ca. 15% aan een of andere vorm van een venerische ziekte, dat waren er ca. 500.000

In België waren de honderd duizenden geallieerde militairen omgeven door geslachtsziekte, prostitutie, misdaad, smokkel, geweld en herrie. De burgerbestuurders geloofden dat de morele en fysieke gezondheid van het land gevaar liep door het gedrag van de militairen. Een oproep van de burgemeesters tot herstel van België, werd gekoppeld aan de oproep voor de lichamelijke gezondheid van jonge meisjes, deze draagsters van de nationale trots en waarden moesten meer worden beschermd voor de dronken, losbandige en veeleisende bevrijders.

Niet voor niets ging de mare de ronde, O heer bevrijd ons van onze bevrijders.

Het waren veelal jonge tieners nog die de oorlog waren ingestuurd, want evenals bij de Duitsers waarbij 16-17 jarige soldaten niet ongewoon waren, waren de Amerikanen bij gebrek aan soldaten vaak niet veel ouder als hun tegenstanders.

Dat wil niet zeggen, dat de Belgen hun bevrijders niet dankbaar waren, maar na de inval van Duitsland en zijn onderdrukking, en de komst van de geallieerden in 1944, en wederom een inval in de Ardennen van de Duitsers, het aantal slachtoffers van al die gevechten waren 30.000 Belgische burgers, en de overlevenden wilden rust, rust en waardigheid om te herstellen.

Maar nadat België bevrijd was, en een klein stuk zuidelijk Nederland, stokt de opmars van de geallieerden.

Een snelle doorbraak hoopt men te bereiken met de operatie Market Garden, de landing van Britse paratroepen over de Rijn bij Arnhem-Oosterbeek, maar dat mislukt jammerlijk.

Bevrijding Nederland.

De bevrijding van Nederland, had bij de geallieerden geen grote voorrang, prioriteit had de verovering van Duitsland, ook omdat het Russische leger grote vooruitgang had gemaakt in het oosten, en de geallieerden Stalin niet bepaald vertrouwde, en het zich dus niet kon veroorloven om ook grote vorderingen te maken.

Het westen van Nederland bleef dus bezet, de grote steden bleven verstoken van voedsel en andere noodzakelijke goederen. De Duitse bezetters lieten de inwoners aan hun lot over, kortom zij lieten hen verhongeren, en haalden zelfs het laatste beetje wat er was weg voor hun eigen landgenoten. De schaarste nam dramatische vormen aan. Westerlingen ondernamen lopende voedseltochten naar Groningen, Friesland, Drente, Overijssel en Gelderland, om daar bij de boeren te smeken om eten. Dramatische taferelen speelden zich daarbij af, en zwarthandelaren deden helaas goede zaken. Zoals altijd en overal, zijn er mensen die gewetenloos profiteren van het leed van de medemens. Honderden kilometers werden te voet afgelegd, en een enkele gelukkige had een vervoermiddel, een fiets op stuiterbanden, of een kar met ijzeren banden om de wielen. Velen werden teleurgesteld, maar sommigen hadden ook de pech, dat als zij over een der bruggen of veren van de IJssel kwamen, dat hun verworven voedsel in beslag werd genomen door Duitse soldaten.

Voederbieten, bloembollen, maar ook honden en katten verdwenen uit het straatbeeld, er bleef vrijwel geen boom of struik staan, omdat dat moest dienen als brandstof, leegstaande huizen werden gesloopt om het hout, spoorbielzen, trambielzen, alles verdween in de kachel.

In januari 1945 is de toestand onhoudbaar geworden, terwijl de uitgehongerde legers bergen voedsel te verwerken krijgen, moet de bevolking het doen met niets. Zelfs de doden konden geen kist krijgen om begraven te worden, in een Amsterdamse kerk lagen 235 lijken te wachten op een fatsoenlijke begrafenis. Hongeroedeem kwam vanaf januari 1945 veelvuldig voor, en mensen moesten worden opgenomen in ziekenhuizen, die ook een gebrek aan alles hadden. Mensen vielen van uitputting neer op straat, en stierven ter plekke, niet in staat om naar huis terug te keren, ouderen bleven in bed en stierven daar.

Doodgaan van de honger is een langzaam proces, en dat wisten duizenden Nederlanders.

De Nederlandse regering dringt aan bij de geallieerden en bij Churchil, om iets te doen aan de ramp die zich begint te voltrekken in west Nederland, maar uiteindelijk klaagt Montgommery bij zijn beste Engelse vrienden over de situatie in Nederland, en mede daardoor komt generaal Eisenhower toch in actie, hij stelt voor om de reserve voorraden die in Engeland opgeslagen liggen te transporteren naar Nederland, dat gaat niet geheel zonder slag of stoot, maar 109.000 ton voedsel komt tot eind maart 1945 toch Nederland binnen. De situatie is iets verbeterd, maar nog steeds nijpend, west Nederland is als een gratenpakhuis, waar al ca. 16.000 mensen door de honger zijn overleden.

Militaire besprekingen worden gevoerd, om de plannen te wijzigen en om west Nederland te bevrijden om aldaar een ramp te voorkomen,maar militair gezien krijgt het geen prioriteit. De naar schatting tussen de  80.000 tot 200.000  Duitsers die in dat gebied zitten, zullen met de rug naar de Noordzee het gebied veranderen in een fort, en het tot een moeilijk te nemen gebied verdedigen, met doorgestoken dijken etc. Ook dan zou een groot deel van de burgerbevolking slachtoffer kunnen worden. Maar als je als volwassene nog niet eens 1 boterham per dag krijgt, hoe lang kun je het dan volhouden.

Het waren de Canadezen, die de belangrijkste rol hebben gespeeld voor de bevrijding van Nederland, vanaf september 1944 namen zij eerst de Scheldemonding, zodat een vrije doorvaart naar de havens van Antwerpen mogelijk maakte, de Amerikanen hadden de Westerschelde verovert. Trokken daarna ten zuiden van de Maas oostwaarts, en kostte het de Canadezen 1 maand, om het gebied tussen Nijmegen en Wesel vrij te maken van Duitsers, en stelde zich daarmee in staat om de Rijn bij Rees over te steken samen met de Engelsen. Vervolgens sloegen de Canadezen linksaf richting Noordzee en Noord Nederland, en trokken met een ongelooflijke snelheid sprongsgewijs naar het noorden, Zutphen, Deventer, Zwolle en snelden naar Groningen en Leeuwarden en op 15 april hing de Canadese vlag in vrijwel heel Oost Nederland in top.

Zij stonden klaar, om het geteisterde westen te bevrijden.

De Duitse rijkscommissaris in Nederland, Arthus Seys Inquart, kwam al snel tot de conclusie, dat hij was afgesneden van Duitsland, en wist ook dat de Russen voor Berlijn stonden, en de oorlog verloren was. Hij probeerde zijn huid te redden, door vredesbesprekingen aan te gaan met plaatselijke ondergrondse leiders, en via hen met de geallieerden. Hij had een wapenstilstand aangeboden, de geallieerden zouden bij de Grebbeberg hun opmars stoppen, hij zou de dijken niet doorsteken om zo overstromingen te voorkomen, het Rode Kruis kreeg toestemming om het bezette gebied binnen te gaan met voedsel. Capitulatie was niet mogelijk, zolang er nog een Duitse regering was, maar zou die capituleren, dan zou Seys Inquart zich onmiddellijk overgeven. Zouden de geallieerden dit aanbod niet aannemen, dan zou hij zorgen voor een totale vernietiging van Nederland en zouden zij doorvechten tot de laatste man. Premier Gerbrandy bracht de boodschap over aan Churchil, en die was woedend op deze doorgewinterde nazi en oorlogsmisdadiger, maar zag ook in dat hij niet zonder meer kon weigeren, ook niet zonder de andere partners te raadplegen. Weigering zou het leven van vele militairen en onschuldige burgers betekenen, en een grote schade aan het land toebrengen.

Eisenhower wilde gelijk maar met voedseldroppings beginnen, om puur humanitaire gronden, maar moest de toestemming van Seys Inquart hebben voor bescherming van de vliegtuigen. Op 28 april 1945 kwamen de geallieerde en Duitse vertegenwoordigers bijeen in Achterveld op de Veluwe in een schoolgebouw, en bespraken de voedseldroppings, tevens werd een vervolgafspraak gemaakt over 2 dagen tussen Seys Inquart en generaal Walter Bedell Smith, waarop de wapenstilstand uitgebreid zou worden besproken.

Op zondag 1 mei kwamen duizenden Lancaster bommenwerpers laag over Nederland gevlogen, en dropten vijfhonderd ton voedsel op 4 afgesproken plaatsen, de racebaan van Duindigt, vliegveld Ypenburg beiden bij s’Gravenhage, vliegveld Valkenburg bij Leiden en vliegveld Waalhaven bij Rotterdam, er ging geen enkel vliegtuig verloren, de Duitse kanonnen zwegen.

De onderhandelingen verliepen moeizaam, de Duitsers probeerden tijd te winnen, maar alles werd ondermijnd door de zelfmoord van Hitler op 30 april in zijn Berlijnse bunker. Voor de 120.000 Duitsers in Nederland was de strijd ten einde, generaal Blaskowitz tekende op 5 mei in hotel de Wereld de capitulatie  van het Duitse leger in Nederland.

Het was een bevrijding van Europa, maar voor grote delen van Europa kwam na de bevrijding van de Nazi’s, een andere bezetting, die van een communistische invloedsfeer was, die van de Sovjettroepen onder leiding van Stalin.

Die bezetting duurde tot november 1989 toen de Berlijnse muur viel onder Gorbatsjov, en er een begin gemaakt werd met grotere vrijheden voor de verschillende landen die onder Russische invloedsfeer en of bezetting hebben geleefd. En die verworven vrijheden gaan gepaard met vele problemen, armoede is ook vaak het gevolg van die verworven vrijheid, de mensen zijn het denken verleerd om te overleven, zij werden geleefd en er werd voor hun gedacht van het wieg tot het graf.

Stalin transporteerde miljoenen Polen naar Wit Rusland en de Oekraine, en velen die aan de bevrijding van Europa hadden bijgedragen, konden niet terug na de oorlog naar hun Polen.

Stalin die vasthield aan afspraken gemaakt met Hitler over de verdeling van Letland, Litouwen, Estland en grote delen van oost Polen van voor 1939. De Poolse regering in Londen was het daar helemaal niet mee eens, maar de machtige Communistische partij nam de leiding in Polen gewoonweg op zich, en stelde de Poolse regering in Londen gewoon buiten spel, en de grootmachten keken uiteindelijk stilzwijgend toe.

Ook Duitsers die niet waren of konden vluchten voor de Russische legers uit, werden verbannen naar Wit Rusland en elders, terwijl grote delen van voormalig Duitsland zoals Oost Pruisen, geannexeerd werden door Rusland.

Voor deze verdreven Duitsers keerde het tij na 1989 bij de val van de Berlijnse muur, als zij konden aantonen dat hun voorouders Duitsers waren geweest, mochten zij naar Duitsland terugkeren, en dat deden zij in zeer grote getale. Langs de hele westgrens van Duitsland zijn grote groepen zogenaamde Wit Russen neergestreken, waarvan velen soms geen woord Duits spraken, zij zoeken elkaar op, en helpen elkaar met het bouwen van huizen, mede met steun van de Duitse overheid. Dat zij niet bepaald welkom zijn, blijkt in gesprekken met Duitsers, zij beklagen zich dat die mensen alles met en onder elkaar doen, en zich niet proberen te intrigeren in de Duitse samenleving. Ook kosten zij de Duitse overheid veel geld, dat in tegenstelling tot bijv. de Nederlanders die zich in Duitsland vestigen, die brengen geld mee.

In Werlte bijvoorbeeld in de deelstaat Neder-Saksen, bestaan de inwoners voor ca. 20% uit zogenaamde Wit Russen.

Maar ook Haren in de deelstaat Neder-Saksen kent een hoge concentratie Polen, die na de oorlog niet meer terug konden naar hun Polen, ondanks dat zij bij de bevrijding van Europa aan de zijde van de geallieerden hadden meegevochten. Haren was direct na de oorlog officieel Pools grondgebied, en grote aantallen huizen werden geconfisqueerd, en ca. 1000 Duitse inwoners er gewoon uitgezet.

Voor het Oostblok werd de ellende verwisselt van Duitse naar Russische invloedsfeer en

bezetting.

De geallieerden wilden aanvankelijk geen of weinig contacten leggen met de Duitse bevolkingsgroepen, zij, de Duitsers, moesten maar aan den lijve ondervinden en ervaren, dat zij mede verantwoordelijk waren voor de ellende waarin Europa verkeerde.

De geallieerden waren overeen gekomen, om doormiddel van bombardementen het naziregime op de knieën te krijgen. Dat ging gepaard met de acceptatie van grote aantallen burgerslachtoffers.

Hele steden werden plat gegooid, eigenlijk van de kaart geveegd. Ziekenhuizen, schuilkelders, niets en niemand werd ontzien.

Ze vonden dat die dingen gedaan moesten worden  om te winnen, en de Duitsers te laten voelen wat hun straf was.

Duitsland zou verdeeld worden in 4 sectoren, ontmanteld worden en ontdaan van zijn industrieën. En de bevolking zou honger en ontbering moeten ondergaan, de prijs die zij door met Hitler in zee te gaan, dik verdiend hadden.

Maar dat pakte geheel anders uit, in de Amerikaanse en Engelse sector werden zelfs heel goede contacten gelegd, en dat was ironisch genoeg een doorn in het oog voor vele andere landen die bevrijd waren, zoals Frankrijk, België en Nederland, die te maken kregen met grote voedseltekorten en andere hulpgoederen, meer als in Duitsland het geval was.

Vele geallieerde militairen overigens, hoopten dat het Russische leger het eerst in Berlijn zouden aankomen, die wisten wel raad met de Duitsers, de haat van de geallieerden was groot ten opzichte van de Duitsers. Maar binnen het Russische leger was de haat nog vele malen groter, en werd alleen maar groter naarmate zij dichter bij Berlijn kwamen.

Onderweg zagen zij de verschrikkingen die het Duitse leger had aangericht.

De Russen kwamen dan ook niet voor de bevrijding van Pommeren, Brandenburg en Silezie naar het westen, maar om wraak, extreem geweld, plundering, verkrachting dood en verderf op een zo grote schaal, alsof de gevechten in het begin van de oorlog herleefden.

En voor zich uit, miljoenen Duitse vluchtelingen die in grote paniek hun geboortegrond ontvluchten, wel wetende dat zij als Duitsers dit mede aan hun leiders, waar zij achteraan liepen, te danken hadden.

Na de laffe zelfmoord van Adolf Hitler en zijn vrouw Eva Braun op 30 april 1945, gaven de Duitsers zich in Berlijn op 2 mei over aan generaal  Vasily Tsjoeikov van het Rode Leger.

Deden de Duitse troepen dat in Nederland Denemarken en noord west Duitsland op 4 mei op de Lunenburgerheide aan veldmaarschalk Montgommery, en accepteerde op 7 mei generaal Eisenhower op het hoofdkwartier van Shaef de onvoorwaardelijke overgave van alle Duitse troepen door generaal Alfred Jodl  schef staf van het Duitse Leger.

Maar Stalin was daarmee niet tevreden, en eiste dat de Duitsers zich in Berlijn zouden overgeven, en dus tekende veldmaarschalk Wilhelm Keitel de capitulatiepapieren ten overstaan van generaal Georgi Zjoekov op 9 mei 1945.

In Moskou vierden de mensen uitbundig feest op straat, maar keerden de volgende dagen weer snel terug naar de werkelijkheid. Geen gezin of het had wel iemand te herdenken, die in de afgelopen 4 jaar oorlog gewond, gedood of vermist was.

Volgens tellingen die officieel verricht zijn, zijn tussen 23 en 26 miljoen Russen omgekomen, waarvan 8.66 miljoen militairen, en 1 miljoen Joden. Op een bevolking van 190 miljoen was dat 14 %. En dan zijn de miljoenen gewonden, en diegenen die alles verloren hadden nog niet eens genoemd.

De Amerikanen verloren 405.399 manschappen inclusief die in de Stille Zuidzee tegen Japan.

Voordat Amerika bij WO II werd betrokken, hadden de Russen al 2.5 miljoen manschappen verloren, dat geeft ook mogelijk een beetje aan, waarom de Russen zo fel en gewelddadig tegen de Duitsers optrokken.

Geen van de geallieerde troepen, hadden de Duitsers in eigen land gehad, behalve de Russen, en die waren in 1940 ook met miljoenen door de Duitsers verdreven voor hun legers uit, en die Duitsers waren ook niet bepaald zachtzinnig geweest. In Duitsland werd zeker in het begin van de oorlog de kreet gebezigd, “een goede Rus is een dode Rus”, en dat zegt natuurlijk iets.

De Duitse invasie onder de naam Barbarossa op 22 juni 1941 met 3 miljoen militairen, gesteund met nog eens een ½ miljoen Finnen en Roemenen, denderden over een breed front van 1600 km Rusland binnen, Rusland die wel gewaarschuwd was, maar niet kon of wilde geloven dat Duitsland hun land zou binnenvallen, waren verrast en het leger hopeloos verouderd, vele militairen hadden geen geweer en die wel een geweer hadden vaak geen munitie. Manschappen hadden zij genoeg, ca. 2.9 miljoen bijna net zoveel als de Duitsers. Drie legergroepen vielen Rusland binnen, met ieder een specifiek doel, zij werden goed gecoördineerd door ruim 2700 vliegtuigen, en hun doelwas om Russische legers te omsingelen, en ze daarna te vernietigen, om zo door te kunnen stoten naar het achterland van Rusland.

De eerste weken waren verpletterend voor het Russische leger, het viel totaal uiteen, en alles en iedereen sloeg op de vlucht, achterna gezeten door Duitse eenheden. Moed konden sommige Russische eenheden overigens niet ontzegd worden, met paarden en getrokken zwaard vielen zij de Duitsers aan, die ze bij duizenden neermaaiden. Zelfs Jozef Stalin ontvluchte Moskou, en trok zich tijdelijk terug op zijn Datsja buiten Moskou. Duitse troepen omsingelden Russische eenheden, en namen o.a. bij Minsk op 28 juni 1941 300.000 krijgsgevangen, 16 juli Smolensk nog eens 300.000 krijgsgevangenen,en begin september stonden zij voor Leningraad om de stad in te nemen. Stalin vond de overgave van het grote aantal ontoelaatbaar, en verordonneerde dat iedere soldaat die zich terugtrok, doodgeschoten zou worden, en opgepakte officieren, konden erop rekenen dat hun vrouwen eveneens opgepakt zouden worden. Maar de Duitsers namen bij Kiev midden september nog eens 500.000 Russen krijgsgevangen, en miljoenen burgers vluchten voor de Duitse legers uit naar het achterland.

Op 2 oktober probeerden de Duitsers Moskou in te nemen, en wederom ontvluchtten miljoenen inwoners de stad, de regering werd verplaatst naar het achterland, Stalin riep de staat van beleg uit, wat betekende dat plunderaars en paniekzaaiers ter plekke werden neergeschoten.  De Duitsers waren op 17 november slechts 15 kilometer van de stad verwijderd, en Stalin zag zich genoodzaakt terug te trekken, maar paste de taktiek van de verschroeide aarde toe. Niets bleef intact, alles werd vernield. Toch slaagden de Duitsers er net niet in om Moskou in te nemen en het Rode Leger te verslaan. De Duitse linies waren te lang, om van een goede bevoorrading te kunnen worden voorzien, en het slechte weer en de bittere kou vanaf eind oktober was niet bepaald in hun voordeel.

250.000 Duitsers werden gedood, en nog eens 500.000 gewond, aan Russische zijde werden 2.6 miljoen soldaten gedood, en 3 miljoen krijgsgevangen genomen en afgevoerd naar Duitsland, om onder zeer erbarmelijke omstandigheden ingezet te worden als dwangarbeider.

De bekende Duitse Grunlichkeit, kwam bij de Russische krijgsgevangenen niet voor, zij werden niet eens geregistreerd, omstandigheden waren erbarmelijk, en velen hebben het ook niet overleefd, voor Russen gold immers, een goede Rus is een dode Rus.

Een tegenaanval van het Rode Leger van december en januari was beslissend voor Rusland, de Duitsers zagen zich genoodzaakt om zich terug te trekken, en de Russische legers dreef hen verder terug. Daarbij zagen zij eveneens de tactiek van de verschroeide aarde, maar tevens wat de bevolking had doorstaan. Onvoorstelbare gruwelijkheden kwamen aan het licht, elk plein had wel een galg, gevangen genomen partizanen vreselijk mishandeld en opgehangen, winkels geplunderd, vee en paarden meegenomen of dood geschoten.

Dat wakkerde de haat onder de Russische militairen alleen maar aan om wraak te nemen.

Een klein Russisch dorpje Klin was grotendeels verwoest, maar wat als een grote misdaad werd beschouwd, was dat het kleine huisje waar de componist Tsaikovski had gewoond, en tot een klein museumpje was geworden, de inboedel totaal vernield was door Duitse militairen. Kostbare manuscripten en boeken van onschatbare waarde vertrapt, evenals foto’s, en de wanden besmeurd met uitwerpselen, en de vloer lag bezaaid met lege flessen cognac.

Maar de strijd was nog niet over, in Leningrad zaten 3 miljoen mensen in de val, 1 miljoen zouden het niet overleven, Stalingrad werd door de Duitsers zwaar belaagd, en Stalin zelf nam de verdediging op zich, wat weer als een rode lap werkte op Hitler. In 2 ½ maand, werkten de Duitsers zich meter voor meter vooruit, elk stukje werd fanatiek bevochten, de Russische verdedigers werden stukje bij beetje teruggedreven op een stuk grond van ca. 20 km lang en 1 ½ km breed met achter zich de rivier de Wolga. Kostte wat kost, wilden de Duitsers Stalingrad veroveren, maar in het geheim werden ca. 1 miljoen Russen vanuit het achterland aangevoerd, die zich moeizaam voorbij de Duitse linies werkte, en zo de Duitsers omsingelden. Binnen enkele dagen werden 330.000 Duitse en Roemeense militairen onder leiding van generaal Paulussen omsingeld, en zaten als ratten in de val. Hitler verbood hen om zich over te geven, maar op 31 januari 1943 werd het hoofdkwartier van Paulussen onder de voet gelopen, en was hij krijgsgevangen, evenals 90.000 van zijn manschappen. 150.000 Duitsers verloren hier hun leven, maar de Russen verloren bij Stalingrad 470.000 soldaten, en 650.000 raakten gewond.

Maar dit was pas een klein begin, nog 2 ½ jaar zware gevechten zouden nog volgen, en in de tussentijd had Hitler de macht over grote delen van het oosten van Europa, waar hij alle oorspronkelijke bewoners niet wilde dulden, en miljoenen transporteerde naar gebieden verder naar het oosten. Ook verordonneerde hij om alle Joden te vernietigen. Vlak achter de oprukkende Duitsers, werden speciale einsatztroepen ingezet, om de Joden op te pakken en zonder vorm van protest dood te schieten. Twee dagen na de invasie in Litouwen, begon men ook daar daadwerkelijk alle Joden dood te schieten, Heinrich Himmler maakte zelf een rondreis door de bezette gebieden, om te zien of zijn manschappen vorderingen maakten, hij was zelfs aanwezig in Minsk om daar de executie van ca 2.000 Joden met eigen ogen te aanschouwen. In Vilnius werden joden opgepakt, naar een diepe put gedreven nabij Ponary en doodgeschoten,  ca. 5.000 binnen 2 weken. Rond 30.000 joden werden zo vermoord, en na de inval in Rusland steeg hun aantal ras tot ca. 500.000 na 5 maanden bezetting, en er zouden nog minstens 500.000 volgen tot het eind van de oorlog. Ondanks de meedogenloze manier van vermoorden, zoals bijv. de massamoord op ca. 33.800 joden in het ravijn van Babi Yar bij de stad Kiev in september 1941.

De Duitsers kregen bijval bij het ombrengen van Joden, van de inwoners van Litouwen, Letland en Oekraïners, in die landen was de haar tegen de joden van oudsher al groot, zij vielen met plezier de joden aan om ze om te brengen. In Kovno Litouwen, kreeg een man applaus van de toeschouwers, terwijl hij tussen 40-45 in het openbaar joden doodknuppelde

Toch was de Duitse leiding niet tevreden, het duurde te lang, en men bedacht manieren om Joden sneller te kunnen uitroeien.

Buiten de Joden, werd ook jacht gemaakt op communisten, begon het met de politiek bekend staande Kommissar, een rang binnen de communistische partij, daarna al snel alle als fanatiek beschouwde communisten, dat betekende een vrijbrief om alle communisten te vermoorden. Ook krijgsgevangenen en militairen die niet onder Stalin wilden vechten, en dachten bij het Duitse leger welkom te zijn, kregen zonder pardon de kogel. Schattingen lopen op tot wel 600.000 doden. En diegenen die niet werden omgebracht, moesten in dodenmarsen richting het westen lopen om als dwangarbeiders te werken in Duitsland. Van de 5.7 miljoen krijgsgevangenen, stierven er ca. 3.3 miljoen in Duitse krijgsgevangenschap.

De overlevenden die er vaak slecht aan toe waren na de oorlog, werden overgedragen aan de Russische autoriteiten, en die stopten ze weer in werkkampen in Siberië, want met had zich nooit mogen overgeven volgens Stalin, maar door moeten vechten tot de dood er op volgde.

Dat gold overigens ook voor de zoon van Stalin, die in Duitse handen was gevallen, en die men wilde ruilen voor een Duitse krijgsgevangene, maar Stalin weigerde met die ruil in te stemmen.

In de zomer van 1944 lanceerde het Russische leger een enorm offensief tegen de Duitse legers langs het Duits Russische front dat liep van de golf van leningrad en Finland door Wit Rusland tot Odessa aan de Zwarte Zee, over een lengte van 2400 kilometer.

Operatie Bagration, naar een generaal die tegen Napoleon gevochten had.

De tactiek was dezelfde als die de Duitsers hadden toegepast, snelle uitvallen, omsingelingen en vernietiging van de tegenstanders.

Het meest opmerkelijke was, dat het Russische leger met de verliezen die zij geleden hadden in de afgelopen jaren, toch nog 5.568.000 manschappen op de been kon brengen. Tegen zo’n overmacht aan fanatieke tegenstanders, waren de Duitsers niet opgewassen. Binnen 1 week was Minsk al omsingeld, en 10 dagen verder Vilnius, en eind juli stonden de Russen al voor Warschau. Daarbij waren ca. 400.000 Duitsers krijgsgevangen genomen. In Warschau was een grote Poolse ondergrondse groep al 6 jaar zeer actief, en die wilde Warschau op de Duitsers veroveren, zeker nu de Russen voor Warschau lagen. Zij begonnen op 1 augustus 1944 een opstand tegen de Duitsers, maar de Russen kwamen hen niet te hulp. Het ondergrondse leger kreeg veel tegenstand van de ca. 20.000 Duitsers in Warschau gelegen troepen, en die kregen ook nog de hulp van het Dirlewanger Regiment en de Kaminski Brigade, twee zeer beruchte eenheden vol met criminelen, en voormalige collaborerende Oekraïners. Deze eenheden trokken in het westen van Warschau huizenblok na huizenblok binnen, dreven de bewoners op straat en schoten die in koelen bloede dood. In enkela dagen rond 5 augustus ca. 30 tot 40.000 onschuldigen, terwijl plunderingen en verkrachtingen aan de orde van de dag waren, ook ziekenhuizen werden compleet vernield en in brand gestoken. De opstand was gedoemd te mislukken, en ook al werden er later vele verklaringen gegeven waarom de Russen halt hielden, en de opstandelingen niet te hulp schoten, men kan zich niet aan de indruk onttrekken, dat Stalin een geweldige hekel had aan de Nationalistische Polen.

Ook hulp van de Anglo Amerikaanse luchttroepen, die gebruik wilden maken van de Russische landingstrip, om het Poolse Thuisleger luchtsteun te kunnen verlenen, weigerde Stalin. Vanuit Italië werden  nog wel droppings uitgevoerd, maar de afstand was te groot om effectief te kunnen zijn. Pas op 10 september gaf Stalin toestemming voor luchtsteun, maar toen was het al te laat, 63 dagen hebben de Nationalistische Polen gevochten voor de vrijheid van Warschau, op 2 oktober capituleerde het Thuisleger voor de Duitsers,met de russen op enkele kilometers afstand.  15.000 slachtoffers in het Thuisleger, en 200.000 slachtoffers onder de burgerbevolking of 20 %, en nog eens 200.000 werden gedeporteerd naar werk of concentratiekampen in Duitsland.

Ook gaf Hitler bevel om de stad met de grond gelijk te maken, toen de Duitsers uiteindelijk uit Warschau verdreven werden in januari 1945, was 85 % van de stad totaal verwoest.

Een week nadat het thuisleger van de Polen zich hadden overgegeven, op 9 oktober 1944 vloog Churchil naar Rusland, en had er ontmoetingen met Stalin over de verdeling van macht in oost Europa. Hij had zich in felle bewoordingen de afgelopen maanden uitgelaten tegenover Stalin over het feit, dat Stalin en zijn leger de Polen in de steek had gelaten, maar van die felheid was nu niet veel meer over.

Stalin en Churchil overlegden hoe de macht in oost Europa verdeeld moest worden, Churchil stelde voor dat Rusland voor 90 % de macht in Roemenie overnam, en voor 75 % in Bulgarije, terwijl Engeland voor 90 % zeggenschap kreeg in Griekenland.

Toen Polen aan de orde kwam, was hij niet kritisch, integendeel, hij had de Poolse premier in ballingschap Mikolajczyk bevolen ook in Moskou te verschijnen, en daar moest hij de door Rusland gesponsorde communistische regering ontmoeten. Vervolgens koeioneerde Churchil Mikolajczyk, en vond dat die de voorgestelde regeling, de Curzon-linie, moest accepteren. Rusland en ook Engeland hadden zich alle moeite getroost om Polen van de Nazi’s te bevrijden, en als die regeling niet geaccepteerd werd, zou hij de hele wereld vertellen hoe onredelijk Mikolajczyk wel niet zou zijn.

Mikolajczyk bleef weigeren, en als uiterst haalbaar stemde hij er mee in om de voorgestelde  Curzon-linie aan het kabinet in Londen voor te leggen.

Daar bleek toen geen overeenstemming voor te zijn, en Mikolajczyk trad af.

Het kabinet in Londen had politiek toen geheel afgedaan, en de Communistische gevolmachtigden van Stalin, speelden nadien de hoofdrol. Oostelijk Polen ging geheel over in Russische handen, precies zoals het rode potlood van Stalin in Teheran al had omcirkeld..

In het najaar, moesten de Nazi’s steeds meer terrein prijsgeven aan de Russen, en daarmee nam de agressie, en de wraak van de Russen op Duitsers en alles wat daarvoor werd aangezien, onmenselijk wreed.

Een partizaan, zo vermeld een Russische correspondent, vraagt twee Duitse militairen aan hem over te leveren, hetgeen de bewakers van Duitse krijgsgevangenen inwilligen. Vervolgens overtuigd hij zichzelf ervan, dat die twee de moordenaars zijn van zijn dochter en twee zonen. Met een staak breekt hij al hun botten, en tot slot slaat hij hen de schedels in onder het roepen van “pak aan, dat is voor Olga, pak aan dat is voor Kolja”, nadat zij dood waren, zet hij ze tegen een boom, en gaat verder met zijn slagen.

Deze scènes werden als normaal beschouwd, toen het Russische leger Duitsland binnentrok, de Duitsers werden op gigantisch grote schaal onmenselijk bestraft.

Ilja Ehrenburg, een correspondent van de Rode Ster, beschreef in zijn artikelen, hoe Duitsers omgingen met Russen, en jonge Russische soldaten die, die artikelen lazen, kregen de indruk dat wraak op alle Duitsers gewoon geoorloofd was. Temeer ook omdat er van officiële zijde geen  maatregelen werden getroffen om dit te voorkomen.

Maar ook de Russische legerleiding maakte zich schuldig aan dit wangedrag, generaal Zjoekov riep zijn mannen op, om Duitsers zonder mededogen te verpletteren.

En verpletteren deden de Russen, zonder mededogen beroofden de vluchtelingen van kostbaarheden zoals horloges en sieraden, maar ook van kleding en schoeisel.

Vrouwen maar ook jonge meisjes werden meegesleurd om verkracht te worden, en niet alleen door soldaten, ook officieren deden er aan mee. Als zij geluk hadden, overleefden zij het, maar wat is geluk in deze, als enkele tientallen soldaten je misbruikt hadden. Maar dan was je er nog niet, de kans was erg groot dat je vervoerd werd naar Siberie, om daar in de oorlogsindustrie tewerk gesteld te worden. Sommigen kwamen pas enkele jaren later terug, de oorlog was toen al 3 jaar afgelopen.

Een vader die zijn dochter aan het begin van de avond meegesleurd zag worden door een horde soldaten, verdedigde zijn dochter, hij werd ter plekke doodgeschoten, en zijn dochter lachend genomen, zij kwam pas bij het ochtendgloren weer terug, in een nacht jaren ouder geworden en voor het leven getekend.

Majoor Kopelev werd naar Oost Pruissen gestuurd, om daar te zien of communistische netwerken gebruikt konden worden tegen de Nazi’s en voor Rusland.

Van wat hij daar te zien kreeg, walgde hij, hoe als zijn soldaten daar tekeer gingen. Zij hadden hele dorpen in brand gestoken, de inwoners verjaagd of vermoord, zelfs een plek om te slapen was er zelfs niet meer. Kleding, huisraad, alles waar in zijn Rusland gebrek aan was, werd hier in domme woede in de brand gestoken, enkel om wraak te nemen.

In Neidenburg ziet hij machteloos toe, dat huizen in brand worden gestoken, inboedel kapotgeslagen en ook op de brandstapel gesmeten, in Allenstein hetzelfde beeld, daar werd het treinstation ontruimd, waarbij duizenden vluchtelingen verdreven worden, en ook daar werden de huizen in de brand gestoken. Hier werden zelfs de vrouwen uit de rijen vluchtelingen gehaald, en in het openbaar gewoon verkracht.

Hij maakte melding van het weerzinwekkend gedrag van de Russische soldaten aan zijn superieuren, en werd vrijwel onmiddellijk gearresteerd en naar een Russische Goelag gestuurd op beschuldiging van medelijden met de vijand, en actie tegen wraak en haat. Het leek niet alleen zo, maar het werd gedoogd en aangemoedigd dat wraak een heilige plicht was tegen de Duitsers..

Als dan soldaten op zo een wijze, mensen martelen en vermoorden, vrouwen oud en jong in het openbaar verkrachtten, ervoor in de rij staan bij gebrek aan meer vrouwen, huizen en hele dorpen maar ook steden volledig verwoesten en in brand steken, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, zonder dat hun ook maar een strobreed in de weg gelegd wordt, en zelfs de officieren er aan mee doen, dan is het geen wonder, dat wanneer men nog benen heeft om te lopen, men vlucht voor dat gruwelijke geweld.

Ruim 250.000 mensen trokken meestal lopend vanuit Oost-Pruisen richting het centrum van Duitsland, maar zij liepen de oprukkende Russische legers in de weg, en als ze dan niet snel genoeg aan de kant konden komen, dan werden zij eenvoudig weg door de tanks vermorzeld. Die weg richting het westen, was dan ook bezaaid met kapotte voertuigen, kapot huisraad, dode paarden en dode mensen, maar ook vele stervende mensen, vanwege honger, dysenterie, dorst en uitputting.

Ook richting de zee liepen naar schatting zo’n 650.000 mensen, in de hoop om vanuit een der havens met schepen te kunnen ontkomen aan de wraak van de Russische legers.

De Duitse marine heeft heel veel schepen ingezet, om de vele duizenden te evacueren naar het westen van Duitsland, Denemarken of naar Pillau (nu Baltiysk Rusland), vanwaar veerboten af en aan vaarden naar Danzig (nu Gedansk in Polen) waar ca. 400.000 mensen een goed heenkomen zochten. Dat was niet zonder gevaar, want Russische onderzeeërs vaarden op de Baltische zee, en probeerden alle schepen tot zinken te brengen waarvan zij het vermoeden hadden dat er Duitsers aan boord waren. Zo verdween de Wilhelm Gustloff in de golven met ruim 9.000 mensen aan boord.

Maar diegenen die achterbleven, wachtten een nog vreselijker lot, zij werden beroofd van horloges, sierraden en kleding, vrouwen uit de rijen gesleurd, bijeen gedreven en groepsgewijs verkracht. Hele nachten werd er geschreeuwd en gehuild door de vrouwen, en na dagen van marteling en verkrachting werden zij uitgeput in rijen voortgedreven naar kilometers verderop gelegen spoorwegemplacementen, soms wel honderd kilometer, en afgevoerd in overvolle treinwagons naar werkkampen in Siberië.

Königsberg, was zo ongeveer de laatste stad in Oost Pruisen die viel en op 9 april 1945 aan de Russen werd overgedragen, met naar schatting 50.000 dodelijke slachtoffers onder de 130.000 soldaten, en enkele 10.000 slachtoffers onder de 150.000 burgers, terwijl ca. 85% van de stad was verwoest.

Hans Graf von Lehnberg was een chirurg, die in het ziekenhuis van Konigsberg werkzaam was, hij zag de Russen de stad binnentrekken, en zag hun verwoestende acties. Binnen de kortste keren was hij zijn persoonlijke bezittingen zoals een horloge, vulpen en goede kleding kwijt, zijn schoenen mocht hij behouden, die waren schijnbaar teveel versleten.

De voorraadkamer van het ziekenhuis was in korte tijd geheel geplunderd, en wat voor hun niet bruikbaar was zoals het kostbare en onmisbare instrumentarium grondig kapot geslagen. Patiënten werden op bed gefouilleerd en beroofd van bruikbare zaken, sommigen zelfs verkracht, verpleegsters werden gehinderd hun werk te doen, en gewoon door de groep verkracht op alle plaatsen waar men ze maar tegenkwam.

Als dan de officieren ter plekke verschijnen, denkt men het ergste gehad te hebben, maar zij doen gewoon mee. Als dan direct naast het ziekenhuis ook nog een menthol likeurfabriek ontdekken, en de alcohol bezit neemt van vaak 15-16 jarige jeugdige soldaten, is het hek van de dam. Veel vrouwen plegen dan ook zelfmoord om aan de gruwelijkheden te ontkomen.

Al met al vluchten ca. 7.5 miljoen mensen voor de Russische legers, ca. 5 miljoen bleven achter, en kregen te maken met intimidatie, mishandeling, moord en gewelddadigheden, in gebieden die Duits geweest waren, en door 12 miljoen mensen bewoond was geweest, 5 jaar later herinnerde maar weinig van wat het ooit geweest was.

Dit brute seksuele geweld zal nog jaren in de hoofden van de slachtoffers blijven spelen, een vader moest toekijken hoe zijn dochter verkracht wordt door 12 soldaten, na afloop roept hij verward tegen zijn dochter “eer verloren alles verloren”, en overhandigd zijn dochter een touw, zij loopt weg met het touw in haar handen, en verhangt zich aan een raamkozijn.

Het mocht dan vrede zijn, de Nazi’s verdreven en verslagen, bevrijding die ook voor vele Duitsers zo beleefd werd, maar voor ontelbaar veel vrouwen in Oost Duitse gebieden, had de bevrijding een heel erg vieze bijsmaak.

Duitsland, zal niet bezet worden nadat zij de oorlog verloren hebben, maar als behandeld worden als een verslagen vijandelijke natie, onderdrukking is niet het doel, maar het doelis om te voorkomen, dat Duitsland ooit nog eens een bedreiging voor de wereldvrede kan worden. Deze verklaring was eind september 1955 opgesteld door de gezamenlijke chefs van staven, gericht aan generaal Eisenhower, en werd de Amerikaanse bedoeling ondubbelzinnig duidelijk gemaakt. De bezettende machten moeten zich als overwinnaars gedragen, streng, rechtvaardig maar afstandelijk gedragen, en Eisenhower verkreeg de absolute macht om te handelen wat hij juist achtte. Zelden had een peresoon zoveel macht over zoveel miljoenen. President Rooseveld had zich met het eind van de oorlog niet erg bemoeid, en schoof de problematiek door naar zijn lagere regionen, hij verklaarde voor het einde van de oorlog, dat hij er niet van hield, om gedetailleerde plannen te moeten maken over een land die nog niet eens overwonnen was. Dat gaf natuurlijk ondergeschikten de kans om hun plannen door te voeren. Minister van financiën Morgenthau was al vanaf 1943 bezig, om Duitsland te veroordelen om hun handelswijze tegenover de joden, maar Roosevelt had een krachtige publiekelijke veroordeling  achterwege gelaten. Na de oorlog toen al die verschrikkingen in volle omvang naar buiten kwamen, had Morgenthau de krachtigste stem in het kabinet voor een strenge naoorlogse bezettingspolitiek, overigens met weinig hoop om het Duitse karakter te veranderen. Toen Roosevelt het concept in handen kreeg van het Bezettingshandboek, ontbood hij de minister van oorlog Henry Stimson en berispte hem, de Duitsers mochten niet dezelfde behandeling krijgen als de Fransen, Belgen of Nederlanders, maar moesten er zich van doordrongen zijn, dat zij de oorlog verloren hadden, en de verloren natie waren. Verhongeren hoefde niet, maar als ze voedsel tekort kwamen, moesten ze maar soep uit de gaarkeukens halen, zodat ook zij hun leven lang die ervaring niet meer zullen vergeten.

Henri Morgenthau jr, was een zoon van Henri Morgenthau Sr, die als jood in Mannheim geboren was, maar het gezin verhuisde naar Amerika. Morgenthau Sr. Werd ambassadeur in Turkye, en zijn zoon minister van Financien van 1934-1945, en de belangrijkste ontwerper van de plannen hoe met Duitsland om te gaan na de oorlog. Het waren strenge maatregelen die hij voorstelde, o.a. een verdeling van Duitsland in kleiner gebieden, grote stukken land zouden naar buurlanden overgedragen moeten worden, Saarland met zijn kolen naar Frankrijk.

De industrie zou teruggebracht moeten worden tot 50% op het niveau van 1938, en dat betekende dat een groot deel van de bevolking geen overlevingskansen zou hebben.

Duitsland was voor de IIe wereldoorlog, de motor van de Europese industrie, en doordat herstel in Duitsland werd tegengehouden, betekende dat, dat in het Europa van na de oorlog het herstel niet meer op gang kwam, en zelfs dat de bezettende machten  de te grote tekorten niet alleen in Duitsland, maar in heel Europa op allerlei gebied moesten opvangen.

En dat met de grote hongersnood en armoede in heel Europa, en de komst van de koude oorlog. In 1947 zag men in dat die aanpak geen resultaat zou opleveren, integendeel, voor maar 60% van de bevolking in Duitsland zou er een bestaansmogelijkheid zijn volgens Cordell Hull de Amerikaanse minister van buitenlandse zaken, en voor 40 % zou dat de dood betekenen, in de al erg uitgedunde bevolking, ook Antony Eden de Engelse minister was tegen de Morgenthau plannen, ook al waren die al erg afgezwakt door Franklin Delano Roosevelt en Winston Churchill tijdens de 2e conferentie van Quebec.

Uiteindelijk waren het de grote drie, Stalin, Roosevelt en Churchill, die bepaalden wat er met Duitsland zou moeten gebeuren na de oorlog, op de conferentie van Jalta van 4-11 februari 1945. Zij waren het verrassend snel eens over de uiterst strenge aanpak van het naoorlogse Duitsland. Roosevelt bracht een aantal hardvochtige maatregelen mee voor de conferentie, en hoopte dat Stalin nogmaals een toast wilde uitbrengen op de excecutie van 50.000 Duitse officieren zoals hij dat in Teheran in november 1943 ook had gedaan op hun eerdere ontmoeting. Stalin was erg verrast door die opmerking, en zei dat iedereen nu bloeddorstiger was dan een jaar geleden, en voegde eraan toe, dat de Duitsers schurken waren die het scheppende werk van mensen met een sadistische haar leken te verafschuwen. Roosevelt was het hiermee eens vermelden de notulen. Churchill was er wel bij aanwezig, maar zijn rol was marginaal. Roosevelt en Stalin waren het in veel met elkaar eens, en daarbij was Churchill vaak slechts toeschouwer. Roosevelt was van mening, dat de Duitsers een niet hogere levensstandaard mochten krijgen dan de inwoners van Rusland. In de officiële mededelingen na de conferentie, stond, Nazi Duitsland is ten dode opgeschreven.

De geallieerden wilden ook geen verbroedering met het Duitse volk, hun werd medegedeeld, vergeet niet dat het Duitse volk instemmend brulde, toen Rotterdam werd gebombardeerd, en hun soldaten trots door Warschau rondparadeerden, en juichten toen Londen werd aangevallen uit de lucht. Na een goed gevecht, kun je na afloop de tegenstander een hand geven, maar dit waren geen eerlijke gevechten, dus zoek je geen verbroedering. En mocht je gaan denken het zijn toch ook mensen, denk dan dat een moordenaar en een kannibaal dat ook zijn.

En kinderen zijn onschuldig, behalve in het Duitsland van Hitler, tien jaar terug waren het ook onschuldige kinderen, maar nu hebben ze jouw maat omgebracht.

Een slimme soldaat zoekt geen verbroedering.

Maar de werkelijkheid bleek toch anders, toen de geallieerden Duitsland geheel bezet hadden, zagen ze met eigen ogen een volk en een land, dat erger gestraft was dan hun voorstellingsvermogen voor mogelijk gehouden had.

De Engelse schrijver Stephan Spender was goed op de hoogte hoe Londen geleden had door de bombardementen, maar toen hij in Keulen de verwoestingen zag, was hij verbijsterd, en drong het toen echt tot hem door wat bedoelt werd met totale verwoesting.

En het was niet alleen Keulen, meer dan 70 andere grote Duitse steden waren vrijwel geheel verwoest door bombardementen aan het eind van de oorlog. Het was een afslachting van meer dan 500.000 onschuldige Duitse burgers, enkel ter vernietiging en het breken van het moraal van de bevolking. Maar vergeet niet, dat Duitsland al in september 1940 als eerste Londen en andere steden probeerde van de kaart te vegen ten koste van minstens 60.000 onschuldige burgers.

En zoals het meestal gaat, het zijn de onschuldigen die het slachtoffer zijn.

De bombardementen van de geallieerden op Duitse doelen, waren niet specifiek de fabrieken die de oorlogsindustrie bevoorraden, maar de steden waar die fabrieken zich bevonden, die steden waren een gemakkelijker doelwit dan de fabrieken. Later vanaf eind 1943 waren het de Amerikanen die specifieke doelen gingen bombarderen, omdat zij toen pas over voldoende vliegtuigen en kracht bezaten omdat uit te voeren. Maar ook de Amerikanen gingen over om ook de steden te bombarderen, tussen september 1944 en april 1945 dropten de 8e Amerikaanse Luchtmacht en de RAF samen 729.000 ton aan bommen op Duitsland, meer dan in alle voorafgaande maanden gedurende de oorlog samen.

Amerikaans onderzoek naar al de bombardementen op Duitsland wees uit, dat 2.7 miljoen ton bommen op Duitsland was gegooid, 3,6 miljoen woningen waren vernietigd, en er minimaal 305.000 burgers waren gedood, maar dat het werkelijke aantal mogelijk dichter bij het half miljoen zou liggen. 800.000 mensen raakten gewond, 750.000 raakten totaal dakloos, 5.000.000 sloegen op de vlucht, en ruim 20.000.000 raakten verstoken van nutsvoorzieningen voor korte of langere tijd.

Ondanks dat Duitsland beschikte over voorzieningen als schuilkelders, leed de bevolking enorm, en werd economisch en moreel grote schade toegebracht.

Alleen al in Hamburg werden door de bombardementen tussen 24 en 29 juli minstens 40.000 mensen dodelijk getroffen, ook Dresden overkwam dat vreselijke lot, op 13 en 14 februari 1945 werd het getroffen door zware brandbommen minsten 25.000 mensen kwamen om, maar mogelijk was dat aantal het dubbele, in beide steden kwam daardoor een vuurstorm op gang, dat alles vernietigend was. Het bombardement van Dresden was mogelijk misdadig, en door sommigen een oorlogsmisdaad genoemd, omdat geen enkele militair doel of industrie in die stad voor vernietiging in aanmerking kwam.

Hoewel het SHAEF, (Supreme Headquarters Allied Expeditionary Force) niet bepaald een goed vooruitzicht had gekenschetst, maar bang was voor fanatieke nazi verzetsgroepen, sabotage, ondergrondse terroristische cellen etc, was het opvallend stil en rustig de eerste maanden. De Duitsers waren passief en gelaten, verbijsterd en wanhopig over hun onfortuinlijk lot, en schikten zich naar de nieuwe bezettende machten. De meeste onrust en kleine plunderingen kwamen van voormalige dwangarbeiders en ontheemden.

De meeste meldingen kwamen van de bezettende militairen, die vooeal als zij drank hadden gevonden hun boekje ver te buiten gingen.

De militair openbaar aanklager vermelde een enorme toename van verkrachtigingen vanaf het moment dat de militairen Duitsland binnenkwamen. Maar liefst 88 % van de verkrachtingen werd door Amerikanen gepleegd in maart en april 1945.

Deze militairen kwamen de huizen binnen met geweld, of om het te doorzoeken op Duitse soldaten, en eenmaal binnen, met een wapen in de hand, en doodsbange inwoners die vreesden voor hun leven, en door propaganda van de Nazi’s dat alle Amerikanen moorden en verkrachten, waren dit soort taferelen helaas niet ongewoon.

Toen de verschrikkingen van de concentratiekampen daarbij ook nog bekend werd, was het hek helemaal van de dam, ook was er een grote toename van sodomie.

Slechts weinig vrouwen verzetten zich hevig tegen deze gewapende overvallers, in een aantal gevallen werd ook bekend dat mensen die zich verzetten, genadeloos werden vermoord.

Het aantal gevallen dat voor de militaire rechtbank kwam, is gering, van het overgrote deel is nooit  aangifte gedaan, een verslaggever die melding maakte van grootschalige verkrachtingen in Rijnland, zag zijn artikel geblokkeerd.

Maar soldaten die behoefte hadden aan seks, konden die ook goedkoop kopen, er was nun eenmaal een groot gebrek aan allerlei zaken in Duitsland, en de Amerikanen ruilden gul.

Dat van verbroedering geen sprake kon en mocht zijn van de superieuren, kwam vrijwel niets terecht, integendeel. De inwoners van Duitsland werden als vriendelijk en proper gezien in tegenstelling tot de Fransen, ook waren militairen op zoek naar een stukje gezelligheid en huiselijkheid in de pauze van hun gevechten, en de Duitse meisjes die hun lichaam gebruikten als handelswaar, voorkwamen vaak dat hun families door de hongersnood omkwamen.

Het verbod op verbroedering was er ook de oorzaak van, dat geslachtsziekten zich ongebreideld verspreide. Maar liefst 19 % van de Amerikaanse militairen was besmet met een geslachtsziekte in september 1945.

Militairen lieten zich niet meer testen op geslachtsziekten, want bij een positief resultaat, hadden zij het verbod op verbroedering overtreden, maar ook het tekort aan condooms was daar mede oorzaak van.

Generaal Eisenhower maakte een eind aan het verbod op verbroedering half 1946, en het aantal geslachtsziekten nam vanaf die datum gestaag af.

Toch blijkt uit onderzoeken, dat de Duitsers blij waren met hun nieuwe bezetters. Op het eind van de oorlog waren zij ongelooflijk bang gemaakt door de Nazi propaganda voor de geallieerde legers, en nadat die waren binnengevallen, viel dat in overgrote mate ontzettend mee. Zij werden vriendelijk behandeld, en ze waren dolblij dat de oorlog over was, altijd weer de angst opgepakt te worden, altijd weer de bombardementen, en altijd weer klaar moeten staan voor de partij, dat was eindelijk over.

Wel kwam er nog denazificatie in Duitsland,een vragenformulier en aan de hand daarvan werden eventuele onderzoeken ingesteld. Dertien miljoen formulieren hadden ze verzameld, 82.000 voormalige leden van de NSDAP zaten in interneringskampen, en waren ruim 100.000 mensen ontslagen uit overheidsdienst of particuliere bedrijven. Voor al die mensen moest men capabele vervangers zoeken, maar dat was onmogelijk, niemand was te vinden, die geen banden met de voormalige partij gehad had, simpel omdat men lid moest zijn, anders had men geen werk en eten.

Generaal Patton was het niet eens met het buiten spel zetten van gekwalificeerde mensen, en dat kwam hem op een berisping te staan,maar hij had niet helemaal ongelijk.

Generaal Clay. Belast met het denazificatieproces, zag dat het een langdurig en pijnlijk proces zou worden, en droeg het geheel over aan de Duitsers, en er kwam een voorspelbaar resultaat. Van de 3.2 miljoen personen waar onderzoek naar gedaan zou worden, werden maar 1284 personen veroordeeld als zware overtreders, anderen kwamen ervan af met lichte straffen of geldboetes. De Duitsers wilden zo snel als mogelijk hun naziverleden onder het tapijt stoppen, en het Amerikaanse Gezag voorzag hun van de noodzakelijke bezems.

Ook het hestel van de economie werd door de geallieerden inschikkelijk toegestaan, waren het de vrouwen die direct na de oorlog begonnen met puin ruimen, de Trümmerfrauen genaamd, al in juni waren er enkele spoorwegen hersteld. I.G.Farben die tijdens de oorlog Zyklon had gefabriceerd om joden uit te roeien, maakte nu medicijnen en DDT voor de nieuwe bezetters voor bestijding van ziektes en luizen, om tyfus te bestrijden. Ook begon men een begin te maken met de overdracht van het politieke gezag, en kregen vakbonden en politieke partijen toestemming voor hun oprichting.

Maar ondanks al de successen die de geallieerden maar wat graag wilden melden,kwam er nog een groot probleem, honger.

Er was een gebrek aan van alles in Duitsland, en hun inwoners waren bij lange na nog niet in staat om in hun eigen behoeften te voorzien. Er was een gebrek aan woningen, brandstof, transportmiddelen, maar vooral aan voedsel.

Hun werd voorgesteld om brandstof te halen, voor de komende winter, uit de bossen, door Uw eigen inspanningen zei Eisenhower, ligt het in Uw macht om een gezond, en democratisch leven op te bouwen in Duitsland, en weer deel uit te maken van de familie van Naties. Zij zouden daarbij zoveel mogelijk hulp ontvangen van hun geallieerde bezetters.

Duitsland had zijn voedsel hoofdzakelijk gehaald uit het door Rusland bezette gedeelte van Duitsland, dus daarvandaan zou niets komen. Het deel wat door de Engelsen beheerst werd, het Ruhrgebied en ook de grote steden in het noorden, had het meest te leiden aan de tekorten.

De Engelsen en de Amerikanen kwamen overeen, dat zij hun opgespaarde voedsel voldoende zou moeten zijn om 1550 calorieën p/dag p/persoon te garanderen, maar het bestond hoofdzakelijk uit brood, aardappelen en haver. Arbeiders met zwaar werk, hadden daar onvoldoende aan. Import van voedsel uit Engeland en Amerika was dringend noodzakelijk. Maar alle inspanningen ten spijt, de dagelijkse rantsoenen werden teruggebracht tot 1000 calorieën p/dag p/persoon. De situatie was nog nooit zo slecht geweest.

Het kwam zelfs zover,dat in Amerika particuliere organisaties voedsel en kleding ging inzamelen voor Duitsland.

Uiteindelijk hielpen de geallieerden Duitsland net zoals zij Frankrijk, België en Nederland hadden geholpen, niet als bezetters, maar als bevrijders van het nazi juk.

De Duitsers zelf niet het minst, zij voelden inderdaad de geallieerden als hun bevrijders.

Vluchtelingen.

Toen de bevrijding van Europa aanstaande was, en de geallieerden tot in het bestuurscentrum van Duitsland binnendrongen, ontsnapten miljoenen mensen die in Duitsland gevangen zaten, en die door de geallieerden hun vrijheid herkregen.

Krijgsgevangenen, dwangarbeiders, politieke gevangenen, maar ook ondergedokenen, personen die ontsnapt waren uit kampen, fabrieken, boerderijen. Al die mensen zochten hun weg terug naar hun herkomst, en alles krioelde door elkaar, een grote mensenmenigte.

De meesten waren oververmoeid, en ondervoed, en velen stierven alsnog door ontberingen.

En dat, terwijl nog steeds heel veel Duitse vluchtelingen hun plek zochten, verdreven uit angst voor het Russische leger uit Pruisen, Pommeren, Silezie en Brandenburg, maar ook uit Tsjechie, Roemenie, Hongarije en Rusland zelf ca. Tussen 14 en 15 miljoen die beslist nog niet allen een plek hadden gevonden.

Dat alles bewoog zich over wegen en het spoor naar alle richtingen, terwijl de geallieerde legers ook hun weg moetsen vinden in het dan nu bezette Duitsland.

Ongelooflijk veel honger is er geleden, niet in het minst door de Duitse inwoners zelf, die immers toch maar slecht waren, aan hun behoefte ging vooralsnog iedereen en alles voorbij.

Het geschatte aantal niet Duitsers, zal nooit helemaal bekend worden, maar vanaf augustus 1944 werkten 5.7 miljoen buitenlanders in Duitsland, waarvan ca. 2 miljoen vrouwen.

Dan waren er nog ca. 1.9 miljoen krijgsgevangenen tewerk gesteld. De meesten waren Russen, 2.7 miljoen, Polen 1.6 miljoen, ½ miljoen Joegoslaven, 280.000 Tsjechoslowaken.

Maar ook waren er ca. 1.3 miljoen Fransen tewerkgesteld in de oorlogsindustrie waarvan ca de helft krijgsgevangen, en ca. 500.000 Belgen en ca. 500.000 Nederlanders als dwangarbeiders, meer dan een ½ miljoen Italianen zaten in werkkampen, omdat zij waren overgelopen richting geallieerden in oktober 1943. Al deze personen tesamen zullen ca. 11 miljoen in totaal bedragen, en die waren allemaal op weg naar huis, en hadden allemaal grote haast om zeer begrijpelijke redenen.

En toch wilde of kon niet iedereen terug naar huis, vele joden waren niet meer welkom in hun vroegere woonplaats, maar ook vele oost Europeanen konden niet erug, omdat Rusland hun land bezet had, zoals Polen. Veel van deze zogenaamde ontheemden waren getraumatiseerd door hun behandeling in kampen, velen waren vernederd, verkracht, of leden aan ernstige ziekten, waren ondervoed en geestelijk in de war. Enkele dagen na de Duitse kapitulatie waren ca. 3.5 miljoen ontheemden geregistreerd, die allen hulp moesten hebben en voedsel, een product waar een groot gebrek aan was. Veel ontheemden werden opgevangen in de barakken en kampen waar zij zich bevonden, en die zij maar o zo graag wilden verlaten, maar waarheen dan wel.

En toch was er wel enig succes, de lijst van ontheemden werd in mei en juni 1945 met ca. 80.000 per dag van de lijst afgestreept, en naar hun land van herkomst gebracht.

Het grootste aantal kwam uit Rusland 5.2 miljoen, Polen 1.5 miljoen en Frankrijk ook ca. 1.5 miljoen. De westerse mogendheden, Amerika Engeland en Frankrijk, deden alles wat in hun macht lag, om de Russen zo snel mogelijk naar Rusland te vervoeren, ondanks dat zij wisten dat Stalin, met diegenen die in Duitsland en of voor de Duitsers hadden gewerkt een erg onzekere toekomst zou wachten, en dat het Rusland van Stalin best wel eens een doodvonnis voor hun zou kunnen betekenen, iets wat nadien bleek maar al te waar te zijn. Ongelooflijk, maar in 2009 werd diezelfde Stalin tot de grooste Rus aller tijden gekozen, hij die er meer over de kling heeft gejaagd dan wie ook.

Maar de achtergebleven Russische krijgsgevangenen vormden toch zo hier en daar voor problemen, in Frankrijk trokken grote groepen plunderend en stelend door de heuvels van Zuid Frankrijk, velen waren gewapend. Frankrijk riep Engeland te hulp voor de bestrijding van die groepen, temeer ook, omdat er volgens Franse autoriteiten niet voldoende voedsel was voor die groeperingen.

In februari 1945 onderhandelen de geallieerden met Rusland in Jalta op de Krim, en afgesproken werd dat alle Russische onderdanen in geallieerde handen onmiddellijk aan Rusland zouden moeten worden overgedragen, niet goedschiks dan maar kwaadschiks. In ruil daarvoor kwamen alle Amerikaanse en Engelse gevangenen in Russische handen veilig naar huis.

De Russische schrijver Solzjenytsin omschreef hun lot als volgt: Omdat zij niet door een Duitse kogel gedood wilden worden, moest hij sterven door een Russische kogel, omdat hij krijgsgevangene was geweest. Sommige mensen krijgen van de vijand wat hun toekomt, maar wij krijgen het van onze eigen mensen. Deze oorlog laat zien, dat je het allerslechtste af was, als je Rus was.

Kozakken hadden het zo niet nog moeilijker, vochten zij voor de oorlog al tegen Stalin, in de oorlog kozen zij voor de Duitsers en trokken tegen Stalin op, maar na de oorlog was hun lot bezegeld, als zij terugkwamen in Rusland, door de geallieerden daartoe gewapenderhand gedwongen. Op 7 juni 1945 waren bijna 23.000 kozakken aan de Russen overgeleverd, en maar weinigen zullen het hebben overleefd. Ruim 4.000 paarden bleven achter, een groot aantal werd afgeschoten omdat zij ziek en te verzwakt waren, anderen werden door de hongerige bevolking geslacht en opgegeten, maar het overgrote deel ruim 2.000 dwaalden gewoon de Oostenrijkse bergen in. Deze Kozakken waren bijeen gebracht in de omgeving van Spittal in Oostenrijk.

Joodse overlevenden en vluchtelingen onder het Amerikaanse leger

In het voorjaar van 1945 werden vele concentratiekampen bevrijd door de geallieerde legers, en kwam pijnlijk duidelijk tevoorschijn wat zich in die kampen had afgespeeld. Pijnlijk vooral, omdat dan wel gezegd werd dat men die verschrikkingen niet hadgeweten, maar de eerlijkheid is dat men best wel op de hoogte was. Niet tot in detail, maar wel dat er ontelbaren waren vermoord en vernietigd, en men er al die jaren niets of vrijwel niets aan gedaan had.

En ook toen de wandelende geraamtes naar buiten kwamen, ziek, ondervoed, gemarteld zowel lichamelijk als geestelijk, gekleed in vodden, waren zij nog niet vrij.

Natuurlijk waren er die wel op weg konden naar hun vroegere woonsteden, maar ontelbaren werden opgevangen in andere kampen, moesten nog met velen wonen in houten barakken, kregen eten uit de gaarkeukens en liepen rond in kleding, welke soms van overleden slachtoffers kwamen, en werden bewaakt zij het minder streng, maar moesten wel binnen de omheiningen blijven. Het leefklimaat voor joden in Polen en zuid Europese landen was zo slecht, ondanks alles wat hun was overkomen, dat velen opnieuw illigaal naar het westen vluchten, en vaak weer neerstreken in Duitsland waar het toch nog beter was dan in eigen land. Het heeft zeker een half jaar geduurd, eer er wat aan de erbarmelijke omstandigheden van de joodse slachtoffers werd gedaan, met had zich eerst grote moeite getroost om de enorme vluchtelingenstroom binnen Duitsland in goede banen te leiden

Omdat de Amerikanen in Duitsland ervoor zorgden dat in het najaar van 1945 bijv. Landsberg (5500) bij en in Munchen (2500), Feldafing (4000), Föhrenwald (2500), Deggendorf (1000) en in andere stadjes en dorpjes in de omgeving 8.500 joden verbleven, zadat zij veranderden in joodse nederzettingen, waar men in vrijheid hun godsdienst, en hun levensstijl kon beleven.

Ook het katholieke klooster van Sait Ottilien werd tot eind 1948 als ziekenhuis in gebruik genomen, binnen enkele dagen was dit voormalig voor het Duitse leger gebruike ziekenhuis overspoeld door ruim 400 slachtoffers uit Dachau, en al op27 mei waren er ruim 800 patienten binnen hun muren die verzord werden door 7 ontheemde joodse artsen, 14 Duitse artsen en 120 veroleegsters.

Schrijnend is natuurlijk dat vele joden werden opgevangen op plaatsen die voordien door het Duitse leger in gebruik waren, maar een gebrek aan fatsoenlijke opvang, maakte dit noodzakelijk.

Zelfs werden joden samengebracht met ca 1.000 Joegoslaven en Hongaarse antisemitistische Volksduitsers, van wie er velen vrijwillig in het Duitse leger hadden gediend en derhalve mede voor de vernietiging van joden verantwoordelijk waren.

Ook ca. 700 joden uit Theresienstad werden ondergebracht in en rond Deggendorf, zij werden met militaire vrachtwagens vervoerd, een verschrikkelijke reis waarbij door de vele ongelukken er een aantal alsnog omkwam. Zij zochten en vonden onderdak in leegstaande legerbarakken in Winzer, en werden vervolgens vergeten door de militaire autoriteiten.

Zij waren dan wel bevrijd, maar het ontbrak hun aan de meest elementaire noodzakelijke levensbehoeften.

En toch is het opmerkelijk te moeten constateren, dat deze mensen zelf de draad weer op hebben gepakt. Hun organisatorisch talent, hun effectiviteit, en hun politieke verbondenheid zorgde ervoor, dat er een organisatie van de grond kwam in korte tijd waarbij ca 45 joodse opvangcentra’s aan deel namen onder leiding van dr. Zalman Grimberg. Het was mede te danken aan de liberale rabbijn luitenant Abraham Klausner in het Amerikaanse leger, die zich het lot van de joodse slachtoffers aantrok, en daar heel veel werk voor heeft verzet.

Na de 1e wereldoorlog was er een internationale organisatie opgezet voor joden in nood, kortweg Joint genaamd, maar die kon direct na de 2e wereldoorlog weinig beginnen, omdat zij als burgers geen toestemming verkregen om in de frontlinie werk te verrichtten. In augustus 1945 kwam daarin verandering, maar het verliep erg traag. Pas in 1946 veranderde dat, en kwam er massale hulp op gang voor de joden, maar er was falend optreden aan vooraf gegaan, en dat heeft kwaad bloed gezet binnen de eigen joodse gemeenschap.

Maar toch leest men in verschillende inspectierapporten van verschillende kampen van na de bevrijding, dat het er vies en vuil uitziet, dat de kampbewoners niet meewerken aan orde en netheid, dat de barakken vies en vuil zijn, afval overal verspreid ligt zonder dat het opgeruimd is, dat toiletten niet benut en uitwerpselen overal op de vloer liggen.

Maar ook dat de sanitaire voorzieningen abominabel slecht is, dat bewoners soms nog in oude kampkleding rondloopt, of Duitse legerkleding aan heeft, dat velen tuberculose hebben, een enorm groot aantal onder schurft zit, en velen apatisch zijn en totaal ongeinterresseerd zijn in hun omgeving. Tussen de overlevenden en de hulpverleners zat een enorm groot gat.

De geallieerden boden hulp, als onderdak, kleding en eten, maar eisten en verwachtten orde en gehoorzaamheid, en ook dat zij zich als beschaafde mensen in de maatschappij zouden gedragen. Dat laatste was natuurlijk niet eenvoudig, na jarenlang als onbeschaafde mensen te zijn behandeld, met voor velen de dood tot gevolg.

De joden waren natuurlijk blij met het hun gebodene, maar wilden ook vrijheid, vrijheid om hun eigen identiteit te mogen beleven, politieke activiteiten ontplooien, en vooral te proberen een eigen staat te stichten.

Joodse vluchtelingen en het Britse leger.

De joodse overlevenden van de concentratiekampen, en diegenen die ondergedoken zaten en de oorlog overleefd hadden, hadden na de oorlog maar een doel, het stichten van een eigen joodse staat. Zij wilden het liefst zo snel mogelijk op een boot richting Palestina, om hun droom te verwezenlijken, en die door de oorlog wreed was verstoord.

Maar het Britse imperium, die het mandaat over Palestina had verkregen van de Volkerenbond, dacht daar heel anders over. Palestina maakte volgens hen deel uit van het Britse imperium, en was van groot belang vanwege haar strategische ligging.

De Britten hadden wel mondjesmaat joden toestemming gegeven om zich in de regio te vestigen, maar vonden dat de bij massale immigratie van joden, de Arabische meerderheid en  invloedfeer ernstig verstoord zou raken. Ook de eigen verzwakte economie kon de regio niet voldoende beschermen, en deswegen hielden zij joodse immigratie voorlopig tegen.

Dit tot grote ergernis en frustatie van de joden en hun joodse organisaties.

In de Amerikaanse zone na de bevrijding, waren de joodse vluchtelingen verspreid over hun zone in een tiental kampen, dat in tegenstelling tot de Britse zone.

Toen op 15 april Bergen Belsen werd bevrijd door Engelse militairen, zagen zij een enorm kamp waarin ca.60.000 mensen gevangen zaten. Meer dan 10.000 lijken lagen verspreid door het kamp, het was een onbeschrijfelijk vuil en stinkend terrein waar menselijke skeletten zich voortbewogen, en moesten wonen in een mensonterende situatie in grote houten barakken, waar vrijwel elke sanitaire en hygienische voorziening ontbrak.

Men begon de lichamen te begraven, de barakken werden met de grond gelijkgemaakt, en op 21 mei werd de laatste barak met een groot portret van Hitler er bovenop plechtig in brand gestoken. Kampbewoners werden ziek en verzwakt naar andere delen van het kamp overgebracht, met betere huisvestingsmogelijkheden, alhoewel het waren de barakken van het Duitse leger die er nu verlaten bij lagen. Ook werd er een efficient ziekenhuis ingericht waar de nodige ziekenzorg gegeven kon worden. Maar het was en bleef voor de joden Bergen Belsen, ook al waren de omstandigheden er stukken beter in dit Displaced Persons kamp.

Toch kwam het tot een politieke strijd tussen de joden en de Engelsen, de joden wilden een eigen staat, en zagen dat eenvoudig in Palestina, waar de Engelsen het mandaat over hadden. De joden dachten ook, nu zij bevrijd waren wel een streepje voor hadden, maar de Engelsen vonden dat de joden vooral dankbaar moesten zijn, hun taak was de genezing van de joden zoodat zij weer naar hun plek konden terugkeren waar vandaan zij gekomen waren.

De Engelsen begonnen wel voortvarend met de berechting van de ca 40 Duitse kampbewakers waaronder hun kommandant Josef Kramer, die na berecht te zijn op 12 december 1945 werd opgehanden, samen met 10 andere kampbewakers.

Ook hadden zij dus het Duitse kampement gevorderd waar 90 betonnen barakken met daarbij gebouwen met rercreatiemogelijkheden, en medische ruimtes voor de joodse inwoners, werden alle joden na schoongewassen en voorzien van schone kleding, over hun kleding met DDT bestoven voor de bestrijding van tyfusluizen.

Vonden zij grote voorraden voedsel in het Duitse kampement en vorderden voedsel in de omgeving van inwoners, die zelf ook niets of weinig hadden, en voerden al binnen enkele dagen een konvooi voedsel en schoon drinkwater.

Na repatriering en overplaatsing van redelijk gezonde inwoners, bleven er toch nog ca. 29.000 zwaar zieke inwoners achter waar voor gezorgd diende te worden.

En toch bleven de omstandigheden ver onder de maat, er waren te weinig artsen, aan medische middelen was een groot tekort, beddegoed ontbrak op gegeven moment, dysenterie en tyfus, tuberculose, geen ondersteken en te zwak om overeind te komen. Ook een grote plaag waren de grote zwermen vliegen, en sommigen waren zelfs te zwak om die van hun lichaam te weren.

Het kamp was overvol, en de omstandigheden verbeterden maar zeer langzaam. Ten tijde van de bevrijding stierven tussen 3 en 400 mensen dagelijks, op 15 mei een maand na de bevrijding was dat aantal terug gelopen tot 88 per dag.

Eind mei werden 1117 Poolse joden overgebracht naar een ander kampement in de buurt van Lingen bij de Nederlandse grens, zij werden in legertrucks vervoerd over slechte en kapotte wegen, een afstand van ca. 200 km. Midden in de nacht kwamen zij aan, en veel van de houten barakken waren onbewoonbaar omdat er gaten in wanden en daken zaten. Het ontbrak bovendien aan alle voorzieningen die nodig waren om er met enig fatsoen te wonen. Het ontbrak aan kleding, bedden, meubels en zelfs papier en potloden onybraken, terwijl het er ook nog eens overbevolkt was. Ook was men van mening, dat vluchtelingen die hier aankwamen, hun eigen kookspullen etc meebrachten, iets wat zij al jaren niet meer hadden bezeten.  De nieuw aangekomen joden vroegen dan ook om maar weer terug te mogen naar Bergen Belsen, wat niet werd toegestaan, velen wilden dan ook niet uitstappen. Na enkele dagen begonnen velen van hun op eigen houtje Lingen te ontvluchten en weer terug te keren naar Bergen Belsen. We spreken dan over een bevrijd Europa, waarin joden voor een minimale levensstandaard en medische zorg hun toevlucht zoeken in een voormalig concentratiekamp, Bergen Belsen.

Gaandeweg groeide de ontevredenheid onder joden in de Amerikaanse en Britse zone, omstandigheden waren nog steeds slecht, met de winter voor de deur, met weinig of geen winterkleding, goed schoeisel ontbrak, geen verwarming en geen brandstof, terwijl de Engelsen halstarrig emigratie naar Palestina dwarsboomden, en joden uit bijv. Polen, Rusland, Oekraine, en andere oosteuropese staten niet terug konden, en daardoor overgeleverd waren aan de grillen van hun nieuwe bezetter. Ook tussen de Amerikanen en de Engelsen boterde het niet meer zo bijzonder, wat het joodse vraagstuk betrof. En die joden die in Palestina woonden kwamen in opstand met alle gevolgen vandien.

Het duurde nog tot 1948, voor de staat Israël een feit werd, de stichting van de Israëlische staat ging gepaard met dreiging en vele geweldsuitbarstingen.

Maar het leed van de afgelopen oorlog had hun geest om een nieuwe staat niet bebroken, en ondanks het verlies van ca. 6 miljoen vermoorde joden.

De joden waren voor de oorlog een bevolkingsgroep die verspreid woonden over de hele wereld, en na de oorlog waren zij ook een volk zonder eigen thuisland. Deze behoefte kwam na de oorlog sterk naar voren, ook omdat er vele joden niet terugkonden naar hun oorspronkelijke leefgebieden in bijv. Oost Europa. Ook hadden zij sterk de behoefte om samen hun problemen op te lossen, samen in hun eigen land en hun eigen regering.

Het oude Israël, hun beloofde land was een kolonie van de Engelsen, die daar grote belangen hadden, het was veranderd in Palestina waar een overwegend Arabische bevolkingsgroepen leefden, maar waar de joden zij het in beperkte aantallen nog steeds aanwezig waren.

De Engelsen hadden grote problemen om dit gebied te besturen vanwege de grote diversiteit en culturele achtergronden van de bevolking, die regelmatig met elkaar hun verschillen uitvochten..

Na de oorlog ontbrak het de Engelsen aan financiele middelen om deze brandhaard op effectieve wijze te besturen, en droegen hun mandaat van de Volkerenbond verkregen terug aan de opvolger daarvan, de Verenigde Naties in 1947.

De Verenigde Naties besloten om het bebied te verdelen in een Arabische staat en een Joodse staat, vastgelegd en afgebakend. De joden keurden het plan goed, maar de Arabieren daarentegen waren het oneens met de verdeling, maar moesten het aanvaarden, maar frictie bleef daardoor bestaan.

In 1948 toen de Engelsen Palestina verlieten, werd door David Ben Goerion onmiddellijk de joodse staat gesticht. Dat moets ook wel, want vanaf dat moment waren zij zelf verantwoordelijk voor hun eigen bescherming. Vrijwel onmiddellijk werd de nieuwe staat aangevallen door verschillende Arabische bevolkingsgroepen, ook wel de Arabische Liga genoemd. Maar door vastberadenheid, en de wil om te overleven, een andere keus was er ook niet, maar zij hebben het gered.

Maar ondanks hun eigen staat, is er in die regio nog steeds geen vrede, en is de Arabische bevolkingsgroep nu de onderliggende partij.

Of beide groeperingen ooit in vrede naast en met elkaar daar kunnen wonen, is twijfelachtig door starheid van beide zijden, en doordat internationale organisaties meer papieren tijgers zijn, dan dat zij daadwerkelijk enige macht bezitten of uit willen oefenen.

Ook economische belangen van verschillennde partijen spelen een cruciale rol.

colofoon:

diverse internetsites: o.a.

www.bundesarchiv.de

www.niod.nl

De bittere weg naar de vrijheid-William I. Hitchcock

De oorlog-Ad van Liempt

Drittes Reich-Atlas verlag

Anton Heijmerikx, Lathen

4 gedachten over “Europa’s bevrijding

  1. Een waarheids getrouwe weergave over deze donkere periode, waarover meer zou mogen geschreven worden, want de huidige jonge generatie schijnt weinig interesse te hebben over wat gebeurt is, en ja zelfs onwetend zijn . Geschiedenis in de scholen begint nog steevast met de holbewoners en tegen het eind van het schooljaar te stoppen met de Guldensporenslag. Die geschiedenis is inderdaad geschiedenis doch wat hier beschreven wordt kan terug aanwakkeren met andere actoren en angstvallig dichtbij. En zo het onderwezen wordt liefst met de pijnlijke details van de verkrachtingen want dat onthouden ze.

    Like

  2. Dani –2 veldheren in geschiedenis konden Europa één maken Napoleon ( dan gingen wijn Frans spreken ) en als de duisters met Hitler konden winnen ( Duits )spreken natuurlijk den doodsteek was zoals gij zegde Stalingrad , maar neen in het begin moesten ze Engeland verpulvert hebben , expeditie korps in Duinkerken omsingelen en ze hadden de sterkste luchtmacht maar de Amerikanen waren de reddende Engelen wat hadden de Engelsen op hun eiland ? niks Amerika leverde al alles voor WW2 begon en later aan de Russen maar de oorlog verklaren aan een super land Amerika en Rusland aanvallen betekende de dood .

    Like

Laat een reactie achter op Name * Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: