Treblinka een moordfabriek.

Treblinka I was een straf arbeitslager, en werd in de zomer van 1942 operationeel, de bevolking bestond uit Joden en Polen, waarvan de meesten tewerkgesteld waren in de nabijgelegen steengroeve, vrouwen kregen werk op de kampboerderij. Het aantal wisselde regelmatig zo tussen 1.000 -1.200 personen, door het strenge regiem overleden velen door terreur en honger. In totaal zijn er ca. 20.000 krijgsgevangen geweest, en daarvan heeft meer dan de helft het niet overleefd.
Treblinka I heeft bestaan van de zomer 1942 tot januari 1945 toen het Russische leger Treblinka bevrijde. Treblinka I was overigens al ontmanteld kort voordat de Russen kwamen.

Treblinka II was een vernietigingskamp.
De stoomtrein sukkelt al stoom uitblazend en af en toe zijn stoomfluit laten horen bij een overweg, langzaam richting Treblinka. Hij moet er moeite voor doen, want 50 tot 60 volle goederenwagons geladen tot de nok toe vol voorttrekken, is geen peulenschilletje.
Aangekomen op het kleine station, waar de borden met vertrek en aankomsttijden het perron sierden, een café, loketten en de stationsklok die 6.00 uur aangaf, moesten de indruk wekken dat men verder kon reizen.
Maar de inhoud van de goederenwagons bestond uit Joden, die in de wagons geperst waren en soms al geruime tijd zonder water en eten en zonder de minste elementaire menselijke omstandigheden onderweg waren. Als dan de trein in Treblinka aankwam, en de deuren werden geopend, vielen er de eerste doden er al uit. Elke trein had tussen 50-60 wagons bevolkt door tussen 6.000 tot 7.000 Joden, die binnen ca 2 uur allen al beroofd van hun waardigheid, kleding en eventueel ander bezit, naakt werden gedreven door de SSers cynisch de Himmelstrasse genaamd, gedreven naar de barak met 10 doucheruimten waar ca. tussen 6-700 personen gelijk naakt zogenaamd moesten douchen. Uit deze douchekoppen kwam alleen geen water, maar uitlaatgassen van een oude Russische tank, die er voor zorgde dat iedereen gedood werd zonder onderscheid des persoons. Sondercommando’s bestaande uit Joodse personen moesten deze gaskamers zo snel mogelijk leeghalen en weer schoon maken, zodat de volgende trein met slachtoffers geen idee had als ze de douches binnenstapten. Onder het mom van hygiënische redenen moest men douchen, zich naakt uitkleden, en werd hun verteld dat de kleding ontsmet zou worden en zij hun bezittingen nadien terug zouden krijgen, in het begin werden er zelfs nummertjes uitgegeven om de schijn hoog te houden.
Treblinka II werd gebouwd door Joodse krijgsgevangenen, het hele gebied waar Treblinka I en II verrezen, besloeg ruim 20 ha, maar Treblinka II was niet veel groter dan een voetbalstadion ca. 400×600 mtr. en verdeeld in drie zones. 1 het Lager Kamp met daarin luxe woningen voor Duitsers en bewakers meest Oekrainers, met een dierentuin en biergarten, bewaking en opslag goederen. 2 ontvangstzone (Auffanglager) , waar het station stond en waar zij zich moesten uitkleden en werden richting gaskamer werden gestuurd. 3 en een deel waar de vernietiging plaatsvond (Totenlager) waar de gaskamers zich bevonden en verbranding van de lijken plaatsvond, in dit Totenlager bevond zich ook een stuk van ca. 100 x 100 mtr. waar de Joden, Sondercommando’s, die de SS moesten helpen bij de vernietiging van hun medemensen.

Treblinka II was bedoeld als moordfabriek, bekend als Aktion Reinhard. Op de Wanseeconferentie van januari 1942 werd besloten, dat de Joden vernietigd moesten worden. Daarna begon men al snel met de bouw van vernietigingskampen, waarvan Treblinka II en een was. Men had al proef gedraaid in Auschwitz, en daar was men tot de conclusie gekomen dat vergassen de meest efficiënte methode was, en dat men op die manier grote aantallen mensen in een keer kon ombrengen.
De bouw startte in mei 1942, en was al gebruiksklaar in juli 1942. De bouw stond onder leiding van SS-Hauptsturmfuhrer Thomas Thomalla, de bouwkundige van Aktion Reinhard. De bouwers, meest Joden uit Warschau en of omgeving, en gevangenen uit Treblinka I, waren de eerste personen die vergast werden, zodat zij nimmer konden getuigen.
Van 23 juli 1942 tot 20 december 1942, met een korte onderbreking met Kerst 1942, en van 15 januari 1943 tot 15 mei 1943, en vervolgens in een wat langzamer tempo tot oktober 1943, zijn in totaal volgens Poolse openbare aanklagers na WOII, 7.854 goederenwagons naar Treblinka ook (Obermajadan) genaamd, gereden in elke wagon bevond zich tussen 150-200 personen, in totaal ging het om 800 tot 850.000 mensen die op een oppervlakte van een voetbalveld moesten worden omgebracht. (Als men de berekeningen narekent, komen er hele andere getallen tevoorschijn. Nieuwe berekeningen komen momenteel op ca. 1.3 miljoen personen) Feit blijft, dat er enorm veel Joden in Treblinka zijn vermoord. En omdat zovelen die konden getuigen ook zijn vermoord, blijft het moeilijk zo niet onmogelijk om redelijk juiste getallen te achterhalen.

Irmfried Eberl was de eerste kampcommandant, een Oostenrijker die het “vak” had geleerd in het euthanasiecentrum van Bernberg. Een van de vijf euthanasiecentra waar gehandicapten geestelijk of lichamelijk werden vermoord, enkel omdat zij als onnuttige werden beschouwd en de gemeenschap volgens de nazi’s teveel geld kosten, geld wat beter aan de oorlogsindustrie kon worden gebruikt.
Eberl had het in Bernberg tot SS-Obersturmfuhrer gebracht. Aangekomen in Treblinka liep het al snel fout, hij had geen idee hoe hij het grote aantal gevangenen op efficiënte moest laten vermoorden. Treinen stonden soms dagenlang op een zijspoor, met de gevangenen aan boord die daarbij vaak een verschrikkelijke dood vonden door ontbering en paniek. Het kamp lag vol met lijken die in staat van ontbinding verkeerden, omdat de verbranding op zich liet wachten bij gebrek aan een snelle manier van verbranden. Het moest een geheime operatie worden in Treblinka, maar dat liep dus minder in het geheim dan gewenst. De stank was tot op wel 10 km. ver te ruiken voor omwonenden.
Eberl werd al in augustus 1942 van zijn taak ontheven en vervangen door de kampcommandant van Sobibor SS-Obersturmfuhrer Franz Stangel, ook een vernietigingskamp, en hij kon bogen op ervaringen in Sobibor opgedaan. In Treblinka II, deden zo’n 30 SSers dienst, die werden bijgestaan door ca. 120 Oekrainers die vrijwillig dienst hadden genomen in Duitse dienst. Een opleiding hadden zij genoten in trainingskamp Rawniki. Enkele Oekrainers waren verantwoordelijk voor de gaskamers, en werden bijgestaan door tussen 700 tot 1.000 Joodse gevangenen die verplicht werden te helpen bij het uitkleden, sorteren van kleding en andere goederen, leegruimen en schoonmaken van de wagons en gaskamers. Aanvankelijk waren er drie gaskamers in gebruik, maar die konden de aanvoer van gevangenen niet zonder problemen verwerken, dus liet Stangl er tien gaskamers bijbouwen en waren er dus zestien gaskamers continu in bedrijf. De Joodse gevangenen werden ook ingeschakeld bij het leeghalen van de gaskamers, de lijken onderzoeken op verborgen geld en diamanten in lichaamsholten, het eventueel trekken van gouden tanden en of kiezen, en vervoer van de doden richting brandstapels of begraafkuilen. Als hun taak erop zat, werden ook zij ook vaak omgebracht en vervangen door nieuw aangekomen gevangenen, zodat er zo weinig mogelijk personen overbleven die de wereld konden vertellen wat er in Treblinka gebeurde.

Franz Stangl heeft na zijn aankomst in Treblinka, waar hij een horrorkamp aantrof die zijn weerga niet kende, de zaken met voortvarendheid aangepakt. Eind september waren er al 374.000 Joden uit Warschau en omgeving vermoord, na de winter van 1942 werden 337.000 Joden uit het district Radom vermoord, en nog eens 32.000 uit Lublin. Tussen Juli 1942 en april 1943 werden naar schattingen ca. 738.000 Joden uit het Generaal gouvernement en ca 107.000 Joden uit Bialystok vermoord. Tussendoor werden ook nog eens ca 7.000 Joden uit Slovakije, 8.000 uit Theresienstadt, 4.000 uit Griekenland, 7.000 uit Macedonië, 2.000 uit Roemenië en 2.800 uit Salonika vermoord.

Nieuwe inzichten, studies en vrijgekomen documenten, geven een totaal van ca. 900.000 vermoorde hoofdzakelijk Joden. Maar ook zigeuners werden hier omgebracht. Nieuwe studies tonen overigens aan dat het aantal beduidend hoger, en wel ca. 1.3 miljoen slachtoffers zou kunnen zijn.

Ondanks de sombere vooruitzichten, waren er in Treblinka ook verzetsacties en verzetsgroepen. Zo werd een gehate SSer Max Biala omgebracht door Meir Berliner, die met een mes hem overhoop stak. Waar hij dat mes vandaan had is nimmer opgehelderd. Na zijn daad blijft hij staan, terwijl elk ander vlucht in alle richtingen bang voor wat er komen ging. Duitsers en Oekraïners storten zich op Meir Berliner een in Argentinië geboren Jood, waarbij de Oekraïners hem met spaden zwaar mishandelden en hij tot slot zijn laatste adem uitblies.
In 1943 werd een verzetsgroep samengesteld, die overigens van samenstelling wisselde, omdat sommigen naar de gaskamers werden gestuurd door volkomen willekeur. Maar toch was het die groep die met geld, goud, diamanten en sieraden die meekwamen met de steeds nieuw aangekomen Joden, en met omgekochte Oekraïners die voor veel geld wapens naar binnen wisten te smokkelen, een opstand wisten te bewerkstelligen. Die wapens werden gekocht van bewoners in de omgeving, die daar voor grof geld wel aan wilden meewerken. Op 2 augustus 1943 besloten enkele SSers te gaan zwemmen, en wisten opstandelingen de wapenkamer te forceren en meerdere wapens te bemachtigen. Zij schoten op de kampbewakers, wisten een benzinestation in brand te schieten en houten barakken in brand te steken. Dit was een sein voor gevangenen, om te proberen Treblinka te ontvluchten, maar prikkeldraadversperringen, en schietende bewakers op de wachttorens schoten vele honderden gevangenen dood. In verhouding van het aantal gevangenen, kon slechts een handjevol gevangenen ontkomen, en daarvan hebben er 84 de oorlog overleefd, en gelukkig konden zij de wereld vertellen van de gruwelijkheden die zij aan den lijve ondervonden hebben of wat zij hebben gezien.

Hierna werd Treblinka gesloten, en de laatste gevangenen vergast op 21 augustus 1943, en werd het kamp ontmanteld en zoveel mogelijk sporen gewist. De Oekraïense bewaker Streibel werd achtergelaten, om de indruk te wekken dat er eigenlijk niets gebeurd was. Ook moest hij het terrein bewaken tegen de plaatselijke bevolking, omdat op het gehele terrein kostbaarheden achter waren gebleven al dan niet begraven. Dat heeft overigens niet kunnen voorkomen dat grafschennis op zoek naar spullen van waarde kon worden voorkomen.
De Oekraïners werden naar elders overgeplaatst, maar de meesten waren inmiddels door het zich toe-eigenen van geld, sieraden en andere waardevolle spullen, dat zij inmiddels in zeer goede doen waren geraakt en niet de behoefte hadden om elders opnieuw aan het werk te gaan.
Die Joden die als laatsten de ontmanteling moesten voltooien, zijn na afloop naar Sobibor overgeplaatst.

Auschwitz, Belzec, Chelmno, Sobibor en Treblinka, moordfabrieken van de nazi’s, waar tijdens WOII ruim 2.000.000 vooral Joden zijn vermoord, waaronder ruim 34.000 Nederlandse Joden. Enkel, omdat zij Joods waren.

1e Kampcommandant SS-Obersturmfuhrer Irmfried Eberl, geboren in Bregenz op 8-9-1910 en overleden op 16-2-1948 door zelfmoord.
Hij studeerde in 1933 af aan de universiteit van Inssbruck en ontving zijn doctoraal in medicijnen in 1934. Hij was arts, maar toch een fervent aanhanger van het T-4 euthanasie programma. Oostenrijkse psychiater en medisch directeur van de euthanasie-instituten in Brandenburg en Bernburg. Hij was daar twee jaar werkzaam, alvorens hij werd overgeplaatst naar Treblinka waar hij in 1942 toezicht hield op de opbouw van Treblinka. Alvorens hij kampcommandant van Treblinka werd, was hij kort in Sobibor waar hij stage en getraind werd voor de post van commandant van Treblinka.
Van juli 1942 tot september 1942 was hij commandant, maar werd vanwege incompetentie ontslagen en vervangen. Hij diende in elk geval in 1944 bij de wehrmacht tot het einde van de oorlog. Nadien vestigde hij zich als arts in Blaubeuren (18 km van Ulm gelegen), zijn 2e vrouw was inmiddels overleden, totdat hij in januari 1948 werd gearresteerd. Op 8-9-1948 heeft hij zich zelf verhangen om zo een proces te ontlopen.

2e Kampcommandant, zie het eerder geschreven en gepubliceerde artikel:
Franz Paul Stangl, bijnaam “de Witte Dood”

De hieronder beschreven werkwijze van het vermoorden van Joden, is eigenlijk te verschrikkelijk, en onverklaarbaar hoe mensen daartoe in staat zijn. Maar het moet verteld worden, omdat het nooit meer mag gebeuren. Maar toch gebeurt het gewoon weer opnieuw, voormalig Joegoslavië, volkerenmoord Rwanda, Afghanistan, Syrië en wat te denken van al die vluchtelingen, het is een herhaling van de Joodse vluchtelingen die tijdens WOII ook geen kant op konden. Kortom, men heeft weinig geleerd van WOII.

Treblinka, een geoliede machine die enkel tot doel had om Joodse personen om te brengen, te vermoorden, en het verzamelen van hun goederen die zij bij zich hadden, zelfs hun kleding die zij droegen werden hun afgenomen, tot zelfs hun haren.
Treblinka heeft maar 1 jaar bestaan, maar in die periode zijn per dag op efficiënte wijze door de nazi’s met hulp van Oekraïense bewakers, en Joodse helpers tussen 2.500 en 3.500 Joden vermoord, enkel omdat zij Joods waren. De Sondercommando’s, waren Joodse helpers die werden verplicht om te helpen, zo zij weigerden, waren zij zelf onmiddellijk aan de beurt om vermoord te worden. Overigens zijn vrijwel alle Joodse helpers zelf ook vermoord, al was het maar om zo weinig mogelijke getuigen van de moordpartijen te hebben.
Omdat er geen administratie is bijgehouden, en wat er eventueel wel op papier stond vernietigd is geworden, lopen aantal slachtoffers nogal uiteen. Berekeningen waren aanvankelijk ca 900.000 slachtoffers, maar na serieuze berekeningen later vastgesteld op ca. 1.3 miljoen slachtoffers.
Joodse helpers, moesten de Joden opvangen die uit de trein kwamen, ze begeleiden naar de verzamelplaats, waar zij zich totaal moesten uitkleden, alles wat zij bij zich hadden moesten inleveren. en daarna moesten zij door de “Himmelstrasse” zich naar de douchruimte begeven, waar zoveel mogelijk personen in gepropt werden, vrouwen, mannen en kinderen. Zij hadden gehoord gekregen dat zij eerst moesten douchen. Als de deuren gesloten waren, dan werd een oude Russische tank gestart en werd de koolmonoxide in de douchruimte geblazen.
Binnen enkele minuten, hoogstens 5 minuten zijn alle in de ruimte aanwezigen vermoord.
Aan de achterkant gaan de deuren open, en moeten de Joden de lijken uit de ruimten halen.
Dat is een verschrikkelijke taak, doordat de ruimte zo wie zo volstond met zoveel mogelijk mensen, was er al weinig ruimte, maar in een doodstrijd zwellen lichamen door gebrek aan zuurstof op, en zo ontstond er na vergassing een vaste stevige massa, die met moeite uit elkaar te halen was. Met zweepslagen werden de Joodse helpers gedreven om die stevige massa uit elkaar te halen en in looppas onder zweepslagen te verplaatsen met behulp van een draagbaar, naar een ander deel van Treblinka, waar de lijken netjes om en om naast elkaar gelegd werden om zoveel mogelijk ruimte te besparen, en zoveel mogelijk lijken in een grafkuil te kunnen leggen. Het waren enorme gegraven kuilen, ca 50 meter lang, en ca 25 meter breed en wel 10 meter diep. Wanneer een laag vol was, was een andere groep bezig om die laag met zand te bedekken, en dat zo 4 a 5 lagen totdat de kuil helemaal vol was.  
Liet je een lijk van de draagbaar vallen, of volgens de bewakers niet snel genoeg van de draagbaar af liet rollen, omdat er bijv. een hand of voet bleef steken, was de beloning 25 stokslagen, waarvan sommigen dat niet hebben overleefd.
Het in enorme massagraven begraven van de vermoorde Joden, was uiteindelijk toch niet de juiste wijze om zich van de overblijfselen te ontdoen. Doordat er ontbinding van de lijken plaatsvond, gedroegen de massagraven zich als een vulkaan, omdat de ontstane gassen een uitweg zochten, en ontstond er een afschuwelijke stank die zelfs wel tien of op meer kilometer te ruiken was. Mede daardoor was het zelfs in de wijde dun bevolkte omgeving duidelijk wat er in Treblinka gaande was.
Er moest zelfs een dijkje rondom de grafkuilen worden aangelegd, omdat de inhoud dreigde zich te verspreiden. Dat was mede de aanleiding, dat de lijken moesten worden verbrand. Lijken werden in een provisorisch crematorium, gestapeld met benzine overgoten en in brand gestoken, maar dat bleek niet efficiënt genoeg, maar ca. 1.000 lijken p/dag konden zo geruimd worden, terwijl de aanvoer beduidend hoger was per dag.
Herbert Floss werd daarop naar Treblinka gehaald, als bijnaam “de Artiest”, hij werd gezien als crematie expert, in Sobibor had hij zijn kennis opgedaan, hij liet het crematorium gebouw afbreken, en liet tientallen meters lange spoorrails aanvoeren, en liet muurtje bouwen van betonblokken ca 50 cm hoog waar de rails op kwamen te liggen, zo ontstond een soort rooster van 30 bij 6 meter. De eerste laag moest bestaan uit lichamen van dikke vrouwen, en daarna mocht alles gestapeld worden van mannen, vrouwen en kinderen. De stapel lijken was wel ca. 2 mtr. hoog. en bestond uit ca. 2.500 lijken. Onder de rails werden licht droge takken gelegd, en daarna kwam Floss “de Artist” naderbij, en stak de droge takken met 1 lucifer in brand, en na een paar minuten was het vuur zo hevig dat omstanders zich wel tot 50 mtr. terugtrokken omdat het vuur zo hevig brandde. Toen deze manier van verwerking efficiënt bleek, kwam een volgende monsterklus, het leeghalen van de massagraven, met behulp van graafmachines moeten de tot ontbinding overgegane lijken worden opgegraven, en werden op meerdere stapels gestort, waarna de Joodse helpers die lijken of delen van lijken met de blote handen in berries in de vorm van kisten deponeren en die vlug naar de brandstapels sjouwen.
Deze werkwijze was dusdanig efficiënt, dat er uiteindelijk 6 van deze monsterroosters zijn gebouwd die met behulp van 4 graafmachines en ontelbare Joodse die de roosters moesten vullen, en gelijker tijd in gebruik waren. Om nog efficiënter te werken, werden de roosters verplaatst dichter bij de grafkuilen, zodat de lijkendragers een wat kortere afstand moesten overbruggen. De machinisten, maakten overigens misbruik van hun positie, zij lieten regelmatig de lijken zo vallen, dat die op de Joodse helpers vielen, zodat het vocht van de lijken op de arbeiders viel, dat vocht maakte dat de dragers een rode kleur kregen alsof zij met verf besmeurd waren, en ondertussen moesten zij met zweepslagen gedreven worden om de graafmachines bij te houden.
Omdat het vuur zo hoog oplaaide, was het vrijwel onmogelijk om de lijken op het vuur te gooien, en werd de procedure dusdanig verandert, dat overdag de stapels werden opgebouwd, en ’s avonds pas in brand werden gestoken, en enkele uren voor het ochtendappel de resten al weggehaald konden worden.
Bij een stapel, die het dichts bij een grafkuil stond was in brand gestoken, maar het vuur sloeg over naar de grafkuil, waarbij vermoedelijk de gassen die bij ontbinding vrijkwamen, de oorzaak was. Een enorme brand was het gevolg, van ca. 250.000 lijken, en dat alles werd gadegeslagen door een tevreden kampleiding.
Maar deze verbranding was nog niet voldoende om bewijzen te vernietigen, nadien werden de restanten in de vorm van gebeenten, door speciale stampers en maalmachines bewerkt en door een zeef gehaald, wat overbleef was een soort poeder die vermeng met aarde en het geheel zo diep mogelijk weg te begraven en het terrein in te zaaien met Lupine.


Herbert Floss (de crematie expert) geboren 25 augustus 1912, Reiholdshain, Dippoldiswalde Duitsland, overleden 22 oktober 1943 Zawadowska, Polen. Herbert Floss werd overigens een week na de opstand in Treblinka als Oberscharffuhrer bevolen om ca.30 Oekraïense bewakers te begeleiden naar hun opleidingskamp Trawniki, het zou zijn laatste opdracht worden.
Zo’n 4 kilometer ten zuiden van Cholm, op 22 oktober 1943vermoord de SS-Wachtmann Wasil Hetmanec, Herbert Floss met zijn eigen machinepistool. aangekomen op het volgende station van Zawadowka vlucht hij met vier anderen. Twee van hun keerden op 23 oktober terug en worden ontwapend, waarbij een hunner omkomt wegens het bieden van weerstand.

Anton Heijmerikx.

colofoon:
Treblinka 1943- Michal Wojcik.
Encyclopedie van de Holocaust- Rozett en Spector
Diverse internetsites.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: